Αν και η γυναίκα διαχρονικά κατέκτησε δικαιώματα και η ισότητα των φύλων είναι κατοχυρωμένη, παρ’ όλα αυτά αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα μέσα σε μία κοινωνία που είναι οργανωμένη με διγονεϊκό πρότυπο οικογένειας. Προβλήματα που δυσκολεύουν την ζωή και των παιδιών και των εργαζόμενων γυναικών.

Η εργαζόμενη μητέρα σε μονογονεϊκή οικογένεια τρέχει για τα πάντα. Πάει τα παιδιά σχολείο, επιστρέφει από την δουλειά με άγχος να τα βοηθήσει στο διάβασμα, βάζει πλυντήριο, απλώνει ρούχα, μαγειρεύει, στη συνέχεια τα πάει αγγλικά, πιάνο, μπάσκετ, βόλεϊ, φροντιστήριο, όταν χρειαστεί στον γιατρό, και μέσα σε όλα αυτά αντιμετωπίζει και μεγάλες οικονομικές δυσκολίες εξαιτίας της μικρής βοήθειας (ορισμένες φορές) από τον πατέρα. Συχνά η δουλειά της συνεχίζεται στο σπίτι σε βάρος του χρόνου της με τα παιδιά, της ξεκούρασής της και του ύπνου της. Η καθημερινότητά της διεκπεραιώνεται με θυσίες, επινοητικότητα και υπομονή και η όποια προσπάθεια να διατηρήσει κάποια ισορροπία μεταξύ των επαγγελματικών της ονείρων και των παιδιών της τις περισσότερες φορές είναι εις βάρος και των δύο.

Αρκετές φορές, μη έχοντας καμιά βοήθεια, καταλήγει να εργάζεται χωρίς όρεξη, χωρίς όραμα, μόνο για να εξασφαλίσει την οικονομική ανεξαρτησία της οικογένειας, για να μπορέσει να προσφέρει στα παιδιά που έχουν την προτεραιότητα. Μέσα σε όλα αυτά, εξαιτίας της μείωσης του εισοδήματός της λόγω της κρίσης, περικόπτει εξωσχολικές και σχολικές δραστηριότητες των παιδιών (όπως σχολικές εκδρομές αφού χρειάζονται χαρτζιλίκι), με αποτέλεσμα να νιώθει ανεπαρκής ως μάνα και ανεπαρκής ως εργαζόμενη αφού δεν έχει “πετύχει” σε κανέναν “ρόλο”. Παραμελεί τις κοινωνικές της σχέσεις, τα χόμπι της, ακόμα και την περαιτέρω μόρφωσή της για να έχει λίγο περισσότερο χρόνο με τα παιδιά. 

Το κράτος οφείλει να παρέμβει και να δημιουργήσει τις κατάλληλες συνθήκες για τις εργαζόμενες μητέρες σε μονογονεϊκή οικογένεια ώστε να αισθάνονται ότι ο καθημερινός τους αγώνας έχει αντίκρισμα.

Χαρά Στυλιανοπούλου, ΑΑΔΕ