Σε μαζική συγκέντρωση προχώρησαν την περασμένη Τετάρτη 3/2 οι συμβασιούχοι στο νοσοκομείο Σωτηρία. Δεκάδες εργαζόμενοι και εργαζόμενες όλων των ειδικοτήτων και σχέσεων εργασίας έκφρασαν τη διάθεσή τους να διεκδικήσουν αγωνιστικά το «αυτονόητο» όπως λένε και οι ίδιοι, τη μονιμοποίησή τους. Στις αποφάσεις τους περιλαμβάνεται η συγκρότηση επιτροπής αγώνα που θα οργανώσει τη μάχη, με πρώτο στόχο μια συνάντηση με το διοικητή του νοσοκομείου καθώς και την παρουσία τους στην πανυγειονομική απεργία στις 15 Φλεβάρη.
«Οι συμβασιούχοι του Σωτηρία προσπαθούν να οργανωθούν για να διεκδικήσουν τη μονομοποίησή τους, με αφορμή και το γεγονός ότι κάποιων οι συμβάσεις λήγουν στο τέλος Μαρτίου και δεν ξέρουν τι θα γίνει», μας είπε η Μαρία Χαρχαρίδου, μέλος του Σωματείου Εργαζόμενων στο νοσοκομείο Γεννηματάς, που παραβρέθηκε και χαιρέτισε τη συγκέντρωση. «Ζήτησα να μιλήσω σαν συνδικαλίστρια από το διπλανό νοσοκομείο και μου έδωσαν το λόγο. Πρόσθεσα σε όσα είχαν ήδη ξεκινήσει να συζητάνε ότι κι εμείς οι μόνιμοι είμαστε μαζί τους, γεγονός που κάνει τον αγώνα τους πιο δυνατό. Θύμισα το 2017, όταν οι 4000 του ΟΑΕΔ, που κανείς μέχρι τότε δεν πίστευε ότι θα πάρουν παράταση, το κατάφεραν με τις κοινές μας κινητοποιήσεις για πρώτη φορά και από τότε μέχρι σήμερα παραμένουν στη δουλειά.
Επιπλέον τους κάλεσα κι εγώ να δώσουν δυναμικό παρών στις 16 Φλεβάρη. Είναι πολύ σημαντικό ότι ήταν εκεί εργαζόμενοι από όλους τους κλάδους. Όλοι και όλες έδειξαν μια διάθεση αγωνιστική και μαχητική, ότι με κινητοποιήσεις μπορούν να έχουν αποτέλεσμα. Γενικά υπήρχαν τοποθετήσεις για το ότι πρέπει να σπάσει η φούσκα που αιωρείται στα ΜΜΕ ότι στο Σωτηρία όλα είναι τέλεια και δεν υπάρχουν προβλήματα».
Η Αμαλία Φειδά, συμβασιούχος στο Σωτηρία με τους 4000 του ΟΑΕΔ, μίλησε στην Εργατική Αλληλεγγύη για την αγωνιστική αυτή προσπάθεια διεκδίκησης της μονιμοποίησης.
Πώς προέκυψε η συγκέντρωση της περασμένης Τετάρτης;
Η πρωτοβουλία ξεκίνησε από έναν συνάδελφο με τον οποίο συζητάγαμε ότι πρέπει να μαζευτούμε, να συζητήσουμε και να δούμε πώς θα κινηθούμε. Έτσι έγινε το κάλεσμα το οποίο στήριξε και ο Σύλλογος Εργαζόμενων. Φτιάξαμε τα φυλλάδιά μας, τα μοιράσαμε στο νοσοκομείο και πραγματικά η ανταπόκριση ήταν πολύ μεγάλη. Οι εργαζόμενοι έχουν φτάσει στα όριά τους, οι συνθήκες κάτω από τις οποίες δουλεύουμε είναι πολύ δύσκολες. Προφανώς εν μέσω πανδημίας και σε ένα νοσοκομείο αναφοράς ό,τι κι αν κάνεις είναι δύσκολο. Υπάρχουν όμως ελλείψεις που φαίνονται και δυσχεραίνουν ακόμα περισσότερο την εργασία μας. Ελλείψεις σε εξειδικευμένο προσωπικό, σε καθαριστές καθώς πολλοί φεύγουν λόγω των δύσκολων συνθηκών, σε όλους τους τομείς. Επιπλέον είμαστε ένα νοσοκομείο με ένα πολύ μεγάλο αριθμό συμβασιούχων, ένα νοσοκομείο που δεν μπορεί να σταθεί χωρίς εμάς. Μπορεί να είμαστε και το 40% του προσωπικού πια.
