Ποιον, όμως, νομίζει ότι απειλεί με νέες εκλογές και τίνος είναι το αδιέξοδο;
Ο μόνος που φοβάται την προοπτική βουλευτικών εκλογών είναι ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας. Ο Σαμαράς ξέρει πολύ καλά ότι η φθορά του ΠΑΣΟΚ δεν κατευθύνεται προς τα δεξιά και ότι σε ένα τέτοιο σενάριο θα έβγαινε χαμένος. Η ΝΔ θα έψαχνε νέο αρχηγό την επόμενη μέρα... Ουσιαστικά ο ΓΑΠ πιέζει την ηγεσία της δεξιάς να συστρατευτεί πίσω του στον «μονόδρομο» του Μνημόνιου.
Αντίθετα, η Αριστερά και οι εργαζόμενοι δεν έχουν κανένα λόγο να μην απαντήσουν δυναμικά στην πρόκληση του πρωθυπουργού. Ναι, οι κάλπες της 7 Νοέμβρη μας δίνουν την ευκαιρία να μαυρίσουμε τους κυβερνητικούς υποψήφιους και αν ο Παπανδρέου μας «απειλεί» ότι αυτό είναι προσωπική αποδοκιμασία, ας σηκωθεί να φύγει. Όπως έφυγε και ο Καραμανλής όταν έπαιξε αυτό το χαρτί πριν από αυτόν.
Το μόνο αδιέξοδο που θα δημιουργηθεί σε μια τέτοια περίπτωση αφορά τους τραπεζίτες, ντόπιους και ξένους, το ΔΝΤ και την ΕΕ. Θα χάσουν τον «άνθρωπό τους στην Ελλάδα». Ούτε γι’ αυτό θα στεναχωρηθεί κανένας εργαζόμενος. Το αντίθετο, μάλιστα.
Η πολιτική κρίση στην οποία φτάνουμε είναι καρπός δυο παραγόντων. Από τη μια μεριά η κρίση του καπιταλισμού είναι τόσο βαθιά και παρατεταμένη, ώστε όλα τα παραδοσιακά εργαλεία με τα οποία οι κυβερνήσεις προσπαθούσαν να διαχειριστούν τέτοιες καταστάσεις, σήμερα δεν δουλεύουν. Όπως έχασε τον έλεγχο των οικονομικών εξελίξεων ο Καραμανλής, τώρα τον χάνει ο Παπανδρέου. Οι περικοπές του Μνημόνιου πέφτουν σε ένα βαρέλι δίχως πάτο.
Εργατική αντίσταση
Αλλά δεν πρόκειται μόνο γι’ αυτό. Ο δεύτερος παράγοντας είναι η εργατική αντίσταση. Το ΠΑΣΟΚ μπορεί να έλπιζε ότι θα βάλει φρένο στις απεργίες χάρη στις δυνάμεις που έχει μέσα στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Αλλά το απεργιακό κύμα φουντώνει ξανά μετά το καλοκαίρι. Όλοι οι κλάδοι δίνουν μάχες για να προχωρήσουν σε απεργιακές κινητοποιήσεις και ο μόνος που λείπει είναι η ΓΣΕΕ και η ηγεσία της.
Ακόμα και ολόκληρα κομμάτια της ΠΑΣΚΕ διαφοροποιούνται από τον έλεγχο του ΓΑΠ και φτάνουν να καλούν για ψήφο στον Δημαρά στην Περιφέρεια Αττικής.
Και δεν πρόκειται μόνο για συνδικαλιστικές ανταρσίες αγωνιστικής πλειοδοσίας. Οι εργαζόμενοι κουβαλούν τις πολιτικές εμπειρίες από τις ανταρσίες τους ενάντια στον Σημίτη πριν δέκα χρόνια, από τους αγώνες που γκρέμισαν τη ΝΔ μέσα σε πέντε χρόνια, από την έκρηξη της φετινής άνοιξης και από τη διεθνή γενίκευση της εργατικής αντίστασης. Όταν οι εργάτες της Γαλλίας παίρνουν τη σκυτάλη από την Ελλάδα, αγριεύει η εργατική τάξη όλης της Ευρώπης. Αυτή η ριζοσπαστικοποίηση είναι η φωτιά που συδαυλίζει την πολιτική κρίση.
Ξέρουμε πολύ καλά ότι αυτό δεν είναι το τέλος της υπόθεσης. Οι κυρίαρχοι κύκλοι θα προσπαθήσουν να αντιμετωπίσουν τα αδιέξοδά τους είτε με μια διεύρυνση της κυβέρνησης Παπανδρέου με στηρίγματα από το Μητσοτακέικο και τους Κουβέληδες, είτε με μια μακρόσυρτη προεκλογική περίοδο ελπίζοντας να χτυπήσουν και να συκοφαντήσουν τις δυνάμεις της Αριστεράς.
Γι’ αυτό αποχτάει ξεχωριστεί σημασία η προσπάθεια για να χτίσουμε μια δυνατή αντικαπιταλιστική αριστερά. Μια αριστερά που αντέχει μέσα στη θύελλα της οικονομικής και πολιτικής κρίσης, μια αριστερά εκατό τοις εκατό στο πλευρό των εργατικών αγώνων, μια αριστερά που τραβάει όλα τα κομμάτια της στην προοπτική της νίκης και της ανατροπής. Εμπρός να στείλουμε αυτό το μήνυμα από τις κάλπες και να στρατευτούμε όλοι σ’ αυτή την υπόθεση.