Με την πικέτα της Εργατικής Αλληλεγγύης «Κάτω τα χέρια από το Ιράν» να δίνει το στίγμα της μάχης στο εξώφυλλο, το νέο τεύχος Νο175 του «Σοσιαλισμός από τα Κάτω» κυκλοφορεί ως εργαλείο αντίστασης στην ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα. Με εικόνες και ιδέες αναγκαίες για να μετατρέψουμε την αντίσταση των δρόμων σε νικηφόρα ανατροπή, από τη Μινεάπολη και την Αθήνα μέχρι την Τεχεράνη και όλη τη Μέση Ανατολή.
Πριν την κύρια αρθρογραφία, βρίσκουμε το δισέλιδο κείμενο «Κάτω τα χέρια από το Ιράν», το οποίο ρίχνει τα πυρά εκεί που πρέπει, δηλαδή στη δολοφονική υποκρισία Τραμπ-Νετανιάχου περί «απελευθέρωσης». Αναλύει την προσπάθεια εδώ και πενήντα χρόνια ανατροπής του ιρανικού καθεστώτος, ενώ παράλληλα δίνει την εικόνα του παγκόσμιου αντιπολεμικού κινήματος που φούντωσε άμεσα, με μαζικές διαδηλώσεις από τις ΗΠΑ μέχρι την Αθήνα, παλεύοντας πλάι στην Παλαιστίνη ενάντια στον ιμπεριαλισμό και την ελληνική συμμετοχή.
Για την εκρηκτική συγκυρία όπου πόλεμος και κοινωνική οργή οξύνονται ταυτόχρονα γράφει η Μαρία Στύλλου στο άρθρο της «Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα». Η επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν και η στήριξη του Μητσοτάκη σε αυτήν, ανήμερα της επετείου των Τεμπών, αναδεικνύει ακόμα περισσότερο την ταύτιση της κυβέρνησης με τη βαρβαρότητα. Το κείμενο καταγράφει τα συγκλονιστικά συλλαλητήρια για τα τρία χρόνια από το έγκλημα των Τεμπών, τονίζοντας τον αναβαθμισμένο ρόλο του οργανωμένου εργατικού κινήματος. Παράλληλα, συνδέει τη δολοφονία των προσφύγων στη Χίο και το έγκλημα στο εργοστάσιο Βιολάντα με τη συνολική αποτυχία του νεοφιλελευθερισμού που δεν έφερε «ούτε “ευημερία” ούτε “δημοκρατία” και τώρα πια ούτε “ειρήνη”». Καταγγέλλει την επικίνδυνη εμπλοκή της Ελλάδας στον πόλεμο προς όφελος των εφοπλιστών και την «εθνική συναίνεση» που προσφέρουν ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ. Επαναφέροντας το ιστορικό δίλημμα της Ρόζας Λούξεμπουργκ, το άρθρο καλεί σε πολιτική κλιμάκωση και αντικαπιταλιστική δράση για την ανατροπή ενός συστήματος που γεννά μόνο κρίσεις, σκάνδαλα και θάνατο.
Στο άρθρο «Έπσταϊν, Βιολάντα: Αντίσταση στους πλούσιους βιαστές και δολοφόνους» που υπογράφει η Λίλιαν Μπουρίτη, τονίζεται ο αποκρουστικός χαρακτήρας της άρχουσας τάξης που μετατρέπει τα πάντα σε εμπόρευμα, από την εργατική δύναμη μέχρι τα γυναικεία σώματα. Το κείμενο συνδέει το εργοδοτικό έγκλημα στο εργοστάσιο Βιολάντα, όπου πέντε εργάτριες θυσιάστηκαν στον βωμό του κέρδους και της έλλειψης συνδικαλισμού, με το διεθνές σκάνδαλο Έπσταϊν που εμπλέκει την παγκόσμια οικονομική και πολιτική ελίτ. Μέσα από την ανάλυση του κινήματος MeToo και των ιστορικών κατακτήσεων της Μεταπολίτευσης, τονίζεται η ανάγκη σύνδεσης του αγώνα για τη γυναικεία απελευθέρωση με το εργατικό κίνημα. Το άρθρο καταλήγει στα διδάγματα της Ρωσικής Επανάστασης, αναδεικνύοντας τον σοσιαλιστικό δρόμο ως τη μόνη διέξοδο για την πραγματική απελευθέρωση από τη σεξιστική καταπίεση και τη βαρβαρότητα του καπιταλισμού.
Ανταγωνισμοί
Τέσσερα χρόνια μετά την εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία και εν μέσω της γενοκτονικής επίθεσης του Ισραήλ στη Γάζα, οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί παίρνουν ανεξέλεγκτες διαστάσεις σε παγκόσμια κλίμακα. Με αυτές τις εξελίξεις καταπιάνεται ο Πάνος Γκαργκάνας στο άρθρο του «Ιμπεριαλισμός, η Νέα Παγκόσμια Αταξία Πραγμάτων». Η αμερικανική ηγεμονία, αν και εξασθενημένη οικονομικά συγκριτικά με την ανερχόμενη Κίνα, προσπαθεί μέσω του Τραμπ να επιβάλει ξανά την κυριαρχία της με απειλές σε Ιράν, Βενεζουέλα και Γροιλανδία, τινάζοντας στον αέρα τις αυταπάτες περί ειρήνης. Το άρθρο καταφεύγει στη λενινιστική ανάλυση για να εξηγήσει γιατί η τυφλή καπιταλιστική συσσώρευση οδηγεί αναπόφευκτα στη σύγκρουση μεγάλων δυνάμων και περιφερειακών υποϊμπεριαλισμών. Σε αυτό το κάδρο εντάσσεται και ο ανταγωνισμός Ελλάδας και Τουρκίας, με την κυβέρνηση Μητσοτάκη να αναβαθμίζει τη Σούδα και να σχεδιάζει προκλητικά την αποστολή ελληνικού στρατού στη Γάζα ως δύναμη κατοχής. Απέναντι στον πόλεμο και την καταστροφή, η ελπίδα βρίσκεται στην ενωμένη δύναμη των εργατών και στα διεθνή κινήματα αλληλεγγύης.
