Ψέμα: Η κρίση και οι επιθέσεις ενάντια στα δικαιώματα των εργαζομένων είναι ελληνικό ίδιον που έχει να κάνει με την «κακοδιαχείριση», το «σπάταλο δημόσιο» και τους «καλοπληρωμένους δημόσιους υπάλληλους». Στην πραγματικότητα, το στοίχημα είναι παγκόσμιο - ποιος θα πληρώσει τα σπασμένα της κρίσης οι εργαζόμενοι ή οι τραπεζίτες και οι βιομήχανοι.
Αλήθεια: Η μέχρι πριν λίγους μήνες «κραταιά» κυβέρνηση Σαρκοζί βρίσκεται σε βαθιά πολιτική κρίση μπροστά στη μεγάλη απεργιακή έκρηξη που συγκλονίζει τη Γαλλία. Σε ανάλογη κατάσταση είναι η κυβέρνηση ΓΑΠ με τη συντριβή στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές να φαίνεται μη αναστρέψιμη – πολιτικό επιστέγασμα των ανοιξιάτικων πανεργατικών απεργιών, αλλά και των αγώνων από τα κάτω που ξεσπάνε όλο το φθινόπωρο κόντρα στα ξεπουλήματα του Παναγόπουλου.
Ψέμα: οι αγώνες στην Ελλάδα είναι «εξαίρεση», δεν έχουμε συμμάχους απέναντι στο ΔΝΤ και την ΕΕ, οι αποφάσεις των κυβερνώντων είναι «μονόδρομος». Οι απεργίες στη Γαλλία δείχνουν ότι δεν είμαστε αδύναμοι, οι εργαζόμενοι της Ευρώπης είναι μια δύναμη που μπορεί να τσακίσει τον ΓΑΠ, τη Μερκελ, το Σαρκοζί.
Αλήθεια: Οι αγώνες είναι μεταδοτικοί. Οι έξι πανεργατικές απεργίες στην Ελλάδα έδωσαν τη σκυτάλη στις έξι πανεργατικές του προηγούμενου μήνα στη Γαλλία. Τα πρατήρια βενζίνης, πριν αδειάσουν στη Γαλλία, άδειασαν το καλοκαίρι στην Ελλάδα όταν απεργούσαν οι φορτηγατζήδες. Ο Σαρκοζί επιστρατεύει τους εργαζόμενους στα διυλιστήρια ακολουθώντας το καλοκαιρινό παράδειγμα του Γιωργάκη. Και οι εργάτες της Γαλλίας μας επιστρέφουν το δικό τους μήνυμα: Πλησιάζει η ώρα που η κυβέρνηση Παπανδρέου θα βρεθεί αντιμέτωπη με σκληρές απεργίες διαρκείας και καταλήψεις σαν των σιδηροδρομικών, των πετρελαιεργατών και των φοιτητών στη Γαλλία. Και το παράδειγμα απλώνεται από το Βουκουρέστι και τη Λουμπλιάνα μέχρι το Λονδίνο.
Απεργιακές φρουρές
Ψέμα: η φιλολογία ότι οι απεργιακές φρουρές και οι καταλήψεις είναι παρωχημένες πρακτικές του ΚΚΕ. Μήπως είναι μέλη του ΠΑΜΕ ή οι φορτηγατζήδες που έχουν αποκλείσει τα γαλλικά διυλιστήρια; Αυτό που φοβούνται οι άρχοντες της Ευρώπης είναι η ανάδειξη της δύναμης της εργατικής τάξης να παραλύει μια χώρα ολόκληρη – ακόμα κι αν απεργούν δύο μόνο συνδικάτα των μεταφορών και των διυλιστηρίων.
Αλήθεια: Ο, τι και να λέει η προπαγάνδα του Σαρκοζί, οι απεργίες στη Γαλλία έχουν τη συμπαράσταση της πλειοψηφίας του πληθυσμού και τη συμμετοχή ολόκληρης της νεολαίας. Η ενότητα κυριαρχεί, με τον ίδιο τρόπο που η πανεργατική απεργία στις 5 Μάη έριξε στα σκουπίδια τα διασπαστικά τρικ του ΓΑΠ για «δημόσιους» και «μη δημόσιους», «προνομιούχους» και μη «προνομιούχους». Οσο και να αναπαράγει ο Σαρκοζί την ίδια φθηνή προπαγάνδα «της βίας και των επεισοδίων» κατά των διαδηλωτών - που ζήσαμε και εδώ με τη Μαρφίν – αδυνατεί να κάμψει τους αγώνες.
Ψέμα: Πριν μόλις δύο μήνες τα ΜΜΕ έλεγαν ότι ο Σαρκοζί έχει την υποστήριξη του κόσμου στα ρατσιστικά πογκρομ που εξαπέλυε ενάντια στους τσιγγάνους και τους μετανάστες. Αντίθετα, αποδείχτηκε ότι οι διαδηλώσεις δεκάδων χιλιάδων αγωνιστών ενάντια στις ρατσιστικές επιθέσεις ήταν ο προπομπός των σημερινών κινητοποιήσεων. Η πολιτικοποίηση του αγώνα σε Ελλάδα και Γαλλία, μπορεί να βάλει τέρμα στο ρατσιστικό χαρτί που παίζουν δεξιές και σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις που αναζητούν στα πρόσωπα εκατομμυρίων μεταναστών τους αποδιοπομπαίους τράγους για την χρεοκοπία του καπιταλισμού και τη δική τους.
Αλήθεια: Η ελπίδα βρίσκεται στην ενδυνάμωση, και στις δύο χώρες, των δυνάμεων της αντικαπιταλιστικής αριστεράς που βάζουν στο στόχαστρο το ίδιο το σύστημα προωθώντας τις δικές τους απαντήσεις, βάζοντας ανοιχτά την προοπτική της ανατροπής του, οργανώνοντας τους αγώνες από τα κάτω, κερδίζοντας σε αυτήν την προοπτική τους εργαζόμενους που σπάνε με τις αυταπάτες του ρεφορμισμού.