Την ημερίδα άνοιξε ο ιστορικός Λέανδρος Μπόλαρης που κατέρριψε τον μύθο ότι το Πολυτεχνείο ήταν απλά ένας φοιτητικός αγώνας τονίζοντας ότι οι χιλιάδες εργάτες που διαδήλωναν και συγκρούονταν με την αστυνομία και το στρατό στην Αθήνα και άλλες μεγάλες πόλεις τις τρεις μέρες του Νοέμβρη, οι 24 δηλωμένοι νεκροί, οι 120 τραυματίες από σφαίρες και πάνω από 1.000 συνολικά, ήταν όλα στοιχεία μιας εργατικής εξέγερσης, που έβαλε φαρδιά πλατιά την υπογραφή της καταδίκης της μισητής χούντας.
Ο ιστορικός Δημήτρης Λιβιεράτος στην δεύτερη συζήτηση της ημέρας τόνισε πως “σήμερα αν συνεχίζουμε να είμαστε ελεύθεροι να μπορούμε να μιλάμε εδώ ή να κάνουμε μια απεργία, μια διαδήλωση, όλα αυτά τα κατακτημένα δικαιώματα δεν ήταν ευγενικές παραχωρήσεις εκ μέρους της καπιταλιστικής τάξης, αλλά οφείλονται σε εκείνη τη μάχη του Πολυτεχνείου. Αυτό που έχουμε να κάνουμε εμείς είναι και ένα, και δύο, και τρία, και όσο περισσότερα Πολυτεχνεία μπορούμε. Να διευρύνουμε δηλαδή την κοινωνική πάλη μέχρι να μπορέσουμε να ρίξουμε το καπιταλιστικό καθεστώς που έχει φάει τα ψωμιά του και να εγκαταστήσουμε μια καινούρια εξουσία με όλους τους εργαζόμενους”.
“Το Πολυτεχνείο ένωσε τα διαφορετικά ρυάκια της δυσαρέσκειας” τόνισε ο πανεπιστημιακός Μάκης Καβουριάρης, που κάνοντας αναφορά στην “Λαϊκή Ιστορία του Κόσμου” του Κρις Χάρμαν, στην ιστορία δηλαδή κάτω από την οπτική των απλών ανθρώπων, εξήγησε πως “τα μαθήματα της εξάπλωσης των κινημάτων του Μάη του '68 αποδεικνύουν πως η ζύμωση που αυτά επιτυγχάνουν στη βάση της κοινωνίας, στις γειτονιές, στους κοινωνικούς χώρους, μπορούν να μετατρέψουν τα οικονομικά αιτήματα σε πολιτικά κινήματα αφήνοντας σημαντικές παρακαταθήκες και κεκτημένα για την συνέχεια”.
“Ο Σαρκοζί δήλωνε πως πρέπει να τελειώνουμε με τις παρακαταθήκες του Μάη του '68 και ο Σαμαράς μισεί τις παραδόσεις του Πολυτεχνείου” τόνισε ο Πάνος Γκαργκάνας υπεύθυνος σύνταξης της Εργατικής Αλληλεγγύης, που τόνισε ότι από το γυναικείο ζήτημα, μέχρι το κίνημα των ομοφυλόφιλων, το αντιπολεμικό, το αντιρατσιστικό ή το αντιφασιστικό στις μέρες μας, τα πλέον πρωτοπόρα κινήματα έχουν τις ρίζες τους σε εκείνη ακριβώς την περίοδο.
Έκρηξη
Στην περίοδο από το Μάη του '68 και στην μετέπειτα έκρηξη θα βρει κανείς την μήτρα όλων των κινημάτων που ακολούθησαν και η συμβολή της επαναστατικής αριστεράς σε αυτά ήταν καθοριστική και τότε και σήμερα.
