Το τι θα γίνει τις επόμενες ώρες και μέρες στην Κύπρο -και όχι μόνο στην Κύπρο- κανένας δεν μπορεί αυτή την στιγμή να το προβλέψει. Η απόφαση ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων, από όλες τις πλευρές. Η συνεδρίαση της Βουλής που θα επικύρωνε, υποτίθεται τα όσα συμφωνήθηκαν στο Eurogroup, έχει αναβληθεί (μέχρι την ώρα που γράφεται αυτό το κείμενο) ήδη δύο φορές. Οι κυπριακές τράπεζες που υποτίθεται ότι θα αξιοποιούσαν απλά την αργία της Καθαρής Δευτέρας για να απορροφήσουν τις αλλαγές (και τις αντιδράσεις) θα μείνουν κλειστές και την Τρίτη και την Τετάρτη -και ποιος ξέρει για πόσο ακόμα. Και ο κόσμος στην Κύπρο βράζει.
Οι ηγέτες της Ευρώπης έχουν αρχίσει να συζητάνε για μεταρρυθμίσεις, που θα κάνουν το πακέτο πιο «εύπεπτο» από τους φτωχούς. Στο τραπέζι έχουν πέσει προτάσεις για μείωση του φόρου στις χαμηλές καταθέσεις από το 6,75% στο 3% -ή ίσως και ακόμα πιο κάτω. Με αυτές τις αλλαγές ελπίζουν να καταφέρουν να συγκρατήσουν κάπως την οργή του κόσμου και να αποτρέψουν μια ανοιχτή πολιτική κρίση στην Κύπρο -που θα έχει, δίχως αμφιβολία τρομαχτικές επιπτώσεις για όλη την Ευρώπη.
Αυτό όμως που δεν μπορούν πια να αποφύγουν είναι την επιδείνωση της κρίσης. Η πολιτική της Τρόικας και των μνημονίων έχει χρεοκοπήσει οριστικά: Στην Ιταλία έχει οδηγήσει σε μια ανοιχτή πολιτική κρίση χωρίς προηγούμενο. Στην Πορτογαλία σε μαζικές διαδηλώσεις εκατομμυρίων. Στην Ελλάδα σε μια σπειροειδή ύφεση χωρίς πάτο -και σε μια επικίνδυνη για τις άρχουσες τάξεις παντού μαζική επιστροφή της αριστεράς. Ακόμα και ένας ηλίθιος μπορεί να αντιληφθεί ότι χρειάζεται αλλαγή πορείας. Και αλλαγή πορείας στα αρρωστημένα τους μυαλά σημαίνει απλά μεγαλύτερη επίθεση στους εργάτες και τους φτωχούς, πιο άγια μέτρα, πιο ωμή και ξετσίπωτη παραβίαση των δικαιωμάτων μας.
Αυτό είναι που δοκιμάζουν σήμερα στην Κύπρο. Με αυτό έχουν να αναμετρηθούν σήμερα οι εξαγριωμένοι διαδηλωτές που μαζεύονται έξω από το προεδρικό μέγαρο. Ο αγώνας τους είναι και δικός μας.