Δεν είναι η πρώτη φορά που το κάνουν αυτό. Και μετά τους νεκρούς της Μαρφίν στην πανεργατική απεργία στις 5 Μάη 2010 είχαν υποστηρίξει ότι θα είναι η ταφόπλακα των απεργιών. Το ίδιο μετά την 48ωρη πανεργατική απεργία 28-29 Ιουνίου του 2011, όταν έλπιζαν ότι το τέλος “της πλατείας” θα είναι και το τέλος των αγώνων. Η απάντηση που πήραν ήταν ο Οκτώβρης της απεργιακής εξέγερσης που γκρέμισε την κυβέρνηση ΓΑΠ. Οσοι υποστηρίζουν ότι “άλλο η κυβέρνηση ΓΑΠ άλλο η κυβέρνηση Παπαδήμου” πλανώνται πλάνη οικτρά.
Νέα χαρακτηριστικά
Η συμμετοχή στην απεργία της 1η Δεκέμβρη και τα συλλαλητήρια δεν ήταν μικρή, αλλά μεγάλη, αν λάβει κανείς υπόψη του το γεγονός ότι σε πολλούς χώρους οι συνδικαλιστικές ηγεσίες δεν έκαναν απολύτως τίποτα για να την οργανώσουν, αναμασώντας δικαιολογίες ότι “ο κόσμος έχει κουραστεί”, για να κρύψουν τη δική τους πολιτική κούραση. Η αλήθεια είναι ότι σε όποιους χώρους κινήθηκε η βάση, η συμμετοχή ήταν μεγάλη και μάλιστα με νέα χαρακτηριστικά.
Το νέο ποιοτικό χαρακτηριστικό που έφερε η 1η Δεκέμβρη είναι το γεγονός ότι δίπλα στους εργαζόμενους του δημόσιου τομέα, δίπλα στους εργαζόμενους του ΙΓΜΕ και του Υπουργείου Υγείας που είχαν κατάληψη αυτές τις μέρες ενάντια στις εφεδρείες έχουν ξεκινήσει απεργίες οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα στην ΑΓΝΟ, τον Κατσέλη και τα Νότος Γκάλερις ενάντια στις απολύσεις και τις περικοπές. Δίπλα στους απεργούς που εδώ και μια βδομάδα έχουν βυθίσει την ΕΡΤ στο σκοτάδι απεργούσαν στον ΑΛΤΕΡ και την Ελευθεροτυπία. Απεργίες που έχουν απλωθεί και στην επαρχία, από τη Γαλακτοβιομηχανία Ροδόπη στη Θράκη μέχρι τους απολυμένους της ΣΒΕΚΗ στα Γιάννενα.
Αποκορύφωση όλων η απεργία διαρκείας στη Χαλυβουργία που έχει ξεσηκώσει μια πραγματική θύελλα συμπαράστασης και δείχνει μέχρι πού μπορεί να φτάσει αυτό το κίνημα, ακόμα και στον ιδιωτικό τομέα. Και μην ξεχνάμε ότι οι 100.000 απολύσεις στο δημόσιο, οι ιδιωτικοποιήσεις των ΔΕΚΟ, των συγκοινωνιών, της ΔΕΗ, της ΕΥΔΑΠ, τα μέτρα που εκκρεμούν και αυτά που έρχονται, θα σημάνουν νέες εκρήξεις στο δημόσιο.
Οσοι κοιτάζουν την ταξική πάλη και την εργατική τάξη με το θερμόμετρο στο χέρι, πολύ γρήγορα θα βρεθούν ξανά μπροστά σε μια νέα έκρηξη συσσωρευμένης ενέργειας που θα τρίβουν τα μάτια τους.