Αφορμή για την αποχώρηση ήταν οι ενστάσεις της πρωτοβουλίας των «58» για τη μορφή του ευρωψηφοδελτίου και τα ονόματα των υποψηφίων. Η ουσία όμως του άδοξου τέλους αυτής της πολυδιαφημιζόμενης πρωτοβουλίας, είναι τα όρια της κρίσης της σοσιαλδημοκρατίας που δεν μπορεί να ξεπεραστεί όσο και αν προσπάθησαν 58 και ΠΑΣΟΚ να πλασάρουν την κίνησή τους σαν «νέα εγχειρήματα για τη συγκρότηση της κεντροαριστεράς».
Αυτή η πρωτοβουλία δεν είχε τίποτα το καινούργιο, το μόνο ρεύμα που άρχισε να διαμορφώνεται ήταν διάφορων πρώην ΠΑΣΟΚων υπουργών, που έμειναν στον πάγκο μετά την προσπάθειά τους να επιβάλουν τις πιο μεγάλες επιθέσεις απέναντι στην εργατική τάξη και τη νεολαία, όπως του Ανδρέα Λοβέρδου και του Ηλία Μόσιαλου. Έτσι το αρχικό σχέδιο δεν έπιασε. Από τη μία στελέχη της ΔΗΜΑΡ άρχισαν να κρατούν αποστάσεις από την «Ελιά» και από την άλλη οι προοπτικές αυτής της κίνησης ήταν τόσο μικρές που όπως είχε δηλώσει και ο Ανδρουλάκης σε ραδιοφωνική του συνέντευξη, στόχος ήταν «να εκλεγούν δυο ευρωβουλευτές».
“Κενό”
Την επόμενη μέρα ακριβώς που κυκλοφόρησε η είδηση του ναυαγίου της «Ελιάς» ήρθε ο Σταύρος Θεοδωράκης με το «Ποτάμι» του να καλύψει το λεγόμενο κενό του κεντροαριστερού χώρου. Την Τρίτη 4/3 θα δώσει την πρώτη επίσημη συνέντευξη, όπου ο γνωστός τηλεοπτικός αστέρας με το σακίδιο, θα παρουσιάσει τους πρώτους 20 από τους συνεργάτες του.
Τι είδους συνεργάτες θα είναι αυτοί; Ο ίδιος ο Θεοδωράκης εξηγεί τα προσόντα τους: «Θα πρέπει να γνωρίζουν άριστα ξένες γλώσσες και να έχουν κάποιο μορφωτικό επίπεδο και να χειρίζονται τα ευρωπαϊκά θέματα”. Ενώ όσον αφορά στο πολιτικό προφίλ του νέου κόμματος απαντά: «Το πρόβλημα της χώρας δεν είναι η Αριστερά ή η Δεξιά». Το κόμμα μου «δεν θα ανήκει ούτε στη μία ούτε στην άλλη πλευρά. Το πρόβλημα της χώρας είναι το ακυβέρνητο καράβι που πρέπει να σωθεί».
Στην πραγματικότητα ο Θεοδωράκης επαναλαμβάνει με το προφίλ του δήθεν “φρέσκου αστέρα” που έτρεξαν να του κατασκευάσουν σύσσωμα τα ΜΜΕ, τα γνωστά χιλιοειπωμένα κλισέ που τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και η ΝΔ προσπαθούν να τα πλασάρουν ως πολιτική πρόταση, στην απόπειρά τους να κρύψουν την πολιτική τους κρίση. Ότι δηλαδή δεν υπάρχουν αντικρουόμενα συμφέροντα στην κοινωνία, ότι το ζήτημα είναι να υπάρχει συνεννόηση για τα αυτονόητα κοινά προβλήματα. Έτσι ο Θεοδωράκης μπορεί να μην επαναλαμβάνει τη θεωρία των δυο άκρων, όπως ο Δένδιας ή ο Πάγκαλος, αλλά φτάνει όμως να είναι ο πρώτος δημοσιογράφος που πήρε συνέντευξη από τον Νίκο Μιχαλολιάκο και στη συνέχεια σα να μην έτρεχε τίποτα πήρε συνέντευξη από την οικογένεια Φύσσα. Έτρεξε να φτιάξει το προφίλ του Βορίδη όταν πρωτομπήκε στην κυβέρνηση, με μια στημένη συνέντευξη αλλά και από τους συγγενείς των δολοφονημένων μεταναστών στο Φαρμακονήσι, παρουσιάζοντας στο φακό και τους δολοφόνους λιμενικούς και τα θύματα.
Μόνο που στην Ελλάδα της κρίσης και των μνημονίων χρειάζεται πολύ θράσος για να κρατά κανείς ίσες αποστάσεις ανάμεσα στους θύτες και τα θύματα. Για την τεράστια πλειοψηφία του κόσμου που έχουν πλέον εναποθέσει τις ελπίδες τους στην ανυποχώρητη εργατική αντίσταση, στην σύγκρουση με τους φασίστες και την κυβέρνηση που τους στηρίζει, στην πάλη για να είναι αυτή η χρονιά μια χρονιά σύγκρουσης με την κυβέρνηση, τα μνημόνια και το ΔΝΤ, ο Σταύρος είναι μία μορφή που συμβολίζει όλα τα αποτυχημένα παραμύθια “για εθνική συνεννόηση” και για “κοινές στρατηγικές”, δήθεν για το συμφέρον όλων, που πάντα είχαν και έχουν ταξικό πρόσημο για τα συμφέροντα των τραπεζιτών, των εφοπλιστών και των βιομηχάνων σε βάρος όλων αυτών που παράγουν τον πλούτο τους.