Στη σελίδα 20 της ΕΑ μπορείτε να διαβάσετε τι συμβαίνει σε διάφορες σχολές πανελλαδικά από τις ανταποκρίσεις που μας έδωσαν φοιτητές που συμμετείχαν στον τελευταίο γύρο Γενικών Συνελεύσεων. Ένα «περίεργο» κοινό στοιχείο αυτών των ανταποκρίσεων είναι ότι σε αυτήν την προσπάθεια οι αντικαπιταλιστές φοιτητές βρίσκουν απέναντι τους τις δυνάμεις του ΜΑΣ και της Πανσπουδαστικής. Σίγουρα δεν είναι κάτι που μπορεί να εξηγηθεί εύκολα αφού αυτός ο κόσμος είναι κομμάτι του δικού μας στρατοπέδου απέναντι στην ιδιωτικοποίηση της παιδείας και συνολικά τα μέτρα της κυβέρνησης και της τρόικα.
Το ΜΑΣ, που φτιάχτηκε το Νοέμβρη του 2009, σε κάθε σχολή που δραστηριοποιείται προσπαθεί με όλες του τις δυνάμεις να πείσει ότι η αντικαπιταλιστική αριστερά είναι υπεύθυνη για την αδράνεια των Διοικητικών Συμβουλίων, την «παραταξιοποίηση και τον εκφυλισμό» των Γενικών Συνελεύσεων και να την παρουσιάσει ως τους «χειροκροτητές του Παναγόπουλου».
Σε αυτήν την κατεύθυνση έχει βγάλει μόνο τις τελευταίες μέρες δύο ανακοινώσεις που ρίχνουν λάσπη στα ΕΑΑΚ, μοιράζονται στις σχολές και ειδικά μέσα στις Γενικές Συνελεύσεις, την ώρα που από τα ΕΑΑΚ δίνεται μάχη ενάντια στα γραφειοκρατικά εμπόδια που βάζουν στα ΔΣ η ΔΑΠ και η ΠΑΣΠ.
Ορια
Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό. Το 2006-07 πριν ξεσπάσουν οι μεγάλες κινητοποιήσεις που ανέτρεψαν τα σχέδια της Γιαννάκου και του Καραμανλή στις σχολές είχε φτιαχτεί το «Πανελλαδικό Συντονιστικό ΑΕΙ-ΤΕΙ» που διεκδικούσε να παίξει τον ίδιο ρόλο που θέλει να έχει τώρα το ΜΑΣ. Να συντονίζει ό,τι μπορεί να ελέγξει η ΠΚΣ χωρίς να ξεφεύγει από τα όρια της διαμαρτυρίας. Ποιος θυμάται τώρα εκείνο το περίφημο «Συντονιστικό»;
Ευτυχώς, όλοι θυμούνται τις εκατοντάδες Γενικές Συνελεύσεις, τους δεκάδες χιλιάδες φοιτητές που οργάνωναν μαζικές καταλήψεις και κατάφεραν να στείλουν το νόμο-πλαίσιο και την αναθεώρηση του άρθρου 16 στα σκουπίδια.
Δεν ήταν μια εύκολη μάχη, αλλά έχουμε να διδαχτούμε από αυτή. Χρειαζόμαστε την μέγιστη δυνατή ενότητα όπως και τότε, δεν βάζουμε προαπαιτούμενα αν κάποιος θέλει να παλέψει ενάντια στο πολυνομοσχέδιο της Διαμαντοπούλου. Από την άλλη όμως δεν φοβόμαστε να κλιμακώσουμε τις κινητοποιήσεις με καταλήψεις διαρκείας κοντράροντας τις απόψεις που θεωρούν ότι δεν μπορούμε να ανατρέψουμε τα μέτρα της κυβέρνησης και το μόνο που μένει είναι να «συσπειρωθούμε σε επιτροπές αγώνα» και να «ψηφίσουμε Λαϊκή Συσπείρωση».
Υπάρχουν οι συνθήκες για αυτό; Η απάντηση είναι απόλυτα θετική. Τα πρώτα και τα δεύτερα έτη των σχολών είναι οι μαθητές που πρωταγωνίστησαν στην εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008. Χιλιάδες φοιτητές βρέθηκαν δίπλα στους εργαζόμενους στις Πανεργατικές Απεργίες που έδωσαν το παράδειγμα αντίστασης για όλη την Ευρώπη το προηγούμενο διάστημα. Οι τελευταίες Γενικές Συνελεύσεις αποδεικνύουν την ριζοσπαστικοποίηση με την συζήτηση να απλώνεται πολύ πέρα από τα εκπαιδευτικά ζητήματα.
Η αποφασιστική και ξεκάθαρη πρόταση για κλιμάκωση των κινητοποιήσεων με συνελεύσεις και καταλήψεις, η σύνδεση με το εργατικό κίνημα και η αξιοποίηση του αντικαπιταλιστικού προγράμματος είναι τα τρία αγκωνάρια που μπορούν να εξασφαλίσουν την νικηφόρα αντίσταση και αυτή τη φορά. Το ποτάμι πίσω δεν γυρνά.