Τα γεγονότα: από το 2008 το σύμφωνο συμβίωσης θεσπίστηκε και στην Ελλάδα, σε εναρμόνιση με την Ευρωπαική νομοθεσία, όμως μόνο για ετερόφυλα ζευγάρια. Παρά τις ανεπάρκειες του θεσμού, η κοινότητα των γκέι και των λεσβιών από νωρίς διεκδίκησε την επέκταση του συμφώνου, ώστε να καλύπτει και τα ζευγάρια του ίδιου φύλου.
Τον περασμένο Σεπτέμβρη, μετά από προσφυγή τεσσάρων ομόφυλων ζευγαριών, το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Στρασβούργου καταδίκασε την Ελλάδα κρίνοντας παράνομο τον αποκλεισμό των ομόφυλων ζευγαριών από το σύμφωνο συμβίωσης. Προσωρινά φάνηκε να ανοίγει ο δρόμος για αναγνώριση του στοιχειώδους αυτού δικαιώματος για τον καθένα και την καθεμία, καθώς ΔΗΜΑΡ και ΣΥΡΙΖΑ πρότειναν άμεσα σχετική νομοθετική ρύθμιση και το ΠΑΣΟΚ έμοιαζε να σύρεται υπέρ. Έμεναν μόνο οι λεπτομέρειες σχετικά με το με ποιο νομικό μέσο θα άνοιγαν μια χαραμάδα που να περιλαμβάνει τους ομοφυλόφιλους.
Όμως η δικαίωση δεν ήρθε. Με βιτριολικές δηλώσεις, ο μητροπολίτης Πειραιά Σεραφείμ απείλησε με αφορισμό όσους βουλευτές ψηφίσουν κάτι τέτοιο και φυσικά «σαν έτοιμοι από καιρό» γύρω στους 25 Νεοδημοκράτες δήλωσαν απερίφραστα ότι δεν πρόκειται με τίποτα να το κάνουν. Άλλο που δεν ήθελε η ακροδεξιά κυβέρνηση Σαμαρά, για να παγώσει το ζήτημα επ’αόριστον.
Οι εξελίξεις αυτές προκάλεσαν οργή και αγανάκτηση σε πάρα πολύ κόσμο, γκέι και μη. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ομοφυλόφιλος για να καταλάβει πόσο ρατσιστικό είναι ένα μεγάλο ποσοστό ζευγαριών να ταλαιπωρείται με την ασφάλιση, τα φορολογικά, τα κληρονομικά κι ακόμη χειρότερα, σε περίπτωση ασθένειας με αποκλεισμό του ενός από το άλλο μέλος, μόνο και μόνο επειδή η σχέση δεν αναγνωρίζεται νομικά. Τι συνέβη λοιπόν; Αρκεί ένας τραγόπαπας και 25 ακροδεξιοί βουλευτές για να μας πάνε στο μεσαίωνα της ιεράς εξέτασης; Μήπως η κοινή γνώμη στην Ελλάδα είναι οπισθοδρομική;
Βήματα
Η ελληνική κοινωνία έχει κάνει βήματα προς τα μπρος. Έχουν γίνει αγώνες από τις οργανώσεις των γκέι, κόμματα της αριστεράς, αντισεξιστές εκπαιδευτικούς, έναν ολόκληρο κόσμο που παλεύει τον σεξισμό και τον ρατσισμό. Χάρη σε αυτές τις προσπάθειες, τα Φεστιβάλ Περηφάνειας είναι κάθε χρόνο και πιο μαζικά, οι απόπειρες των χρυσαυγιτών να τρομοκρατήσουν τους γκέι δεν έμειναν αναπάντητες, η διαφορετική σεξουαλική διάθεση είναι περισσότερο ορατή και ανεκτή από ποτέ άλλοτε.
Αυτός που θέλει να μας γυρίσει στο μεσαίωνα είναι το κράτος και οι εκπρόσωποί του, το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης που δε χάνει ευκαιρία να «κόβει» ο,τιδήποτε αποκλίνει από τον ετεροφυλικό έρωτα, τα κυρίαρχα ΜΜΕ και κόμματα που μας κυβερνούν. Έχει να κάνει με την αστική τάξη και τα συμφέροντά της, όχι σαν άτομα (που μπορεί να είναι ομοφυλόφιλα ή τα ίδια να μην έχουν κανένα πρόβλημα) αλλά σαν κοινωνική τάξη που χρειάζεται τον σεξισμό για να διαιρεί την κοινωνία, χρειάζεται την πυρηνική οικογένεια σαν καταφύγιο από τα δεινά της κρίσης, σαν ατομικό ΟΑΕΔ για όσους πετιούνται έξω από την εργασία και την εκπαίδευση, για την αναπαραγωγή των μελλοντικών εργατών και για την ανατροφή τους με τις ισχύουσες αξίες και όχι με αποκλίσεις ιδεολογικές, πολιτικές, σεξουαλικές κ.α.
Η οικογένεια ομοφυλόφιλων δεν χωράει σ’αυτό το στενό πλαίσιο, όχι γιατί δεν είναι «φυσιολογική», αλλά γιατί δεν μπορεί να παίξει τον ρόλο που καλείται από την κυρίαρχη τάξη να παίξει. Το κατεστημένο στην Ελλάδα φοβάται ότι θα χάσει ένα ισχυρό χαρτί στον τρόπο που διαιωνίζει την κυριαρχία του πάνω στην εργατική τάξη. Έτσι εξηγούνται οι πιέσεις και τα πισωγυρίσματα και σε άλλες χώρες (Γαλλία, ΗΠΑ, Λιθουανία, Ρωσία).
Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι όλα τέλειωσαν. Ο αγώνας συνεχίζεται με κάθε τρόπο και χρειάζεται να τοποθετηθεί όλη η αριστερά, τα συνδικάτα και όλος ο κόσμος. Με αυτό τον τρόπο η γκέι κοινότητα μπορεί να νικήσει τις κυρίαρχες επιλογές, όμως είναι απαραίτητο να γνωρίζει ποιούς έχει σύμμαχους και ποιούς εχθρούς.
Δήμητρα Κυρίλλου