«Το βιβλίο των Γιώργου Πίττα και Στέλιου Μιχαηλίδη χωρίς να ενδύεται τον μανδύα της ουδετερότητας, φωτίζει με πολιτική οξυδέρκεια καίριες πλευρές του παλαιστινιακού αγώνα ενώ ταυτόχρονα αναδεικνύει τον ρόλο των κοινωνικών κινημάτων, των φοιτητικών αγώνων και του παγκόσμιου εργατικού κινήματος ως παράγοντες πολιτικής πίεσης και ιστορικής αλλαγής. Το έργο διακρίνεται από αναλυτική συνοχή και ερευνητική σοβαρότητα, προσφέροντας ένα χρήσιμο εργαλείο για μια βαθύτερη κατανόηση της παλαιστινιακής υπόθεσης».

Με αυτά τα λόγια στο οπισθόφυλλο καλωσορίζει ο Σωτήρης Ρούσσος, καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στη Μέση Ανατολή στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, τη νέα έκδοση του Μαρξιστικού Βιβλιοπωλείου «Αλληλεγγύη και Αντίσταση – Με την Παλαιστίνη ως τη Λευτεριά».

Το βιβλίο των δημοσιογράφων της Εργατικής Αλληλεγγύης Γιώργου Πίττα και Στέλιου Μιχαηλίδη κυκλοφορεί καθώς συμπληρώνονται τρεις μήνες από την «εκεχειρία Τράμπ» και τίποτε δεν θυμίζει ειρήνη καθώς το Ισραήλ συνεχίζει τον πόλεμο σε όλα τα μέτωπα. Όμως, όπως γράφουν στον πρόλογο, «η καμπή του γενοκτονικού πολέμου στην Παλαιστίνη άνοιξε ένα μικρό παράθυρο για να συγκεντρώσουμε όλο αυτό το υλικό με στόχο την καταγραφή, την αποτίμηση και την εξαγωγή των αναγκαίων συμπερασμάτων για τη συνέχεια».

Οι συγγραφείς επιχειρούν, καταρχάς, να αποτυπώσουν όσο γίνεται πιο αναλυτικά στις σελίδες του βιβλίου τις μάχες που έδωσε τα δύο προηγούμενα χρόνια το κίνημα αλληλεγγύης σε όλον τον κόσμο και στην Ελλάδα στο πλευρό της Παλαιστινιακής αντίστασης: από τις καταλήψεις στα πανεπιστήμια, τις τεράστιες διαδηλώσεις και τις «πορείες» από αέρα, θάλασσα και στεριά για να σπάσει ο αποκλεισμός στη Γάζα μέχρι τα μπλοκαρίσματα των λιμανιών και τις μεγάλες γενικές απεργίες.

Ένα δεύτερο μέρος αφορά την ίδια την Παλαιστινιακή αντίσταση, τα γεγονότα του πολέμου στη Γάζα, τη συνεχή επέκταση του πολέμου από το Ισραήλ, τις διεθνείς εξελίξεις που τον συνόδευσαν και τη σύνδεσή του με τον ελληνικό καπιταλισμό και τους «στρατηγικούς άξονες» του Μητσοτάκη με το σιωνιστικό κράτος. 

Πώς φτάσαμε σε αυτή τη βαρβαρότητα, τι μπορούμε να κάνουμε για να τη σταματήσουμε και ποια μπορεί να είναι η λύση; Καθώς ο αγώνας για Λευτεριά στην Παλαιστίνη κάθε άλλο παρά έχει φτάσει στο τέλος του, τα ερωτήματα εξακολουθούν να μπαίνουν πιεστικά. Τρίτος στόχος αυτού του βιβλίου είναι, αναπόφευκτα, να παρέμβει στη μεγάλη συζήτηση που έχει ανοίξει μέσα στο κίνημα αλληλεγγύης και την Αριστερά, επιχειρώντας να δώσει απαντήσεις σε μια σειρά κρίσιμα ζητήματα και στη συνέχεια να διατυπώσει προτάσεις. 

Το πρώτο του κεφάλαιο, με τίτλο «Οι ρίζες του γενοκτονικού πολέμου στη Γάζα», μέσα από ένα σύντομο ιστορικό της ισραηλινής κατοχής και του παλαιστινιακού αγώνα τις προηγούμενες δεκαετίες, εξηγεί γιατί ο πόλεμος στην Παλαιστίνη δεν ξεκίνησε στις 7 Οκτώβρη 2023, αλλά και τους λόγους για τους οποίους αυτή η ημερομηνία αποτέλεσε σημείο καμπής για το Παλαιστινιακό ζήτημα.

