Η τελευταία ταινία του Κωνσταντίνου Γιάνναρη βγήκε στις αίθουσες στις 28 Φλεβάρη και πιστεύουμε ότι αδικήθηκε από τους κριτικούς αλλά και από το κοινό, με αποτέλεσμα να παιχτεί μόνο για δυο εβδομάδες. Αξίζει σίγουρα μεγαλύτερη προσοχή. Ο Γιάνναρης, για μια ακόμη φορά καταπιάνεται με ένα θέμα «δύσκολο» και ενοχλητικό για το κατεστημένο, αυτό της μετανάστευσης στην Ευρώπη-φρούριο και όπως πάντα δεν αρκείται σε απλές ούτε μονοδιάστατες απαντήσεις. Θα προτιμήσει να κατεδαφίσει την «πολιτική ορθότητα», προκειμένου να ταρακουνήσει τον θεατή. Και αυτό κάνει.
Όλη η ταινία εκτυλίσσεται στο γιγάντιο εμπορικό πλοίο Sea Voyager που ταξιδεύει προς την Άπω Ανατολή. Όταν ο κυβερνήτης του πλοίου, Άλεξ, σώζει 30 νεαρούς Ασιάτες μετανάστες που έχουν ναυαγήσει μεσοπέλαγα της Μεσογείου, το πλήρωμα τους καλοδέχεται και αρχικά επικρατεί κλίμα συναδέλφωσης και ευφορίας. Για τον Άλεξ και τη γυναίκα του που είχαν χάσει πριν χρόνια το γιο τους είναι μια πράξη εξιλέωσης και μια δεύτερη ευκαιρία για τη σχέση τους. Όμως οι προσπάθειες να βγάλουν τους μετανάστες σε ευρωπαϊκό έδαφος συναντούν την κάθετη απόρριψη των ισπανικών αρχών, έτσι το πλοίο αρχίζει να περιπλέει την Αφρική μεταφέροντας το «λαθραίο» φορτίο του προς την Ασία από όπου προέρχεται. Στο Λάγος θα εμπλακούν διεφθαρμένες ΜΚΟ, παράγοντες και σύγχρονοι δουλέμποροι και η πλοιοκτήτρια εταιρία που πιέζει να δοθεί μια οποιαδήποτε λύση, ενώ σύντομα αποκαλύπτεται ότι έχει χρεοκοπήσει και έτσι κι αλλιώς ετοιμάζεται να ξεφορτωθεί πλοίο και πλήρωμα. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, η συνύπαρξη μεταναστών – πληρώματος έχει πάψει να είναι ρόδινη και στο πλοίο ξεσπούν εντάσεις και ανταγωνισμοί που ξεπερνούν τις καλές προθέσεις του Άλεξ, μέχρι την κορύφωση και την τελική υπέρβαση.
Σαφής και πετυχημένη η αλληγορία με το πλοίο, ένα τεράστιο κομμάτι μετάλλου χαμένο ανάμεσα στα σύνορα, με εσωτερικούς χώρους σκοτεινούς και κλειστοφοβικούς σε αντίθεση με την απεραντότητα του θαλάσσιου τοπίου. Ένα αντικείμενο που πλέει ανάμεσα σε χώρες, πατρίδες, ηπείρους και δίνει μια παγκοσμιοποιημένη διάσταση του θέματος της μετανάστευσης και όλων των δύσκολων ερωτημάτων που γεννάει: Πού σταματά ο ανθρωπισμός και πού αρχίζει ο πατερναλισμός; Αρκεί η φιλευσπλαχνία και η καλή διάθεση για να λυθούν τα προβλήματα;
Όχι μόνο θύματα
Ο δημιουργός της ταινίας σκόπιμα συγκρούεται με τις στερεότυπες αντιλήψεις που βλέπουν τους μετανάστες μόνο σαν θύματα. Τα παιδιά στο πλοίο έχουν δική τους άποψη για το ποιο είναι το καλό των μεταναστών και δεν χρειαζόταν να υποδυθούν το θύμα ούτε ν’ ανταποδώσουν με ευγνωμοσύνη τη φιλευσπλαχνία των Δυτικών. Ο ίδιος ο Γιάνναρης, κάτοικος του Αγίου Παντελεήμονα έχει βιώσει την αθλιότητα στην περιοχή που ζει και που έδωσε την αφορμή για την ταινία του. «... είμαι τόσο κουρασμένος από την κατάσταση και τις καθημερινές εικόνες που βλέπω, που νιώθω να αναβιώνουν μέσα μου άκρως αντιφατικές, ρατσιστικές αντιλήψεις... Το θέμα είναι πάντα τι μάχη δίνεις εσύ απέναντι σε αυτό».
Τα λόγια του έχουν ξεχωριστή αξία γιατί πρώτα και κύρια ο ίδιος έχει πάρει δημόσια θέση ενάντια στη ρατσιστική πολιτική της κυβέρνησης και των φασιστών στα ζητήματα της καταστολής και της ιθαγένειας και έχει ταχθεί ανοιχτά υπέρ της παραχώρησης ιθαγένειας σε όλα τα παιδιά. Χρειαζόμαστε περισσότερες τέτοιες φωνές στο κίνημα.