Ομως, στην πραγματικότητα, η ελληνική κυβέρνηση είναι ικανοποιημένη από αυτήν την απόφαση. Οπως χαρακτηριστικά αναφέρει η ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδας: “Το Δικαστήριο απέρριψε στο σύνολο του το δεύτερο αίτημα της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, συμπεραίνοντας ότι δεν θεωρεί απαραίτητο να διατάξει την Ελλάδα να μην επαναλάβει παρόμοια συμπεριφορά στο μέλλον”. Και τονίζει ότι η Ελλάδα «θα συνεχίσει να διαπραγματεύεται με καλή πίστη για την επίτευξη αμοιβαία αποδεκτής λύσης σχετικά με το όνομα».
Η διατήρηση αυτής, της εικοσαετούς πλέον διαπραγμάτευσης για το όνομα, συμφέρει την ελληνική διπλωματία, καθώς χρησιμοποιείται, μια με τα βέτο μία με τα ανοίγματα, μια με το μαστίγιο μια με το καρότο, ώστε η FYROM όχι μόνο να έχει καταστεί οικονομική πίσω αυλή για τους έλληνες τραπεζίτες και βιομηχάνους, αλλά να εξαρτάται πολιτικά και διπλωματικά από τις διαθέσεις της εκάστοτε κυβέρνησης στην Ελλάδα. Επιπλέον, ο ελληνικός καπιταλισμός εξακολουθεί να είναι ο Νο 1 εταίρος των ΗΠΑ στην περιοχή των Βαλκανίων, κάτι που επιβεβαιώνει και η πρόσφατη επίσκεψη του Μπάιντεν στην Αθήνα.
Συμφέροντα
Αυτά ακριβώς τα συμφέροντα, τα συμφέροντα της ελληνικής άρχουσας τάξης στα Βαλκάνια, εξυπηρετούν, όσοι σαν το Σαμαρά και τον Καρατζαφέρη σκίζουν υποκριτικά τα ιμάτιά τους “για την πατρίδα”, την ίδια στιγμή που, μαζί με το ΠΑΣΟΚ, έχουν παραδώσει τους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους και τη νεολαία βορά στα δόντια των τροικανών, των ντόπιων και ξένων τραπεζιτών και βιομηχάνων.
Ο Καρατζαφέρης, με τρόπο που θα ζήλευε ακόμα και ο “Νονός” του Κόπολα, θέλει μάλιστα να χρησιμοποιήσει το θέμα για εσωτερική κατανάλωση προκειμένου να αλλάξει το πολιτικό κλίμα και να “ενώσει όλους τους έλληνες” ζητώντας τους να αποφασίσουν αυτοί με δημοψήφισμα – αλλά για το όνομα της γείτονος χώρας! Τους ίδιους που έκριναν “ανώριμους” να πάνε σε δημοψήφισμα για το Μνημόνιο ή την παραμονή στην Ευρωζώνη...
Είκοσι χρόνια σχεδόν μετά τα εθνικιστικά συλλαλητήρια και τις υστερίες των Σαμαράδων και των Καρατζαφέρηδων το 1992, η εργατική τάξη στην Ελλάδα, σήμερα περισσότερο από ποτέ, εξακολουθεί να μην έχει κανένα κοινό συμφέρον με τους έλληνες τραπεζίτες και καπιταλιστές που τους απομυζούν, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που απομυζούν τους εργαζόμενους στη Δημοκρατία της Μακεδονίας και τις υπόλοιπες χώρες γειτονικές χώρες, για 100 ευρώ το μήνα στις επιχειρήσεις τους.
Οσο για το λαό της Δημοκρατίας της Μακεδονίας έχει το δικαίωμα να ονομάζεται όπως θέλει. Οποιος του αρνείται αυτό το δικαίωμα τον στέλνει για “προστασία” κατευθείαν στην αγκαλιά του ΝΑΤΟ.