Γενοκτονία και αντίσταση

Το δεύτερο κεφάλαιο με τίτλο «Δύο χρόνια γενοκτονίας και αντίστασης» τελειώνει με τα αδιέξοδα της «εκεχειρίας Τραμπ». Σε αυτό καταγράφονται οι καταστροφικές συνέπειες του πολέμου στη Γάζα και εξηγούνται οι λόγοι για τους οποίους η Παλαιστινιακή Αντίσταση αρνείται να ηττηθεί. Αναδεικνύεται επίσης ο ρόλος του διεθνούς κινήματος αλληλεγγύης σε αυτόν τον αγώνα αλλά και ο παράγοντας της κρίσης ηγεμονίας του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού συνολικά στη Μέση Ανατολή. Υποστηρικτικά σε αυτό, λειτουργεί το επόμενο κεφάλαιο, με τίτλο «Οι ΗΠΑ και ο διαρκής πόλεμος του Ισραήλ», που παρακολουθεί συνοπτικά τα πολεμικά και γεωπολιτικά γεγονότα που καθόρισαν την εξέλιξη του δίχρονου πολέμου.

Στο τέταρτο κεφάλαιο παρουσιάζεται ο πολύπλευρος ρόλος του ελληνικού καπιταλισμού ως ο «αχθοφόρος» της γενοκτονίας στη Γάζα, μέσα από τη «στρατηγική συνεργασία» Ελλάδας-Ισραήλ, με την κυβέρνηση Μητσοτάκη να αποδεικνύεται ο καλύτερος σύμμαχος του Νετανιάχου στην περιοχή.

Τα επόμενα τρία κεφάλαια του βιβλίου είναι αφιερωμένα στο κίνημα αλληλεγγύης. Το πέμπτο καταγράφει την «Φοιτητική Ιντιφάντα» με τις καταλήψεις πανεπιστημίων στις ΗΠΑ αλλά και σε άλλα μέρη του κόσμου και στην Ελλάδα. Στο έκτο κεφάλαιο, με τίτλο το «Παγκόσμιο Εργατικό Κίνημα στο πλευρό της Παλαιστίνης», έχουμε μια εκτενή παρουσίαση των αγώνων που έδωσε η οργανωμένη εργατική τάξη και τα συνδικάτα στο πλευρό της Παλαιστινιακής αντίστασης στη «δύση», στις χώρες του αραβικού και μουσουλμανικού κόσμου και βέβαια στην Ελλάδα: το πώς αυτοί οι αγώνες που ξεκίνησαν με τη μάχη για να σπάσει η καταστολή κάθε φωνής που συμπαραστεκόταν στην Παλαιστίνη στους χώρους δουλειάς, προχώρησαν με τα μπλοκαρίσματα στα λιμάνια πλοίων που μετέφεραν πολεμικό υλικό στο Ισραήλ και κλιμακώθηκαν σε γενικές απεργίες αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη. Καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η παγκόσμια εργατική τάξη κρατάει το «κλειδί» για να νικήσει η αντίσταση και το κίνημα αλληλεγγύης. 

Το φυτίλι για το ξέσπασμα των γενικών απεργιών με επίκεντρο την Ιταλία, τον Σεπτέμβρη-Οκτώβρη του 2025, έβαλαν οι διεθνείς πρωτοβουλίες που ήταν την ίδια περίοδο σε εξέλιξη με σκοπό να σπάσει ο αποκλεισμός της Γάζας: το March to Gaza, το Καραβάνι Σομούντ και το Global Sumud Flotilla. Στο έβδομο κεφάλαιο με τίτλο «Από αέρα, θάλασσα και στεριά» ο Στέλιος Μιχαηλίδης, που συμμετείχε μαζί με άλλους αγωνιστές/ριες από τη Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο στην αποστολή του March to Gaza, μεταφέρει από πρώτο χέρι τις εικόνες του αγώνα και της αλληλεγγύης: Από την Αίγυπτο μέχρι την Καλαμάτα με το διήμερο κινητοποιήσεων στην πόλη και στην αεροπορική βάση τον Ιούλη, την ιστορική «10 Αυγούστου» με τις συγκεντρώσεις στα νησιά, τις κινητοποιήσεις ενάντια στο κρουαζιερόπλοιο Crown Iris, τη διαδήλωση στη βάση της Σούδας τον Οκτώβρη.

