Γράφτηκαν, έγιναν και θα γίνουν πολλά που θα μας θυμίζουν και τους τρεις. Να προστέσουμε κι εμείς δυό γλυκειές κουβέντες. Για αυτούς τους τρεις ξεχωριστούς Πολίτες που, ο καθένας τους, τηρουμένων των αναλογιών και με τον τρόπο του, δικαίωσαν την ύπαρξη της γενιάς μας.
Όλη η Ελλάδα ίσως κι όλος ο κόσμος γνωρίζουν εδώ και χρόνια το Λάκη Σάντα και το Μανώλη Γλέζο που κατέβασαν τη σβάστικα από την Ακρόπολη. Όλοι οι Έλληνες ξέρουν τον καλό μας άνθρωπο, το Θανάση το Βέγγο. Λιγότεροι γνωρίζουν το Μιχάλη Περιστεράκη που από τα 18 του άρχισε να δίνει τις μεγάλες,καθημερινές μάχες για την Παγκόσμια Ειρήνη και τον Παγκόσμιο αφοπλισμό.
Αυτό που εμείς, η γενιά τους, άλλοι μεγαλύτεροι κι άλλοι μικρότεροι, θέλουμε να τονίσουμε για να το μάθει όλος ο κόσμος είναι το ήθος τους, ο χαρακτήρας τους, το άμετρο πάθος τους για την Ελευθερία και τη Δικαιοσύνη που χρωμάτιζαν τους αγώνες τους.
Όποιος τους γνώρισε και τους τρεις από κοντά δεν θα πίστευε ποτέ ότι αυτοί οι τρεις απλοί άνθρωποι μπορούσαν να κάνουν και να αντέξουν τόσα πολλά στη ζωή τους. Όλοι εμείς που ζήσαμε δίπλα τους σε πολλές μεγάλες και μικρές μάχες ..Που γνωρίσαμε πολλλές νίκες, πολλές ήττες, πολλές χαρές και πολλές πίκρες..Γνωρίσαμε ταυτόχρονα και τρεις χαρακτήρες που δεν είπαν ποτέ, δεν έδειξαν ποτέ ότι νιώθουν ήρωες..Ήταν και για τους τρεις ένας πολύ απλός, πολύ φυσιολογικός, ειλικρινής και ανιδιοτελής, τρόπος ζωής.
Όποιος έβλεπε στο δρόμο τον Απόστολο Σάντα, χωρίς να ξέρει ποιος ήταν, θα νόμιζε ότι ήταν ένας κοινός, ήσυχος, ουδέτερος άνθρωπος, ένας κάποιος συνηθισμένος γείτονάς μας.
Όποιος έβλεπε το Βέγγο, θα νόμιζε ότι ήταν ένας κοινός,νευρικός,μεροκαματιάρης..
Κι όποιος έβλεπε τον Περιστεράκη θα νόμιζε ότι ήταν ένας αιώνιος,ανήσυχος, φοιτητής..
Εμείς λοιπόν, μόνο με αυτά τα λίγα λόγια, θέλουμε να αποχαιρετήσουμε τους τρεις σπάνιους φίλους μας. Τα άλλα, τα πολλά, τα βιογραφικά, τα ηρωικά τους και τα βάσανά τους, τα λένε και θα τα λένε πολλοί άλλοι. Εμείς, σ’αυτή τη μελαγχολική εποχή που κυριαρχεί το περιτύλιγμα της επίδειξης, της αλαζονείας, της εξαγοράς και της συστηματικής κατασκευής ειδώλων, ηγετών και μύθων, κρύβοντας ένα άδειο περιεχόμενο, μένουμε σ’αυτές τις λιγοστές έξη λέξεις, για αυτούς τους τρεις πραγματικούς Ήρωες.
Παραδείγματα ήθους για τις επόμενες γενιές..