Τα γκάλοπ που έγιναν το σαββατοκύριακο δείχνουν ότι η ηγεσία θα καταφέρει, κατά πάσα πιθανότητα, να πάρει την έγκριση της πλειοψηφίας των 450 περίπου χιλιάδων μελών του κόμματος. Όχι όμως χωρίς δυσκολίες. Αυτές τις μέρες τα "μεγάλα ονόματα" του SPD αλωνίζουν την χώρα μιλώντας σε τοπικές συγκεντρώσεις, για να "πουλήσουν" την συμφωνία -ένα κείμενο 185 σελίδων που υποτίθεται ότι περιλαμβάνει, ανάμεσα στα άλλα, κάποιες σημαντικές υποχωρήσεις από την πλευρά της Μέρκελ: την κατοχύρωση ελάχιστου μισθού (δεν υπάρχει στη Γερμανία μέχρι τώρα) και ένα "φρένο" στα μέτρα λιτότητας.
“Ανταγωνιστικότητα”
Ταυτόχρονα, όμως, το κείμενο της συμφωνίας προβλέπει την συνέχιση της ίδιας ακριβώς πολιτικής που ακολούθησε τα τελευταία τέσσερα χρόνια η κυβέρνηση Χριστιανοδημοκρατών - Φιλελεύθερων στη Γερμανία. Στις 185 σελίδες του κειμένου, γράφει με έναν τόνο ειρωνείας ο Βόλφγκανγκ Μίνχαου, ο σχολιαστής της εφημερίδας Financial Times, "μέτρησα τη λέξη 'ανταγωνιστικότητα' 42 φορές - η Γερμανία θέλει πραγματικά να γίνουν όλοι στον κόσμο πιο ανταγωνιστικοί απέναντι σε όλους".
Αυτές οι αντιφάσεις δεν περνούν απαρατήρητες από την βάση του SPD, ακόμα και αν δεν έχουν διαβάσει τις 185 σελίδες της συμφωνίας. Την περασμένη βδομάδα, το κεντρικό άρθρο του γερμανικού περιοδικού Der Spiegel ήταν αφιερωμένο στις αντιδράσεις των τοπικών στελεχών, των οργανώσεων και των μελών του SPD.
Η βάση του SPD, βράζει, είναι το συμπέρασμα. Ακόμα και αν πεισθούν τελικά να ψηφίσουν "ναι" στη συμφωνία θα το κάνουν μισή καρδιά. Επιπλέον, υπάρχει μια τεράστια διαφορά ανάμεσα στα 450.000 μέλη που έχει το SPD και τα 13 σχεδόν εκατομμύρια που το ψήφισαν στις τελευταίες εκλογές. Ακόμα και αν εγκριθεί στις 14 Δεκέμβρη, με σχετικά μεγάλη πλειοψηφία η συμφωνία από το "δημοψήφισμα", ο νέος Μεγάλος Συνασπισμός θα έχει να αντιμετωπίσει πολύ μεγάλες πολιτικές δυσκολίες.
Και αυτό χωρίς να λάβει κανείς καν υπόψη του την αναμέτρηση με τις τεράστιες προκλήσεις που φέρνει η επιδείνωση της κρίσης. "Το πρόβλημα", συνεχίζει ο Μίνχαου στην Financial Times, " είναι η έλλειψη οποιασδήποτε προετοιμασίας από την πλευρά της πολιτικής ηγεσίας για αυτά που θα κληθεί να αντιμετωπίσει μέσα στα επόμενα τέσσερα χρόνια. Η μεγάλη απειλή για τη Γερμανία τα επόμενα τέσσερα χρόνια δεν θα είναι το δημογραφικό πρόβλημα αλλά η εξέλιξη της κρίσης χρέους της Ευρωζώνης".
Το παράδειγμα που επικαλείται είναι η τελευταία έκθεση του ΟΟΣΑ για την Ελλάδα. Σε αντίθεση με την Τρόικα, ο ΟΟΣΑ εκτιμάει ότι, με την πορεία που ακολουθεί, το χρέος της Ελλάδας το 2020 δεν θα είναι 124% του ΑΕΠ αλλά 157% του ΑΕΠ. Όσο για την "ανάκαμψη", αυτή δεν πρόκειται να έρθει ούτε το 2014. Η Ελλάδα, γράφει ο Μίνχαου, "ή θα χρεοκοπήσει μέσα στην επόμενη τετραετία, ή θα αναγκαστεί να φύγει από το Ευρώ -ή και τα δυο".
Και η Ελλάδα δεν είναι παρά ο κορυφή του παγόβουνου. "Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, στο μεταξύ, έχει σχεδόν εξαντλήσει όλες της τις συμβατικές νομισματικές πολιτικές... Η ευρωζώνη κινδυνεύει να βυθιστεί σε ένα σενάριο σαν αυτό που περιέγραφε πριν από λίγο καιρό ο Λόρενς Σάμερς, ο πρώην υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ -μια στασιμότητα με μόνιμα αρνητικά επιτόκια. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι μια αποκεντρωμένη νομισματική ένωση όπως είναι η ευρωζώνη μπορεί να επιβιώσει μέσα σε τέτοιες συνθήκες. Αν έχει δίκιο ο κύριος Σάμερς, η ευρωζώνη είναι νεκρή".
Η Γερμανία μοιάζει σήμερα με βράχο σταθερότητας, αν συγκριθεί με την Ελλάδα ή τον υπόλοιπο ευρωπαϊκό νότο. Αλλά αυτό μπορεί να αλλάξει, και οικονομικά και πολιτικά. Και να αλλάξει όχι απλά απότομα, αλλά πολύ απότομα.