Αναρτήθηκε στις 18/3 για δημόσια διαβούλευση από το Υπουργείο Δικαιοσύνης το διαβόητο νομοσχέδιο της υποχρεωτικής συνεπιμέλειας και θα είναι ανοιχτό μέχρι την 1η Απρίλη. 

Το νομοσχέδιο δεν περιλαμβάνει αρκετά από αυτά που υποσχόταν ο Τσιάρας στους “Ενεργούς Μπαμπάδες”, όπως η εναλασσόμενη κατοικία ή το 50% του χρόνου. Είναι μια νίκη, αποτέλεσμα της έκρηξης του γυναικείου κινήματος, ιδιαίτερα τις τελευταίες εβδομάδες. Ο προτεινόμενος νόμος όμως παραμένει στον πυρήνα του λανθασμένος: υπακούει στη λογική ότι αυτό που κατά κοινή παραδοχή πρέπει να κατορθωθεί, η συνεπιμέλεια, περνάει μέσα από ενιαίες προβλέψεις – διατάξεις και επιβολή. Την ίδια ώρα μάλιστα που ο βασικότερος λόγος που οι οικογένειες περνάνε κρίση και η ανατροφή των παιδιών είναι δύσκολη, είναι οι πολιτικές τόσων χρόνων που επιτίθενται στους εργαζόμενους γονείς, σπέρνουν τη φτώχεια και την απογοήτευση, καταστρέφουν την ψυχική υγεία και φορτώνουν στους γονείς και ιδιαίτερα στις μητέρες ασήκωτα βάρη.

 Ήδη από το πρώτο άρθρο, είναι εμφανή τα προβλήματα, κάνοντας λόγο για το “συμφέρον του τέκνου”, μια ασαφή και γενικόλογη έννοια. Η υποκρισία της Νέας Δημοκρατίας σχετικά με το “συμφέρον του παιδιού” συνεχίζεται ξεδιάντροπα, με την Παιδεία ακόμη κλειστή, τα στρατόπεδα ακόμα γεμάτα ανήλικα προσφυγόπουλα σε άθλιες συνθήκες, την υφυπουργό Εργασίας Δ. Μιχαηλίδου να ανακοινώνει ότι η ΕΛΑΣ (!) θα αναλαμβάνει να βρίσκει ποιος πρέπει να επιμεληθεί για τα παιδιά των κρατούμενων ή συλληφθέντων, αντί για τις μέχρι τώρα υπεύθυνες κοινωνικές υπηρεσίες.

Ακόμα ένα ενδεικτικό σημείο του ότι το νομοσχέδιο εγκλωβίζει τους φτωχούς, επισφαλώς στεγαζόμενους ή επισφαλώς εργαζόμενους γονείς, άρα ιδίως τις φτωχές μητέρες, είναι το άρθρο 12 στο οποίο αναφέρεται: “Για τη μεταβολή του τόπου διαμονής του τέκνου που επιδρά ουσιωδώς στο δικαίωμα επικοινωνίας του γονέα με τον οποίο δεν διαμένει το τέκνο, απαιτείται προηγούμενη έγγραφη συμφωνία των γονέων ή προηγούμενη δικαστική απόφαση που εκδίδεται μετά από αίτηση ενός από τους γονείς”. Παράλληλα το νομοσχέδιο κάνει λόγο για “διατάραξη της συναισθηματικής σχέσης του τέκνου με τον άλλο γονέα”, ένα επιχείρημα που έχει γίνει εργαλείο στα χέρια των “Ενεργών Μπαμπάδων” με την ψευδοεπιστημονική ονομασία “γονεϊκή αποξένωση”. Πρόκειται για ένα σεξιστικό επιχείρημα, αυτό της “γυναίκας μέγαιρας” που εκμεταλλεύεται τον χρόνο της με το παιδί για να το στρέψει ενάντια στον πατέρα.

Στο άρθρο 13 ο υπό διαβούλευση νόμος ορίζει τον χρόνο που περνά το παιδί με τον γονέα με τον οποίο δεν διαμένει στο 1/3. Στον πάγκο του χασάπη δηλαδή ο χρόνος, λες και είναι απλά μια ποσότητα. 

Για τις περιπτώσεις ενδοοικογενειακής βίας ή σεξουαλικών εγκλημάτων από γονιό απαιτείται να έχει καταδικαστεί αμετάκλητα για να υπάρξει αποκλεισμός ή περιορισμός της επικοινωνίας. Δηλαδή δεν αρκεί πια να τελεσιδικήσει η υπόθεση στο εφετείο, κι αυτό σημαίνει κι άλλα επιπλέον χρόνια στα δικαστήρια και χωρίς αποκλεισμό του κακοποιητή.

Ακόμη και στην υπόθεση Λιγνάδη συνεχίζονται οι προκλήσεις, με την αστυνομία να καθυστερεί 10 ολόκληρες ημέρες να κάνει έρευνα στο σπίτι του -και παρόλα αυτά να βρίσκει τεκμήρια που επιβεβαιώνουν το μέρος του κατηγορητηρίου που έχει να κάνει με ανήλικους πρόσφυγες. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες έρχεται η κυβέρνηση να πει ότι το κράτος θα συμμορφώσει με το έτσι θέλω τους γονείς “για το καλό των παιδιών”. Αυτός ο νόμος δεν πρέπει να περάσει. Γυναικείες συλλογικότητες καλούν το Σάββατο στις 2μμ στην πλατεία Συντάγματος κινητοποίηση με σύνθημα “#ΑμετάκληταΟΧΙ στην υποχρεωτική συνεπιμέλεια”.