Ο Νίκος Λούντος αναφέρθηκε στο διεθνές πλαίσιο του Πολυτεχνείου, το κύμα της εξέγερσης στις μητροπόλεις του καπιταλισμού, τον Μάη του '68, τον αγώνα ενάντια στους αποικιοκράτες και τον ιμπεριαλισμό στο Βιετνάμ, το αντιπολεμικό κίνημα, την οικονομική κρίση που μόλις ξεκίναγε, ενώ ο Γιώργος Πίττας αναφέρθηκε στους παράγοντες που οδήγησαν στην επιστροφή, μετά από δεκαετίες, της επαναστατικής αριστεράς στο προσκήνιο των αγώνων -αλλά και στις ιδέες που έφεραν και έπαιξαν ρόλο στις κρίσιμες επιλογές του κινήματος στο Πολυτεχνείο, τη Μεταπολίτευση και σήμερα- μέσα από τα κείμενα της “Επανάστασης Νο7” που μόλις κυκλοφόρησε από το Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο.
“Από τα αδύναμα χέρια των φοιτητών στα χέρια της εργατικής τάξης”, ήταν το θέμα της εισήγησης του Τάσου Αναστασιάδη, συντονιστή της ΣΕΑ, ο οποίος μίλησε για τον κεντρικό ρόλο της εργατικής τάξης στους αγώνες που οδήγησαν στην εξέγερση, στο ίδιο το Πολυτεχνείο του '73 και την εργατική του συνέλευση και βέβαια στην Μεταπολίτευση. Ο Θανάσης Καμπαγιάννης, στο θέμα “Κράτος, δικτατορία και εκδημοκρατισμός” μίλησε για τα στρατηγικά όρια του ρεφορμισμού που οι ορίζοντές του σταματούσαν σε μια “ομαλοποίηση” της χούντας τύπου Τουρκίας, ενώ η στρατηγική ανατροπής της επαναστατικής αριστεράς που κυριάρχησε μέσα στην εξέγερση του Πολυτεχνείου, μπορεί να μην ανέτρεψε τον καπιταλισμό, αλλά οδήγησε στην ανατροπή της χούντας και τις κατακτήσεις της μεταπολίτευσης, κρατώντας ζωντανό μέχρι τις μέρες μας το όραμα της αντικαπιταλιστικής προοπτικής και μιας άλλης κοινωνίας.
Από το “Εδώ Πολυτεχνείο” στο “Εδώ ΕΡΤ”
Η τελευταία συζήτηση με θέμα “ο επαναστατικός δρόμος και η αντικαπιταλιστική προοπτική” ήρθε να συνδέσει το Πολυτεχνείο με τις μάχες του σήμερα. Η Ειρήνη Φωτέλλη, εργαζόμενη από την ΕΡΤ σε μια συγκινητική εισήγηση τόνισε ότι, όπως και τότε, “όταν ξεκινάει ένας εργατικός αγώνας, ολόκληρη η εργατική τάξη κινείται προς την στήριξή του αλλάζοντας την ίδια τη μορφή και τα αιτήματα του αγώνα”, εξηγώντας πως ο ίδιος κόσμος που 6 μήνες πριν δεν μπορούσε να φανταστεί τον εαυτό του καταληψία ή απεργό, έφτασε στο σημείο να φωνάζει, 'Η ΕΡΤ θα μείνει ανοιχτή θα γίνει η φωνή του κάθε αγωνιστή'”.
Ο Βασίλης Συλαϊδής, μέλος ΔΣ του Σωματείου Ιντρακόμ και φοιτητής στο Πολυτεχνείο την περίοδο της εξέγερσης, έφερε ζωντανά παραδείγματα από την ίδια την κατάληψη και τις πολιτικές μάχες εντός των συνελεύσεων. “Η κατάληψη της ΕΡΤ είναι πολύ πιο μπροστά από την κατάληψη του Πολυτεχνείου, είναι σημαντικότερο βήμα συνείδησης για την εργατική τάξη. Αν τότε είχαμε την εξέγερση της νεολαίας που ήθελε την πτώση της χούντας και διεκδικούσε ελευθερίες και δικαιώματα, σήμερα η ΕΡΤ είναι ένα δείγμα ενός άλλου κόσμου, μιας κοινωνίας που μπορεί να παράγει υπό τον έλεγχο των εργαζόμενων και για τις ανάγκες των εργαζόμενων”.
