Έχω αισθανθεί έτσι ακριβώς για το δικό μου παιδί. Η αγάπη μου πήγασε από την ενσυναίσθηση της ευθύνης μου να κάνω όλα όσα χρειάζεται και είναι απαραίτητα προκειμένου για να τραφεί (να μου ζήσει), να χουχουλιάσει ζεστά (το κορμάκι μην παγώσει), να δει το γέλιο μου (να επιβεβαιώσει τη χαρά), να πιάσει τον παλμό της καρδιάς μου (να νιώσει την αγάπη)...
Η εικόνα μιας απελπισμένης μητρικής φιγούρας να αναζητά λύση ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΗΣ ΠΕΘΑΝΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ απ' το κρύο και τελικά της ξεψυχά από αναθυμιάσεις απόγνωσης, η εικόνα του ανθρώπου αυτού, που με το χαμό του παιδιού του απ' τη μια στιγμή στην άλλη απέμεινε κουφάρι αδειανό και συλλαμβάνεται από τους Ιαβέρηδες και οδηγείται σε απέλαση απ' τους σκατόψυχους, θα πρέπει πια να γίνει βραχνάς στους πάντες. Ύπνο δικαίου να μην κοιμηθούμε αν δεν τελειώνουμε οριστικά μ' αυτή την κτηνωδία.
Αυτή τη στιγμή, κοιτάζω τον μικρό Κωσταντή στο κρεβάτι του. Θυμήθηκα που όταν ήταν μωρό, έσκυβα απαλά να δω αν αναπνέει.
Έλενα Π.