Ο Λίβανος πήγε από την εξέγερση κατευθείαν στην καραντίνα, και τώρα από την καραντίνα πάει στη χρεοκοπία, στα νύχια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και σε μια εξέγερση ακόμη πιο θυμωμένη.
Ο ξεσηκωμός από τον περασμένο Οκτώβρη έφτασε να βγάλει στο δρόμο έναν στους τέσσερις κατοίκους της χώρας. Οι μεγάλες πόλεις παρέλυσαν. Ο κόσμος οργανώθηκε ενάντια στη φτώχεια, τα μέτρα λιτότητας που ετοίμαζε η κυβέρνηση Χαρίρι αλλά και ενάντια σε ολόκληρο το πολιτικό σύστημα του Λιβάνου που διαιωνίζεται με βάση το διχασμό της κοινωνίας ανάμεσα σε θρησκευτικές και εθνικές κοινότητες. Η άρχουσα τάξη έβλεπε τη χρεοκοπία να έρχεται και ήδη έπαιρνε τα μέτρα που εκείνη θεωρεί κατάλληλα: ιδιωτικοποιήσεις, περικοπές, αύξηση της φορολογίας στην κατανάλωση. Ο κόσμος έκλεινε τις τράπεζες και απαιτούσε να πληρώσουν οι τραπεζίτες και όσοι έχουν θησαυρίσει από το θαυμαστό τραπεζικό σύστημα του Λιβάνου που ήταν πάντα το διαμάντι του λιβανέζικου καπιταλισμού.
Η χρεοκοπία τελικά ήρθε. Οι τράπεζες βυθίζονται. Η λιβανέζικη λίρα καταρρέει, αν και τυπικά είναι δεμένη στο δολάριο, οι τιμές εκτοξεύονται, οι μαυραγορίτες κάνουν πάρτι. Και πλέον ξεκινάνε συνομιλίες με το ΔΝΤ για τη “διάσωση”. Ο πρόεδρος του Λιβάνου προειδοποιεί τον κόσμο ότι τα μέτρα θα είναι σκληρά. Τα πρώτα που ακούγονται είναι κατάργηση των επιδοτήσεων στο ηλεκτρικό ρεύμα, αύξηση του ΦΠΑ από 11% σε 20%, αύξηση φόρων στα καύσιμα, μείωση του δημόσιου τομέα στο μισό και ξεπούλημα δημόσιων επιχειρήσεων και πλούτου.
Ο κόσμος όμως είναι ήδη σε ρυθμό εξέγερσης και ξέρει ότι βγήκε νικητής στον αμέσως προηγούμενο γύρο. Δεν πιστεύει ότι αυτά τα μέτρα είναι “για το καλό όλων”. Πλέον οι διαδηλώσεις δεν έχουν τον “ειρηνικό χαρακτήρα” του περασμένου φθινόπωρου. Οι τράπεζες πετροβολούνται από οργισμένη νεολαία. Από την περασμένη βδομάδα από το Βορρά ως το Νότο οργανώθηκαν μαζικές κινητοποιήσεις. Στην Τρίπολη κάηκαν δεκάδες υποκαταστήματα τραπεζών, αφού ένας διαδηλωτής έπεσε νεκρός.
Η σημερινή κρίση στο Λίβανο είναι συνέχεια της κρίσης του 2007-08. Όμως είναι και προάγγελος της νέας κρίσης που σαρώνει ολόκληρη την περιοχή, από την Αλγερία ως τη Σαουδική Αραβία και το Ιράκ, εν μέσω εμπορικού πολέμου, κατάρρευσης της τιμής του πετρελαίου και πανδημίας. Η εξέγερση στο Λίβανο ανοίγει δρόμο για την επιστροφή της επανάστασης στη Μέση Ανατολή.