“Σήμερα βρισκόμαστε σε καλύτερη θέση από το '73. Η εργατική τάξη είναι τριπλάσια σε μέγεθος, είναι πιο οργανωμένη και συνδικαλισμένη απ' ό,τι την περίοδο εκείνη, ενώ η αριστερά είναι πολύ μεγαλύτερη από οποιαδήποτε άλλη περίοδο στην νεώτερη ιστορία του ελληνικού κράτους και μάλιστα με μια επαναστατική αριστερά πολύ πιο έμπειρη και πιο οργανωμένη. Από το “Εδώ Πολυτεχνείο” έχουμε περάσει στο “Εδώ ΕΡΤ” και αυτό είναι ένα τεράστιο παράδειγμα για το πού μπορεί να φτάσει η εργατική τάξη σήμερα” τόνισε η Μαρία Στύλλου, υπεύθυνη του περιοδικού Σοσιαλισμός Από τα Κάτω.
Aπό τα κάτω
Ακολούθησαν πολλές τοποθετήσεις. Η Μαρία Ντάσιου, γιατρίνα στον ΕΟΠΥΥ έδωσε την εικόνα της απεργίας με τις επιτροπές αγώνα σε κάθε κτίριο, τις συνελεύσεις, τις περιφρουρήσεις και την αγωνιστικότητα που βγαίνει από τους ίδιους τους εργαζόμενους, τονίζοντας την μεγάλη έμπνευση που έχουν πάρει όλοι στο ΕΟΠΥΥ, τόσο από την μάχη των διοικητικών όσο κυρίως από τον πολύμηνο αγώνα της ΕΡΤ, ενώ ο Γιώργος Τσιρώνης, μέλος του Γενικού Συμβουλίου της ΟΕΝΓΕ, αναφέρθηκε στον συντονισμό που αναπτύσσεται από τα κάτω στους απεργούς της υγείας και ευρύτερα.
Ο Μηνάς Χρονόπουλος από την Φιλοσοφική και η Μαρία Γρυσμπολάκη από την Αρχιτεκτονική μίλησαν για τον αγώνα των διοικητικών που συνεχίζεται για 13η εβδομάδα έχοντας φέρει την κυβέρνηση σε αδιέξοδο και την στήριξη που βρήκαν από το φοιτητικό κίνημα. Τόσο η Νεφέλη Πετρούτσου όσο και ο Λούκας Χμιελέβσκι από τους μαθητές-Anticapitalista, αναφέρθηκαν στην έμπνευση του Πολυτεχνείου και κάλεσαν όλους να βρεθούν στις 6/12 το πρωί στην διαδήλωση για τα 5 χρόνια από την δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου.
Η Κατερίνα Θωίδου, δημοσιογράφος στην Εργατική Αλληλεγγύη, αναφέρθηκε στη σημασία του αντιφασιστικού κινήματος αλλά και στην δίωξη της εφημερίδας, ενώ ο Πέτρος Κωνσταντίνου τόνισε την σημασία της πολιτικής οργάνωσης, που στηρίζει το κίνημα, γενικεύει και εντάσσει τον αγώνα στον στόχο της αντικαπιταλιστικής επαναστατικής ανατροπής.
H συνέχεια στη ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Σάββατο 7 Δεκέμβρη στην ΕΔΟΘ
11πμ-1μμ
Νοέμβρης 1973, η εξέγερση
Ομιλητής: Λέανδρος Μπόλαρης
1.30μμ-3μμ
Από τα αδύναμα χέρια των φοιτητών στα χέρια της εργατικής τάξης
Ομιλητές: Φύλλια Πολίτη, Γιάννης Κούτρας
4μμ-5.30μμ
Η Αριστερά και ο επαναστατικός δρόμος
Ομιλήτρια: Μαρία Στύλλου
6μμ-8μμ
Η αντικαπιταλιστική προοπτική
Ομιλητής: Πάνος Γκαργκάνας