Πρόκειται για μια ιστορική εξέλιξη. Για πρώτη φορά μετά τη μεταπολίτευση, διαμορφώνεται μια αριστερή πλειοψηφία που μπορεί να πάρει τον έλεγχο στο ένα από τα δύο τριτοβάθμια συνδικαλιστικά όργανα. Είναι ένα μεγάλο χαστούκι για τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία που χρησιμοποίησε όλους τους μηχανισμούς που είχε στη διάθεσή της τα προηγούμενα χρόνια για να σταματήσει, να μπλοκάρει ή και να ξεπουλήσει μια σειρά απεργιακούς αγώνες. Και είναι ένα μεγαλύτερο χαστούκι για την κυβέρνηση της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ που, ενώ σχεδιάζει τη μεγαλύτερη επίθεση στο δημόσιο τομέα ποντάροντας ότι το μεγαλύτερο μέρος των αντιδράσεων θα το αποφύγει λόγω των στηριγμάτων της στην ΑΔΕΔΥ, βλέπει τελικά τον κίνδυνο της κατάρρευσής της να έρχεται ακόμα ένα βήμα πιο κοντά.
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας, η πτώση των ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ είναι εντυπωσιακή. Στις 174 ψήφους και τις 22 έδρες στο Γενικό Συμβούλιο (από 376 ψήφους και 38 έδρες το 2010) έπεσε η ΠΑΣΚΕ, ενώ στις 153 ψήφους και τις 19 έδρες (από 236 ψήφους και 24 έδρες το 2010) η ΔΑΚΕ. Από τις 85 έδρες του Γενικού Συμβουλίου, οι δύο παρατάξεις μαζί καταλαμβάνουν πλέον τις 41 (από 62 το 2010), χάνοντας την απόλυτη πλειοψηφία τους.
Αντίστροφη είναι η πορεία της Αριστεράς. Στις 114 ψήφους και τις 14 έδρες (από 84 ψήφους και 9 έδρες το 2010) ανέβηκε η Αυτόνομη Αγωνιστική Ριζοσπαστική Συνεργασία (ΣΥΡΙΖΑ). Μικρότερη άνοδο είχε η ΔΑΣ (ΠΑΜΕ) με 91 ψήφους και 11 έδρες (από 96 ψήφους και 10 έδρες το 2010). Ενώ σχεδόν διπλασιασμό είχαν οι Παρεμβάσεις (ΑΝΤΑΡΣΥΑ) με 68 ψήφους και 8 έδρες (από 43 ψήφους και 4 έδρες το 2010).
Επιτυχία σημείωσε και η πρωτοεμφανιζόμενη αριστερή διάσπαση της ΠΑΣΚΕ με κέντρο την ΠΟΕ-ΟΤΑ και τον πρόεδρό της Θ. Μπαλασόπουλο, Δημοσιοϋπαλληλική Ανατροπή, που πήρε 63 ψήφους και 8 έδρες στο ΓΣ. Ενώ από μία έδρα έλαβαν το Δίκτυο Εργαζομένων (ΔΗΜΑΡ), η Ανεξάρτητη Ενωτική Κίνηση και η ΕΡΓΑΣ - Ταξική Πορεία (Μ-Λ ΚΚΕ και ΚΚΕ μ-λ).
Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι στη νέα 17μελή Εκτελεστική Επιτροπή που θα εκλεγεί από το Γενικό Συμβούλιο, ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ θα πέσουν στις 8 έδρες (4 ΠΑΣΚΕ και 4 ΔΑΚΕ) χάνοντας κι εδώ την πλειοψηφία. Στις 3 από 2 έδρες θα ανέβει η Αυτόνομη Αγωνιστική Ριζοσπαστική Συνεργασία, στις 2 από 1 έδρα θα ανέβει η ΔΑΣ και στις 2 από 1 θα ανέβουν οι Παρεμβάσεις. Ενώ 2 έδρες θα έχει και η Δημοσιοϋπαλληλική Ανατροπή.
