Η διοργάνωση του Γκραν Πρι της Φόρμουλα 1 στο Μπαχρέιν έγινε αφορμή για να ξαναβγεί στην επιφάνεια η κρυμένη πραγματικότητα για το τι συμβαίνει στη χώρα από πέρσι το Φλεβάρη. Από τη μία, η συσσωρευμένη οργή και η μαχητικότητα που εκφράστηκε με το ξέσπασμα της εξέγερσης ενάντια στο καθεστώς, κάθε άλλο παρά έχει υποχωρήσει, παρά την ανελέητη καταστολή. Από την άλλη, οι χώρες της Δύσης που κάνουν συσκέψεις επί συσκέψεων για το πώς θα παρέμβουν στη Συρία, επιβάλλοντας εμπάργκο και απειλώντας με επέμβαση, στην περίπτωση του Μπαχρέιν δεν έχουν κανένα πρόβλημα να έχουν πλήρεις σχέσεις, ακόμη και σε επίπεδο μηχανοκίνητου αθλητισμού.
Το καθεστώς του Μπαχρέιν τσάκισε τον πρώτο γύρο της εξέγερσης με καταστολή στους δρόμους, τις γειτονιές, ακόμη και μέσα στα νοσοκομεία. Ενίσχυσε τους ρατσιστικούς διαχωρισμούς σε βάρος των Σιιτών, που αποτελούν την πλειονότητα της χώρας. Ολόκλήρωσε το κύμα της καταστολής με τη βοήθεια της Σαουδικής Αραβίας και των άλλων καθεστώτων του Κόλπου που έστειλαν στρατό και τεθωρακισμένα στο Μπαχρέιν. Από πέρσι πληθαίνει ο κατάλογος των νεκρών, των φυλακισμένων και των βασανισμένων αγωνιστών. Ένας από τους πιο γνωστούς αγωνιστές της δημοκρατίας που έχει βασανιστεί επανειλημμένα και σήμερα βρίσκεται σε απεργία πείνας από τις 8 Φλεβάρη είναι ο Αμπντουλχάντι αλ-Χαουάτζα. Η κόρη του, Μαριάμ, έδωσε συνέντευξη στην εφημερίδα Socialist Worker του Λονδίνου, με αφορμή τη διοργάνωση του Γκραν Πρι.
“Ο κόσμος στο Μπαχρέιν είναι θυμωμένος. Βλέπουν τι κρύβεται πίσω από τις υποσχέσεις που δίνει ο βασιλιάς για μεταρρυθμίσεις. Ξέρουν ότι είναι ψεύτικες. Το 2001 ο βασιλιάς υποσχέθηκε συνταγματική μοναρχία, πραγματικό Κοινοβούλιο και περισσότερη αντιπροσωπευτικότητα στην κυβέρνηση. Σχεδόν τις ίδιες υποσχέσεις έκανε και φέτος”, λέει η Μαριάμ. “Το 2002, αντί για αυτά που υποσχόταν, άλλαξε το Σύνταγμα, μετατρέποντας τον εαυτό του σε επικεφαλής ενός αυταρχικού καθεστώτος”.
Η σφαγή των διαδηλωτών που ζητούσαν δημοκρατία στην πλατεία του Μαργαριταριού πέρσι το Φλεβάρη, άλλαξε τη φύση των αιτημάτων του κινήματος. “Ο κόσμος που ζητούσε μεταρρυθμίσεις στο Σύνταγμα άρχισε να ζητάει την πτώση του καθεστώτος”.
Η διαφορά μεταξύ Μπαχρέιν και Συρίας είναι ότι στην περίπτωση του Μπαχρέιν η Δύση υποστηρίζει τη βάρβαρη δικτατορία.
Στενότεροι σύμμαχοι
“Οι στενότεροι σύμμαχοι του Μπαχρέιν είναι οι ΗΠΑ και η Βρετανία. Οι ίδιες χώρες που κριτικάρουν τη Ρωσία επειδή πουλάει όπλα στη Συρία, πουλάνε όπλα στο Μπαχρέιν. Η φόρμουλα 1 είναι αλάτι στις πληγές μας. Μέσω του γεγονότος αυτού, στέλνουν το μήνυμα ότι τα πράγματα είναι μια χαρά, ενώ ο κόσμος δολοφονείται και ξυλοκοπείται στους δρόμους κάθε μέρα. Μέσα σε λίγες μόνο μέρες έχουμε 100 καινούργιους συλληφθέντες διαδηλωτές.”
Στο μεταξύ η κατάσταση για τον πατέρα της Μαριάμ, γίνεται ακόμη πιο κρίσιμη. Ο Αμπντουλ-Χάντι είναι παλιός αγωνιστής της δημοκρατίας και θεωρείται αγκάθι στα πλευρά του καθεστώτος.
“Μίλησε πριν λίγες μέρες με τη μητέρα μου. Της ακουγόταν πολύ αδύναμος και είχε δυσκολία να αναπνεύσει. Μας τελειώνει ο χρόνος. Αν ο πατέρας μου βγει από τη φυλακή θα είναι μια ζωντανή απόδειξη για το είδος των βασανιστήριων που διαπράττονται μέσα στις φυλακές της χώρας. Αποτελεί μία από τις άγριες περιπτώσεις βασανιστηρίων. Και το καθεστώς γνωρίζει πως ο πατέρας μου είναι το είδος του ανθρώπου που δεν θα φοβηθεί να μιλήσει.”
Παρόλα αυτά, η Μαριάμ συνεχίζει να εμπνέεται από τις επαναστάσεις στην Τυνησία και την Αίγυπτο. “Δεν νομίζω ότι ο κόσμος θα σταματήσει να απαιτεί δικαιοσύνη. Θα έρθει η αλλαγή και στο Μπαχρέιν. Αλλά θα χρειαστεί να βαδίσουμε ένα μακρύ και ματωμένο μονοπάτι για να φτάσουμε ως εκεί.
Οι διαδηλώσεις που διοργανώθηκαν στη διάρκεια της προετοιμασίας του Γκραν Πρι ήταν μαζικές και μαχητικές, χωρίς φόβο απέναντι στις δυνάμεις της “τάξης”. Οι γυναίκες του Μπαχρέιν για ακόμη μια φορά βγήκαν στην πρώτη γραμμή κόντρα στην αστυνομία που χρησιμοποιεί πραγματικά πυρά. Διεθνείς οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων καταγγέλλουν ότι η αστυνομία του Μπαχρέιν χρησιμοποιεί όλο και περισσότερο δολοφονικά σκάγια που χτυπάνε ανεξέλεγκτα όποιον στέκεται απέναντι. Ο διαδηλωτής Σάλαχ Αμπάς Χαμπίμπ έπεσε νεκρός σε μία από αυτές τις διαδηλώσεις και η κηδεία του εξελίχθηκε σε ακόμη μια επίδειξη αποφασιστικότητας του δημοκρατικού κινήματος.
Όλα αυτά την ίδια ώρα που μερικά χιλιόμετρα δίπλα, οι διεθνείς εταιρείες αυτοκινήτων και οι οδηγοί τους δέχονταν τα χειροκροτήματα της βασιλικής οικογένειας και των πρέσβεων από τη δημοκρατική Ευρωπαϊκή Ένωση και την υπόλοιπη Δύση”.