Κυκλοφόρησε το νέο τεύχος του περιοδικού Σοσιαλισμός από τα Κάτω (Νο 97) με πλούσιο υλικό και κοφτερές απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματα της περιόδου που διανύουμε.
«Στην κόψη του ξυραφιού» βρίσκεται τόσο η κυβέρνηση του Σαμαρά όσο και η οικονομία, όπως εξηγεί ο Πάνος Γκαργκάνας, στο κεντρικό άρθρο. Επισημαίνει ότι κανένας οργανισμός, διεθνής ή ελληνικός, δεν έχει δώσει πρόβλεψη για τερματισμό της ύφεσης το 2013. Τα προβλήματα της οικονομίας δεν είναι «Greek statistics», αλλά έχουν φτάσει σε αδιέξοδα στα κέντρα του καπιταλισμού στις ΗΠΑ, την ΕΕ, την Ιαπωνία, ενώ προβάλλει ξεκάθαρα η προοπτική για «πόλεμο νομισμάτων» Μέσα σε αυτή την κατάσταση η κυβέρνηση του Σαμαρά όσο και αν χρησιμοποιεί το ρατσισμό, τις επιθέσεις στην αριστερά και στα συνδικάτα δεν έχει καταφέρει να τσακίσει τις εργατικές αντιστάσεις. Στο τελευταίο κομμάτι του άρθρου αναλύει τι χρειάζεται να κάνει η αριστερά για να ξεπεράσει τις αδυναμίες που της δημιουργούν οι ηγεσίες ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ.
Ακολουθούν τρία άρθρα-όπλα για τη μάχη απέναντι στη φασιστική απειλή και το ρατσισμό. Ο Ιάσονας Χανδρινός στο άρθρο του «Οι εργάτες ενάντια στους ναζί» τονίζει ότι η «ιστορική ανατομία του αντιφασιστικού αγώνα της περιόδου 1941-45 έχει αδικήσει κατάφωρα το εργατικό κίνημα». Μεταφέρει την εμπειρία από τις μεγάλες απεργίες που σήμαναν ότι «η φασιστική Ιταλία είχε αναβαπτιστεί σε αντιφασιστική, με μόνο όπλο το μαζικό κίνημα των πόλεων». Στη συνέχεια θυμίζει τη μεγάλη νίκη που πέτυχε το κίνημα στην Ελλάδα με την ακύρωση της επιστράτευσης και πολλές ακόμα μάχες με πρωταγωνιστές του εργάτες που συσπειρώνονταν στο ΕΑΜ και στα σωματεία τους.
Έπειτα, ο Θανάσης Καμπαγιάννης εξηγεί τις πραγματικές διαστάσεις της μάχης για «Ιθαγένεια για όλα τα παιδιά». Αφού κάνει μια αναδρομή στο πώς μπορούσε κάποιος να αποκτήσει ιθαγένεια από την ίδρυση του ελληνικού κράτους μέχρι σήμερα, τονίζει ότι ο νόμος Ραγκούση απέτυχε να δώσει λύσεις. Τέλος, εξηγεί ότι στη μάχη της ιθαγένειας μαζί με τη μάχη για νομιμοποίηση των μεταναστών χρειάζεται να μπουν μπροστά οι συνδικαλιστικές και οι πολιτικές οργανώσεις της εργατικής τάξης «ενάντια στη διάσπαση των εργατών και την επίθεση στα δικαιώματα των παιδιών τους».
Ο Πέτρος Κωνσταντίνου γράφει για το πώς φτάσαμε στην «Αθήνα, πόλη αντιφασιστική», τι μάχες δόθηκαν ενάντια στον «Ξένιο Δία» και ενάντια στις ρατσιστικές επιθέσεις και ποια χρειάζεται να είναι η συνέχεια. Επίσης, δίνει στοιχεία αποδεικνύοντας τα κραυγαλέα ψέματα της Αστυνομίας για «εισβολή εκατομμυρίων παράνομων» και προβάλλει την προοπτική μιας διεθνούς αντιφασιστικής συνάντησης στην Αθήνα στις 5 Οκτώβρη.