Το όγδοο κεφάλαιο του βιβλίου με τίτλο «Από τον Ιορδάνη ως τη Μεσόγειο», έχοντας σαν αφετηρία τη διαπίστωση ότι οι απαντήσεις που δίνει κάθε φορά η Αριστερά κρίνουν και καθορίζουν την έκβαση του αγώνα, καταπιάνεται με μια σειρά ερωτήματα: 

Ποιος ξεκίνησε τον πόλεμο; Είναι ένας πόλεμος «αυτοάμυνας» του Ισραήλ; Είναι η Παλαιστινιακή αντίσταση «τρομοκρατία»; Τι είναι το σιωνιστικό κράτος και ποια είναι η σχέση του με τον ιμπεριαλισμό; Είναι ο αγώνας εναντίον του «αντισημιτισμός»; Τίνος «εθνικό συμφέρον» εξυπηρετεί η στρατηγική συνεργασία της Ελλάδας με το Ισραήλ;

Τελικά, ποιος θα σταματήσει την εθνοκάθαρση/γενοκτονία στην Παλαιστίνη; Είναι δυνατόν η λύση του Παλαιστινιακού να έρθει «εκ των έσω» στο Ισραήλ ή από τις «εκεχειρίες» του Τραμπ και του ΟΗΕ; Μήπως θα μπορούσε με την επιστροφή «στη λύση δύο κρατών στα σύνορα του 1967»; Ή χρειάζεται να παλέψουμε για Ελεύθερη Παλαιστίνη από τον Ιορδάνη μέχρι τη Μεσόγειο, όπως φωνάζουν οι διαδηλωτές σε όλον τον κόσμο;

Η θέση που διατυπώνεται στο τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου είναι ότι η δικαιοσύνη και η ειρήνη στην Παλαιστίνη μπορούν να έρθουν μέσα από τη διάλυση του κατοχικού κράτους-απαρτχάιντ του Ισραήλ και την αντικατάστασή του από ένα ενιαίο κοσμικό πολυθρησκευτικό, πολυεθνικό Παλαιστινιακό Κράτος από τον Ιορδάνη μέχρι τη Μεσόγειο στο οποίο όλοι οι σημερινοί κάτοικοί του, Παλαιστίνιοι, Εβραίοι, Χριστιανοί, Μουσουλμάνοι, άθεοι, άνθρωποι κάθε φύλου, φυλής και εθνότητας θα μπορούν να ζουν με ίσα δικαιώματα. Και ότι ο δρόμος προς αυτήν την προοπτική περνάει μέσα από τις επαναστάσεις της εργατικής τάξης στις αραβικές χώρες και τις «μητροπόλεις» του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού.

Στις 320 σελίδες του, το βιβλίο των δυο δημοσιογράφων της Εργατικής Αλληλεγγύης πετυχαίνει πραγματικά να είναι «ένα χρήσιμο εργαλείο για μια βαθύτερη κατανόηση της παλαιστινιακής υπόθεσης». Και, όπως τονίζουν από την αρχή οι συγγραφείς του, δεν θα μπορούσε να έχει γραφτεί «χωρίς τη δύναμη και την υπεράνθρωπη αντοχή των αγωνιστών/

ριών της Παλαιστινιακής αντίστασης. Αυτών που βαδίζουμε πιασμένοι χέρι με χέρι στις διαδηλώσεις και ακόμη περισσότερο εκείνων που χύνουν ασταμάτητα το αίμα τους στη Γάζα και στη Δυτική Όχθη συνεχίζοντας την πάλη τους για ελευθερία και δικαιοσύνη. Ο αγώνας τους δίνει έμπνευση και δύναμη στον αέναο αγώνα της ανθρωπότητας για έναν καλύτερο κόσμο. Σε αυτούς και αυτές είναι αφιερωμένο αυτό το βιβλίο με την υπόσχεση ότι θα είμαστε στο πλευρό τους μέχρι τη νίκη. Ο αγώνας συνεχίζεται».

10/10 Αθήνα. Απεργία για την Παλαιστίνη. Φωτό: Στέλιος Μιχαηλίδης