Η αλλαγή των συσχετισμών στην ΑΔΕΔΥ είναι αποτέλεσμα των μεγάλων αγώνων που έχουν δώσει οι εργαζόμενοι στο δημόσιο τα τελευταία τρία χρόνια. Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει κομμάτι του δημοσίου που να μην έχει συγκρουστεί με τα μνημόνια και τις κυβερνήσεις τους. Οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία και τα σχολεία, οι εργαζόμενοι στα υπουργεία και τους δήμους έχουν πίσω τους πολυήμερες απεργίες, απεργίες διαρκείας, καταλήψεις δημόσιων υπηρεσιών (υπουργείων, σχολείων, δημαρχείων, γκαράζ, χωματερών κα), μαζικά συλλαλητήρια, οργάνωση και συντονισμό από τα κάτω. Δεν είναι τυχαίο ότι η διάσπαση της ΠΑΣΚΕ στην ΑΔΕΔΥ έγινε στην ΠΟΕ-ΟΤΑ όπου οι εργαζόμενοι βρέθηκαν πολλές φορές στην πρωτοπορία όλων αυτών των αγώνων. Σε συνδυασμό με τις μεγάλες πανεργατικές, τις απεργίες διαρκείας σε μια σειρά χώρους, τις πλατείες και όλες τις μάχες των τελευταίων χρόνων, η βάση των εργαζόμενων κινήθηκε αριστερά, σε κόντρα με τις συνδικαλιστικές ηγεσίες σε όλα τα επίπεδα, από τα πρωτοβάθμια μέχρι τις Ομοσπονδίες.
Η κρίση έφτασε στα ανώτατα κλιμάκια της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας από το συνέδριο της ΓΣΕΕ τον περασμένο Μάρτη, όταν η ΠΑΣΚΕ βρέθηκε διασπασμένη και αποδυναμωμένη και η αριστερά ελαφρά ανεβασμένη. Σε αντίθεση όμως με το συνέδριο της ΓΣΕΕ στο οποίο η πλειοψηφία των αντιπροσώπων είχε εκλεγεί πριν το τεράστιο αυτό απεργιακό κίνημα με αποτέλεσμα να μην απειληθεί η ηγεσία των ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ, οι εκλογές στα Σωματεία και στις Ομοσπονδίες του δημοσίου για το συνέδριο της ΑΔΕΔΥ έγιναν ακριβώς εν μέσω πανεργατικών, απεργιών διαρκείας, καταλήψεων και οργάνωσης από τα κάτω. Ετσι κατάφερε να εκφραστεί η αριστερή στροφή της βάσης με τη στήριξη αγωνιστών. Σε πολλές μάλιστα περιπτώσεις, η ΠΑΣΚΕ και σε ένα βαθμό και η ΔΑΚΕ είτε καταποντίζονταν είτε εξαφανίζονταν αφού δεν μπορούσαν να συγκροτήσουν καν ψηφοδέλτιο.
Η βάση απαιτεί μαχητικές επιλογές
Η ανατροπή στα όργανα της ΑΔΕΔΥ είναι μια επιτυχία της εργατικής αντίστασης των τελευταίων χρόνων και σε ενίσχυση αυτής πρέπει και να μεταφραστεί. Ετσι πρέπει να την δουν όλες οι δυνάμεις της Αριστεράς και εκεί έχουν να λογοδοτήσουν.
