Λίγες μέρες απομένουν πια μέχρι τις κάλπες της 6 Μάη. Η επιλογή που έχουμε μπροστά μας προβάλει πιο ξεκάθαρα από κάθε άλλη φορά. Ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος, οι τραπεζίτες και τα συμπληρώματά τους έχουν μόνη προοπτική τη δυστυχία της λιτότητας και τη φρίκη της ακροδεξιάς. Η μόνη ελπίδα απέναντι σε αυτή τη βαρβαρότητα είναι το δυνάμωμα της εργατικής αντίστασης συνδέοντας τους αγώνες μας με την αντικαπιταλιστική προοπτική. Αυτή είναι η μάχη που δίνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Πίσω από τις κούφιες υποσχέσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ ότι θα «διαπραγματευτούν με τους δανειστές μας για να φέρουν την ανάπτυξη», ακούγεται η φωνή των τραπεζιτών με το στόμα του Προβόπουλου που λέει ότι η οικονομική ύφεση θα φτάσει το -5% για το 2012. Νέες στρατιές ανέργων, νέες περικοπές μισθών και συντάξεων, μεγαλύτερη διάλυση για τα σχολεία και τα νοσοκομεία, αυτό είναι το πραγματικό πρόγραμμά τους.
Πίσω από τις υστερικές κραυγές ότι ή θα κυβερνήσουν ξανά αυτοί ή θα έρθει το χάος, ξεπροβάλλει η απειλή του νεοφασισμού. Όσο πιο πολύ κραυγάζουν ενάντια στις απεργίες, ενάντια στους μετανάστες και ενάντια στην Αριστερά, τόσο πιο πολύ πριμοδοτούν τους Λεπέν (όπως έκανε ο Σαρκοζί στη Γαλλία), τους Χρυσαυγίτες και τους Καρατζαφύρερ (όπως κάνει ο Χρυσοχοΐδης εδώ).
Το ξέρουμε καλά ότι αν μπορούσαν να είχαν σταματήσει και τις εκλογές θα το είχαν κάνει όπως τους συμβούλευε ανοιχτά ο Σόιμπλε, ο υπουργός οικονομικών της Γερμανίας. Μόνο χάρη στη μεγαλειώδη έκρηξη της εργατικής αντίστασης στις 10-11 και 12 Φλεβάρη αναγκάστηκε ο Παπαδήμος να εγκαταλείψει εκείνα τα σχέδια. Κι’ αυτό ισχύει γενικότερα: ό,τι έχει σωθεί από τις επιθέσεις τους το έχουμε σώσει μόνο με τους αγώνες μας. Χωρίς τις απεργίες, τις καταλήψεις και τα ξεσπάσματα στους δρόμους θα είχαν κλείσει πολλά νοσοκομεία, θα είχαν πουλήσει μονάδες της ΔΕΗ, θα είχαν βάλει τραπεζίτες στη θέση των πρυτάνεων στα Πανεπιστήμια.
Εργατική αντίσταση
Το δυνάμωμα των αγώνων της εργατικής αντίστασης είναι μονόδρομος, είναι ο πραγματικός μονόδρομος που έχουμε μπροστά μας. Αλλά για να δυναμώσουμε αυτό το κίνημα χρειάζεται να βάλουμε τον αντικαπιταλισμό πολύ πιο δυνατά στο κέντρο του.
Μπορούμε να αντιστρέψουμε όλες τις περικοπές που έφεραν τα Μνημόνια στους μισθούς, στις συντάξεις, στις κοινωνικές υπηρεσίες. Αλλά για να γίνει αυτό χρειάζεται να κάνουμε στάση πληρωμών προς τους τραπεζίτες και να διαγράψουμε το χρέος. Για να πάψουν οι Λάτσηδες και οι Άκερμαν να ρουφάνε 20 δις ευρώ το χρόνο μόνο για τόκους και να πάνε επιτέλους αυτά τα λεφτά εκεί που πρέπει, δηλαδή στις ανάγκες της εργατικής τάξης.
Γι’ αυτό η ΑΝΤΑΡΣΥΑ προβάλει ένα πρόγραμμα αντικαπιταλιστικής ρήξης με το Ευρώ και την ΕΕ, ένα πρόγραμμα κρατικοποίησης του τραπεζικού συστήματος και όλων των μεγάλων επιχειρήσεων που εκβιάζουν το προσωπικό τους με κλεισίματα και απολύσεις, ένα πρόγραμμα επιβολής εργατικού ελέγχου παντού.
Η ενίσχυση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις εκλογές δίνει δύναμη σε κάθε εργάτη και νεολαίο που αντιστέκεται. Το να ξεπεράσει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ το όριο του 3% και να βγάλει βουλευτές είναι ένας στόχος ρεαλιστικός γιατί ήδη στις περιφερειακές εκλογές του 2010 είχε συσπειρώσει 100.000 ψηφοφόρους πανελλαδικά. Μαζί, μπορούμε να κάνουμε την αντικαπιταλιστική αριστερά πολύ πιο δυνατή.
Και βέβαια μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι μια τέτοια εκλογική επιτυχία δεν θα κλειστεί στους τοίχους της Βουλής. Θα βγει στους δρόμους, στις πλατείες, στους χώρους δουλειάς, εκεί όπου έχετε συνηθίσει να μας βλέπετε στο πλευρό σας με την Εργατική Αλληλεγγύη, στον αγώνα μέχρι τη νίκη.