Στο άρθρο «Ενάντια στον ρατσισμό των κλειστών συνόρων» η Κατερίνα Θωίδου αναδεικνύει την επιτακτική ανάγκη κλιμάκωσης του αντιρατσιστικού κινήματος. Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Δράσης κατά του ρατσισμού στις 28 Μάρτη, υπογραμμίζεται η σύνδεση των αγώνων απέναντι στις δολοφονικές πολιτικές της ICE στην Αμερική με το κίνημα που παλεύει για την τιμωρία των δολοφόνων του Λιμενικού και της κυβέρνησης Μητσοτάκη-Πλεύρη για τα εγκλήματα σε Πύλο και Χίο. Η έρευνα καταρρίπτει το κυβερνητικό αφήγημα, αποκαλύπτοντας τα θανατηφόρα pushbacks και τη σκόπιμη ενοχοποίηση προσφύγων και ΜΚΟ .Το άρθρο μας γυρνάει και πίσω στην τεράστια παράδοση αλληλεγγύης του εργατικού κινήματος από το 2015. Απαντώντας στη βαρβαρότητα των κυβερνήσεων και της ΕΕ-Φρούριο, τα αιτήματά μας είναι τα ανοιχτά σύνορα, η νομιμοποίηση όλων των μεταναστών και η ενιαία πάλη ενάντια σε ρατσισμό, φασίστες και φτώχεια.
Όπως της αξίζει, η Μινεάπολη έχει το δικό της ξεχωριστό άρθρο στο νέο τεύχος. Και το υπογράφει ο Γιώργος Πίττας με τον τίτλο «Μινεάπολη - Ο ξεσηκωμός που σταμάτησε τον Τραμπ». Η νικηφόρα ταξική σύγκρουση ενάντια στις ρατσιστικές επιθέσεις της ICE το 2026 συνδέεται με τη βαθιά ιστορία αγώνων της πόλης, από τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ έως την ιστορική απεργία των Teamsters το 1934. Το άρθρο, ανάμεσα σε άλλα, αναδεικνύει και την εφευρετικότητα της εργατικής τάξης, η οποία μέσα από γενικές απεργίες και οργάνωση από τα κάτω, κατάφερε να επιβάλει την υποχώρηση του κρατικού μηχανισμού καταστολής. Παράλληλα, υπογραμμίζει τον κρίσιμο ρόλο των επαναστατών σοσιαλιστών στην ηγεσία αυτών των αγώνων. Αυτή η εμπειρία προβάλλεται ως ζωντανό παράδειγμα διεθνούς αλληλεγγύης, απαραίτητο για την πάλη ενάντια στον ρατσισμό και τους wanna be Τραμπ σήμερα.
Δραματικές είναι οι εξελίξεις και στη Συρία με τη διάλυση της αυτονομίας της Ροζάβα και με αυτές καταπιάνεται ο Σωτήρης Κοντογιάννης στο άρθρο «Αλληλεγγύη στον αγώνα των Κούρδων». Οι κουρδικές δυνάμεις εξαναγκάστηκαν να υποταχθούν στο καθεστώς του αλ-Σαράα ύστερα από μια αιματηρή στρατιωτική επέλαση, η οποία προκάλεσε εκατοντάδες νεκρούς και μια τεράστια ανθρωπιστική κρίση. Κάνει μια ιστορική αναδρομή στους αγώνες των Κούρδων ενάντια στην καταπίεση, υπογραμμίζοντας ταυτόχρονα τις αντιφάσεις και τις αδυναμίες του «δημοκρατικού συνομοσπονδισμού» στη Ροζάβα και τον συμβιβασμό με τις ΗΠΑ. Αποκαλύπτει επίσης την προδοσία του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, ο οποίος έδωσε το πράσινο φως για την επίθεση προκειμένου να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά του στη Μέση Ανατολή. Το άρθρο καταλήγει στο διεθνές κύμα αλληλεγγύης στους Κούρδους, τονίζοντας πως ο αγώνας τους αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ευρύτερης αντίστασης ενάντια στα ιμπεριαλιστικά σχέδια και τις τοπικές δικτατορίες.
Στις σελίδες της βιβλιοκριτικής, ο Σωτήρης Ρούσσος και ο Γιάννης Κιμπουρόπουλος γράφουν για το βιβλίο των Γιώργου Πίττα και Στέλιου Μιχαηλίδη «Αντίσταση και Αλληλεγγύη – Με την Παλαιστίνη ως τη Λευτεριά».