Δεν έχει περάσει πολύς καιρός που ο Σαρκοζί έμοιαζε το πρότυπο του επιτυχημένου πολιτικού της ευρωπαϊκής Δεξιάς. Ο Σαμαράς έτρεχε να του σφίξει το χέρι τον Δεκέμβρη.
Οι ρατσιστικές κραυγές για “ανακατάληψη των πόλεων από τους λαθρομετανάστες” είναι δανεισμένες κατευθείαν από τη “συνταγή” Σαρκοζί. Η ταύτιση πάει αρκετά πίσω στον χρόνο. Τον Νοέμβρη του 2009, λίγο μετά την ανάδειξή του στην προεδρία της ΝΔ, ο Σαμαράς δήλωνε σε συγκέντρωση ότι: “ο Σαρκοζί δεν δίστασε, αποκατέστησε την τάξη, συσπείρωσε την παράταξη γύρω του και ύστερα συσπείρωσε όλη την κοινωνία”. Ομως, όπως έδειξε ο πρώτος γύρος των προεδρικών εκλογών την Κυριακή 22 Απρίλη, οι Γάλλοι είχαν διαφορετική γνώμη.
Ο Σαρκοζί είναι ο πρώτος εν ενεργεία πρόεδρος που χάνει τον πρώτο γύρο. Ο διεθνής τύπος μιλάει για “ψήφο οργής ενάντια στον Σαρκοζί”. Πρώτος ήρθε ο Φρανσουά Ολάντ, υποψήφιος πρόεδρος του Σοσιαλιστικού Κόμματος, με 28,6%. Οι εταιρείες δημοσκοπήσεων του δίνουν το προβάδισμα στο δεύτερο γύρο των εκλογών. Τα Νέα του Σαββατοκύριακου κυκλοφόρησαν με πρωτοσέλιδο “Γαλλικό κλειδί κατά του Μνημονίου” υποστηρίζοντας ότι ο “Βαγγέλης Βενιζέλος θεωρεί ότι ενδεχόμενη επικράτηση του σοσιαλιστή Φρανσουά Ολάντ μπορεί να σημάνει την αλλαγή του κλίματος σε μια συντηρητική Ευρώπη που επιμένει στην λιτότητα”.
Αν η κατάσταση που βιώνουν οι εργαζόμενοι δεν ήταν τόσο σκληρή θα προκαλούσε γέλια η προσπάθεια του αρχιτέκτονα των μνημονίων να παρουσιαστεί ως ελπίδα για το τέλος της λιτότητας. Στην πραγματικότητα και το πρότυπό του, ο Ολάντ, δεν είναι διαφορετικός από τον Βενιζέλο και το ΠΑΣΟΚ.
Στην προεκλογική του εκστρατεία προσπάθησε να εκμεταλλευτεί την οργή για τον Σαρκοζί κάνοντας μερικές ασαφείς “φιλολαϊκές” διακηρύξεις. Ομως, η ιστορία του Σοσιαλιστικού Κόμματος από τον Μιτεράν μέχρι τον Ζοσπέν, στην προεδρία και την κυβέρνηση, είναι η ιστορία των σπασμένων υποσχέσεων που δίνουν τη θέση τους στις πιο σκληρές επιθέσεις στην εργατική τάξη και τη νεολαία. Ο Ολάντ δεν πρόκειται να είναι διαφορετικός. Αντίθετα η θητεία του θα σημαδευτεί από μια “αριστερή λιτότητα” στα πλαίσια των πολιτικών της ΕΕ, όπως προειδοποιεί στη δήλωσή του ο Φιλίπ Πουτού, υποψήφιος του Νέου Αντικαπιταλιστικού Κόμματος.
Ο υποψήφιος του “Αριστερού Μετώπου”, ο Ζακ Λυκ Μελανσόν έκανε μια δυναμική προεκλογική εκστρατεία. Στο Αριστερό Μέτωπο συμμετέχει το Κομμουνιστικό Κόμμα, στελέχη και μέλη που αποχώρησαν από το Σοσιαλιστικό Κόμμα, ο ίδιος ο Μελανσόν είναι πρώην στελεχός του και υπουργός του Μιτεράν, και τάσεις της ριζοσπαστικής αριστεράς.
Η εκστρατεία άγγιξε χιλιάδες που αναζητούσαν μια αριστερή απάντηση στον Σαρκοζί και δεν πείθονταν από τον Ολάντ. Ο Μελανσόν εξαπέλυσε μύδρους ενάντια στο “σύστημα που βρίσκεται στα τελευταία του”, ενάντια στη λιτότητα, τον ρατσισμό. Το 11,1% που πήρε στον πρώτο γύρο είναι αποτέλεσμα αυτής της απεύθυνσης. Σίγουρα είναι ένα πολύ καλύτερο αποτέλεσμα από το απογοητευτικό 1,97% που είχε πάρει η υποψήφια του Γαλλικού ΚΚ στις προεδρικές εκλογές του 2007. Ομως, δεν έκανε την έκπληξη που ανέμεναν οι δημοσκοπήσεις που ανέβαζαν τα ποσοστά του μέχρι και στο 15%.