Χρειάζεται το ΠΑΜΕ να σταματήσει να επιτίθεται στις απεργίες διαρκείας θεωρώντας τες “τυχοδιωκτικές ενέργειες που δεν οδηγούν πουθενά” αλλά και σε όσους τις στηρίζουν κατηγορώντας τους ως “οπορτουνιστές που οδηγούν το κίνημα στην ήττα”. Οι Παρεμβάσεις, το δίκτυο των αγωνιστών της αντικαπιταλιστικής αριστεράς που πρωτοστάτησε στην κλιμάκωση των αγώνων με απεργίες διαρκείας, διπλασίασαν τις δυνάμεις τους τόσο στο Γενικό Συμβούλιο όσο και στην Εκτελεστική Επιτροπή. Πώς αλλιώς μπορεί να εξηγήσει το ΠΑΜΕ αυτή την εξέλιξη αν όχι από το γεγονός ότι η βάση των εργαζόμενων σε όλους τους χώρους απαιτεί τον ανυποχώρητο απεργιακό αγώνα διαρκείας από τα συνδικάτα του; Πώς αλλιώς μπορεί να εξηγήσει το ΠΑΜΕ τη δική του μικρή άνοδο σε σχέση με την αριστερή στροφή που εκφράστηκε στο συνέδριο και που το φέρνει στον ίδιο αριθμό μελών στην Εκτελεστική της ΑΔΕΔΥ με τις Παρεμβάσεις;
“Όροι”
Χρειάζεται, την ίδια στιγμή, ο ΣΥΡΙΖΑ να σταματήσει να κοιτάει σε συμμαχίες με τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, όπως έκανε τα προηγούμενα χρόνια. Η άποψη που μοιράζονταν οι συνδικαλιστές της Αυτόνομης Παρέμβασης με την ΠΑΣΚΕ και τη ΔΑΚΕ, ότι δεν υπάρχουν “οι όροι και οι προϋποθέσεις” για την κλιμάκωση των αγώνων, και που κατέληγε μέχρι και πρόσφατα σε κοινές ψηφοφορίες ενάντια στις 5νθήμερες επαναλαμβανόμενες που πρότειναν οι Παρεμβάσεις, πρέπει να αλλάξει.
Τα αποτελέσματα του συνεδρίου είναι καμπανάκι για την Αυτόνομη Παρέμβαση να στρίψει αριστερά και να ανταποκριθεί στις προσδοκίες των εργαζόμενων για απεργιακή σύγκρουση με την κυβέρνηση και τα μνημόνια μέχρι την ανατροπή τους και όχι να είναι η παράταξη της διαμαρτυρίας που περιορίζει το ρόλο της στην προοπτική της εκλογικής κυβερνητικής αλλαγής.
Τα παραπάνω δεν είναι αφηρημένες κριτικές. Είναι συγκεκριμένες επιλογές που χρειάζεται να κάνει η αριστερά άμεσα, καθώς μια σειρά απεργιακοί αγώνες βρίσκονται σε εξέλιξη. Η απεργία στα ΑΕΙ και τον ΕΟΠΥΥ, ο αγώνας της ΕΡΤ, η μάχη των σχολικών φυλάκων και των καθηγητών ενάντια στις διαθεσιμότητες-απολύσεις χρειάζονται το συντονισμό και τη γενίκευσή τους σε όλους τους χώρους. Ο αγώνας ενάντια στα κλεισίματα και τις συγχωνεύσεις νοσοκομείων, δημόσιων οργανισμών και κοινωνικών υπηρεσιών χρειάζεται κλιμάκωση. Η μάχη για να μην περάσει ο νεός προϋπολογισμός-μνημόνιο αλλά και όλες οι επιθέσεις που ετοιμάζει η συγκυβέρνηση με την τρόικα το ίδιο. Η νέα σύνθεση στην ΑΔΕΔΥ ανοίγει το δρόμο για το άπλωμα της απεργιακής μάχης σε όλο το δημόσιο και σε αυτή την προοπτική πρέπει να πιέσει η αριστερά. Ετσι θα κριθεί και η Δημοσιοϋπαλληλική Ανατροπή, αν το όνομά της είναι πράγματικό και όχι διακοσμητικό στοιχείο.
Γι' αυτό και η σύγκληση των νεοεκλεγμένων οργάνων της ΑΔΕΔΥ δεν πρέπει να καθυστερήσει ούτε μία μέρα. Το ίδιο και η συγκρότηση της Εκτελεστικής Επιτροπής που θα εκλεγεί από το Γενικό Συμβούλιο. Οι δυνάμεις της αριστεράς πρέπει να εξασφαλίσουν ότι οι διαδικασίες θα είναι άμεσες και ότι οι αποφάσεις από την πρώτη στιγμή θα είναι στην κατεύθυνση των πανδημοσιοϋπαλληλικών και πανεργατικών κινητοποιήσεων μέχρι τη νίκη των εργατών. Αυτή θα είναι η δικαίωση όλων όσοι οδήγησαν τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία να χάσει ένα από τα βασικότερα κάστρα της.