Στη συνέχεια η Μαρία Στύλλου γράφει για τη μάχη ενάντια στο σεξισμό και τις διακρίσεις στο άρθρο «Γυναίκες και καταπίεση-πώς δεν θα μας γυρίσουν πίσω». Αρχικά δίνει με συνοπτικό τρόπο ποιος φταίει για την γυναικεία καταπίεση επισημαίνοντας ότι μαζί με την εμφάνιση των ταξικών κοινωνιών έρχεται και η καταπίεση της γυναίκας με αποκορύφωμα τι συμβαίνει μέσα στον καπιταλισμό. Αντιμετωπίζει κριτικά διάφορες θεωρίες που έχουν αναπτυχθεί μέσα σε αυτή την πλούσια συζήτηση και αναφέρεται στα όρια του φεμινισμού με παραδείγματα από τη Γερμανία και τις ΗΠΑ. Τέλος, θυμίζει τις κατακτήσεις που έφερε η Ρώσικη Επανάσταση πριν τον στραγγαλισμό της από το σταλινισμό και θυμίζει την Αλεξάντρα Κολοντάι που έγραφε ότι «η απελευθέρωση της γυναίκας είναι εφικτή μόνο με τη λύση του γενικότερου κοινωνικού ζητήματος».
Ακολουθεί το άρθρο του Λέανδρου Μπόλαρη «ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το μέλλον του αντικαπιταλισμού». Ο Λέανδρος τονίζει ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ παίζει πρωτοπόρο και ενωτικό ρόλο στο αντιφασιστικό κίνημα, στις μάχες στην εκπαίδευση και στα νοσοκομεία και αλλού χάρη στην ενεργή παρουσία των μελών της που είναι οπλισμένα με το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα. Εξηγεί ότι εργατικός έλεγχος είναι «η κόκκινη γραμμή» που διαπερνά αυτό το πρόγραμμα έτσι ώστε να μπορεί να δίνει απαντήσεις για τους τωρινούς αγώνες, αλλά και για την στρατηγική προοπτική. Τέλος, μπαίνει στη συζήτηση για το τι είδους μέτωπο χρειαζόμαστε θυμίζοντας την επαναστατική παράδοση του Ενιαίου Μετώπου απέναντι στα Λαϊκά Μέτωπα που έφεραν ήττες όπως στην Ισπανία και τη Γαλλία του 1936.
Τον τελευταίο χρόνο έχουν έρθει ξανά στο προσκήνιο τα αντιιμπεριαλιστικά καθήκοντα. Ο Νίκος Λούντος στο άρθρο «Επέμβαση στο Μαλί-Πόλεμος στην «πίσω αυλή» της Γαλλίας» εξηγεί γιατί ο Ολάντ πήρε την απόφαση για την εκστρατεία τονίζοντας ότι «όλες οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις δείχνουν ολοένα και μεγαλύτερο ενδιαφέρον για την Αφρική». Ξεκαθαρίζει ότι η επέμβαση στο Μαλί δεν θα διαρκέσει μικρό χρονικό διάστημα, αλλά εξελίσσεται σε ένα «γαλλικό Αφγανιστάν» και αναλύει ποιες δυνάμεις δρουν μέσα στη χώρα, από τους Τουαρέγκ μέχρι τους ισλαμιστές, χωρίς υπερβολές. Κλείνει το κείμενο του εξηγώντας γιατί η αριστερά χρειάζεται να είναι ενάντια σε αυτές τις επεμβάσεις και όχι να κρατήσει την απαράδεκτη στάση του μεγαλύτερου μέρους της αριστεράς στη Γαλλία.
Ενισχυτικό όσον αφορά την παραπάνω τοποθέτηση είναι το κείμενο του Δημήτρη Λιβεράτου «Οι μάχες με τη Γαλλική αποικιοκρατία» που θυμίζει πώς έγινε ανεξάρτητη η Αλγερία και οι άλλες πρώην αποικίες στην Αφρική. Ο Δ. Λιβιεράτος κάνει την παρατήρηση ότι η κατάρρευση της αποικιοκρατικής Γαλλίας είχε μεγάλη επίδραση και στο εσωτερικό της χώρας αφού η κρίση οδήγησε στο Μάη του ’68.
Στο τελευταίο τμήμα του περιοδικού υπάρχει κριτική παρουσίαση για τα βιβλία: «22 πράγματα που μας λένε για την ελληνική κρίση και δεν είναι έτσι» των Λάσκου-Τσακαλώτου, «Πολιτικά κόμματα, εκλογές και κομματικό σύστημα» του Χ. Βερναρδάκη, «Σύντομη Ιστορία του ελληνικού κράτους» του Β. Κρεμμυδά και «Ένα κορίτσι του περασμένου αιώνα», αυτοβιογραφία της Ροσάνα Ροσάντα.