Οι περισσότεροι είμαστε χρόνια στο ΕΣΥ. Οι 4000 του ΟΑΕΔ κλείνουμε τον τέταρτο χρόνο και πάμε για τον πέμπτο. Έχουμε όμως και πολύ παλιότερους. Πχ καθαρίστριες – τραπεζοκόμες που είναι δέκα και είκοσι χρόνια. Γυναίκες με πολύ μεγάλη εμπειρία που πριν ήταν με το καθεστώς των εργολάβων και τώρα με σύμβαση με το νοσοκομείο, που πρέπει να κάνουν ξανά και ξανά τα χαρτιά τους και με την αγωνία συνέχεια αν θα έχουν δουλειά αύριο. Παραλίγο μάλιστα να ξαναπέσουν σε εργολάβο, να παίρνουν 400 ευρώ και να μένουν απλήρωτες για μήνες, αλλά ο Σύλλογος ευτυχώς το απέτρεψε.
Η συγκέντρωση ήταν πολύ καλή, η συμμετοχή από όλες τις σχέσεις εργασίας και τις ειδικότητες, γιατροί, νοσηλευτές, παραϊατρικό, εργάτες, καθαρίστριες, τραπεζοκόμες, τεχνολόγοι-ακτινολόγοι, φυσικοθεραπευτές. Και κάποιοι μόνιμοι συνάδελφοι ήρθαν, αν και γενικά είχαμε πει ότι θέλουμε να είμαστε εμείς για να εκφραστούμε ελεύθερα. Για μένα έγινε μια σημαντική αρχή.
Τι αποφασίσατε;
Το πρώτο και κύριο είναι ότι φτιάξαμε μια επιτροπή αγώνα, έντεκα άτομα αυτή τη στιγμή, που θα μεταφέρει τα προβλήματα στο Σύλλογο και θα οργανώνει τις συγκεντρώσεις και τις κινητοποιήσεις μας. Είμαστε όλες και όλοι συνάδελφοι, που σαν μια γροθιά θέλουμε να δείξουμε με τη δύναμή μας και με τους αριθμούς μας ποιοι είμαστε, τι κάνουμε, τι απαιτούμε από την κυβέρνηση. Απαιτούμε όχι απλά να κρατήσουμε τη δουλειά μας, που είναι πολύ βασικό, αλλά ένα δημόσιο και γερό ΕΣΥ, να σταματήσουμε να βλέπουμε να πεθαίνει κόσμος άδικα. Η πρώτη μας κίνηση είναι ένα κείμενο με τα αιτήματά μας που θα σταλεί στο διοικητή και θα ζητά συνάντηση μαζί του. Κι από εκεί και πέρα είναι η συμμετοχή μας στη μεγάλη απεργία στις 16 Φλεβάρη, το πώς θα συντονιστούμε για να δώσουμε το παρών.
Πιστεύω ότι σαν νοσοκομείο και σαν προσωπικό έχουμε λειτουργήσει πάρα πολύ καλά όλη την περίοδο, το επίπεδο της εργασίας και της συνεργασίας μας είναι εξαιρετικό. Ξέρουμε ο ένας τη φωνή του άλλου, κουραζόμαστε πάρα πολύ, αλλά για συνθήκες πανδημίας τα έχουμε καταφέρει. Για μένα, το ΕΣΥ είμαστε εμείς. Στο χέρι μας το δικό μας και των πολιτών είναι να το κρατήσουμε. Αυτό που πρέπει να καταλάβει ο Κικίλιας και ο κάθε Κικίλιας είναι ότι χωρίς εμάς δεν γίνεται τίποτα. Το λέω αυτό γιατί η κυβέρνηση με αντιμετωπίζει ως «ωφελούμενη» και όχι ως εργαζόμενη. Είμαι ωφελούμενη στο σπα κορονοϊού του Σωτηρία.