Μελανσόν
Ο Μελανσόν κάλεσε επανειλημμένα σε “λαϊκή εξέγερση”, και μπροστά σε μια τεράστια συγκέντρωση στη Μασσαλία δήλωσε ότι “Είμαστε η αναγέννηση της ανυποχώρητης αριστεράς”.
Πόσο ανυποχώρητης, όμως, στ' αλήθεια; Δυο βδομάδες πριν τις εκλογές η Κλεμαντίν Οτέν εκπρόσωπος του Μετώπου της Αριστεράς δήλωσε ότι: «Θέλουμε να διασφαλίσουμε την επιτυχία της Αριστεράς. Θα θέλαμε να δούμε να δημιουργούνται για εμάς οι πολιτικές προϋποθέσεις για να συμμετάσχουμε στην κυβέρνηση». Τέτοιες δηλώσεις βέβαια, δεν βοήθησαν και πολύ την εκστρατεία του Μελανσόν.
Ομως, το πρόβλημα είναι βαθύτερο. Η εμπειρία τέτοιων συγκυβερνήσεων είναι παράδειγμα προς αποφυγή. Το Γαλλικό ΚΚ συγκυβέρνησε με τους Σοσιαλιστές του Μιτεράν στις αρχές της δεκαετίας του '80 και από το “κοινό πρόγραμμα της αριστεράς” έμεινε η ανεργία, οι ιδιωτικοποιήσεις και οι ρατσιστικές εκστρατείες. Το 1997 ήταν η σειρά της κυβέρνησης της “πληθυντικής αριστεράς” του Ζοσπέν πάλι με συμμετοχή του ΚΚ. Ηταν η κυβέρνηση που έκανε τις περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις στην ιστορία της Γαλλίας και συμμετείχε στον πόλεμο στην Γιουγκοσλαβία. Αυτό που ακολούθησε ήταν η εκλογική συντριβή του ΚΚ.
Η διαφαινόμενη ήττα του Σαρκοζί φέρνει την Αριστερά στην Γαλλία απέναντι σε νέες προκλήσεις. Πρώτον, να οργανώσει την αντίσταση ενάντια στις “σοσιαλιστικές” επιθέσεις στην εργατική τάξη και τη νεολαία. Ο Ολάντ δεν θα είναι διαφορετικός από τον Γιώργο Παπανδρέου. Δεύτερον, να οργανώσει τη πάλη ενάντια στη φασιστική απειλή.
Σ' αυτό το μέτωπο δεν χωράει καμιά αναβολή. Η εκτόξευση των ποσοστών της Μαρί Λεπέν, υποψήφιας του φασιστικού Εθνικού Μετώπου στο 17%, προκάλεσε σοκ σε κάθε αριστερό, σε κάθε αντιρατσιστή σε όλη την Ευρώπη και εδώ. Η Λεπέν έκανε μια υστερική εκστρατεία, ιδιαίτερα μετά τα γεγονότα της Τουλούζης, χτυπώντας τα τύμπανα του ρατσισμού και της ισλαμοφοβίας ειδικότερα. Πάτησε πάνω στο χαλί που της έστρωσε ο Σαρκοζί. Είναι μια προειδοποίηση που οδηγεί η πολιτική του ρατσισμού, των αστυνομικών πογκρόμ, των στρατοπέδων συγκέντρωσης υπό τις ευλογίες και του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Αυτοί που έβαλαν τα φασισταριά του ΛΑΟΣ στην κυβέρνηση, δεν έχουν δικαίωμα να παριστάνουν τους “σοκαρισμένους” από το αποτέλεσμα της Λεπέν.
Ολα αυτά δείχνουν την αναγκαιότητα της ύπαρξης μιας αντικαπιταλιστικής αριστεράς που θα είναι ενωτική στις πρωτοβουλίες στο κίνημα αλλά ξεκάθαρη στην προοπτική της. Το ΝΡΑ, το Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα της Γαλλίας, δεν πήγε καλά στις εκλογές. Ο υποψήφιός του, ο Φιλίπ Πουτού πήρε το 1,2% των ψήφων. Μπορεί να ξεπεράσει τα προβλήματα που το δυσκόλεψαν. Σ' αυτό βρίσκεται η ελπίδα για “την αντεπίθεση του κόσμου της εργασίας” όπως καλεί στο μήνυμά του ο Φ. Πουτού.