Γιατί όρος για να σωθεί το ευρώ και τα υπερκέρδη μιας χούφτας τραπεζών και μονοπωλίων που το επινόησαν, είναι να τρέφεται αδιάκοπα από την αιμορραγία ολόκληρων χωρών και λαών. Όρος για να μην μπορεί μια χώρα να βγει από το φαύλο κύκλο του τοκογλυφικού δανεισμού είναι η αποσάθρωση της παραγωγικής της βάσης.
Κι η ενεργειακή υποδομή μιας χώρας αποτελεί κομβικό κρίκο. Η τρόικα δεν απαιτεί απλά το ξεπούλημα της ΔΕΗ. Απαιτεί τον πλήρη διαμελισμό, την πλήρη εξάρθρωση μιας βασικής παραγωγικής δραστηριότητας που γύρω και πάνω της βασίστηκε η όποια ανάπτυξη γνώρισε αυτός ο τόπος. Έτσι παραδίδει στην ιδιωτική κερδοσκοπία:
Τους λιγνίτες και τα νερά που αξιοποιούνται από τα υδροηλεκτρικά εργοστάσια της ΔΕΗ, δηλ. στρατηγικά τμήματα του φυσικού πλούτου της χώρας.
Τα δίκτυα Μεταφοράς και Διανομής που εξασφαλίζουν την ύπαρξη ή τη διακοπή της ηλεκτροδότησης μιας χώρας.
Την τεράστια ενεργειακή υποδομή που έχτισε ο ελληνικός λαός και διαχειρίζεται η ΔΕΗ. Μετά το 49%, ακόμα ένα 17% της ΔΕΗ οδεύει προς «αξιοποίηση» έναντι 400-500 εκ.€!! Λιγότερο από όσο στοιχίζει η κατασκευή μιας μονάδας παραγωγής, όπως π.χ. η Μεγαλόπολη V που προϋπολογίζεται σε 550 εκ.€!!!
Τη χάραξη της ενεργειακής πολιτικής της χώρας, που εκχωρείται στην απόλυτη εξουσία του τοποτηρητή της Κομισιόν: της «ανεξάρτητης» ΡΑΕ και των μονοπωλιακών συμφερόντων που αυτή εκπροσωπεί.
Σε αυτό το πλαίσιο, η πάλη ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ έρχεται σε σύγκρουση με το βαθύτερο πυρήνα της πολιτικής Ε.Ε.-ΔΝΤ-κυβέρνησης. Θέτει επί τάπητος όχι απλά τις συνέπειες για το λαό από τη δραματική αύξηση των τιμολογίων, αλλά τις ίδιες τις δυνατότητες ανάπτυξης της χώρας, την ίδια την προοπτική διαβίωσης των εργαζομένων της.
Σήμερα για να έχει αποτέλεσμα ο συνδικαλιστικός αγώνας των εργαζομένων στη ΔΕΗ όχι μόνο δεν μπορεί να απομονώνεται από τις ανάγκες και τις διεκδικήσεις του συνόλου των εργαζομένων, αλλά μπορεί κι επιβάλλεται να πρωτοστατήσει στην πάλη για το δικαίωμα ενός ολόκληρου λαού να έχει λόγο στη ζωή και στη χώρα του.
Τέτοιο άξονα μπορεί να αποτελέσει μόνο η διεκδίκηση για Εθνικοποίηση του συνόλου του ηλεκτρενεργειακού τομέα σε μια ΔΕΗ Ενιαία και Καθετοποιημένη, 100% Δημόσια με Αποκλειστικότητα σε Παραγωγή–Μεταφορά-Διανομή, που θα λειτουργεί για την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών και την ανάπτυξη της χώρας.
Ένα αίτημα που συνδέεται άμεσα με τη μοναδική πρόταση διεξόδου που εξυπηρετεί τα συμφέροντα των εργαζομένων και της χώρας: Την έξοδο από την ΟΝΕ και το ευρώ. Την άρνηση αναγνώρισης και πληρωμής του επαχθούς χρέους προκειμένου να αποδεσμευτούν οι απαραίτητοι πόροι για την παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας σε όφελος του λαού και του τόπου.
Κι αν οι συνδικαλιστικές και πολιτικές ηγεσίες επιμένουν ότι να θυσιαστούμε υπέρ Ε.Ε. και «αγορών» είναι μονόδρομος, κάθε εργαζόμενος οφείλει να αναλογιστεί… Τι είναι πιο εύκολο; Να υποστούμε τις συνέπειες των επιλογών τους ή να αλλάξουμε ηγεσίες;
Φλώρα Παπαδέδε Αν. Γραμματεας ΣΕΠ/ΔΕΗ