Πρόκληση είναι κατ’ αρχήν ο ίδιος ο κομπασμός για το πρωτογενές πλεόνασμα. Πρώτον γιατί σε μεγάλο βαθμό στηρίζεται σε δημιουργική λογιστική: το μεγαλύτερο κομμάτι από αυτά τα 2.9 δις προέρχεται από τις επιστροφές της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας -τα έσοδα αυτά ήταν εφάπαξ. Δεν πρόκειται να επαναληφθούν ούτε στο φετινό προϋπολογισμό, ούτε σε κανέναν από τους επόμενους.
H άλλη όψη
Η κυβέρνηση δεν μπορεί να κομπάζει, γιατί το πλεόνασμα αυτό δεν είναι παρά η άλλη όψη της διάλυσης της παιδείας και της υγείας, των διαθεσιμοτήτων και των απολύσεων στο δημόσιο, της περικοπής των επιδομάτων και των συντάξεων -της επίθεσης στους εργαζόμενους και τους φτωχούς με απλά λόγια. Είναι αποτέλεσμα ενός δημοσίου που λειτουργεί ξετσίπωτα σαν επιχείρηση -που έχει σαν μοναδικό στόχο το κέρδος και την ικανοποίηση των δανειστών μας.
Χρειάζεται πραγματικά μεγάλο θράσος για να μιλάει κανείς για “κοινωνικό μέρισμα”: από τα 2.9 δις του πλεονάσματος τα 2 θα πάνε πίσω στους δανειστές μας -για την εξόφληση βραχυπρόθεσμων οφειλών και την αποπληρωμή του χρέους. Από τα 900 εκατομμύρια που θα μείνουν, το μεγαλύτερο κομμάτι θα μοιραστεί στους “χαμηλόμισθους” (με μισθό κάτω από 1500 ευρώ!) ένστολους, τους μπάτσους, τους στρατιωτικούς και τους λιμενικούς. Άλλα 350 εκατομμύρια θα πάνε για να κλείσουν τις τρύπες που ανοίγει στα ταμεία η μείωση των εργοδοτικών εισφορών κατά 2.9% φέτος -για την επιδότηση των αφεντικών με άλλα λόγια. Εξήντα εκατομμύρια θα δοθούν στους δικαστικούς, που κέρδισαν τη δίκη ενάντια στο δημόσιο για τη μείωση των μισθών τους. Κάποια -άγνωστο πόσα και με ποια κριτήρια- θα μοιραστούν στους “αδύναμους οικονομικά πολίτες”.
Α ναι, απομένουν και 20 εκατομμύρια. Αυτά, λέει η κυβέρνηση, θα δοθούν στις υπηρεσίες προστασίας των αστέγων. Μετά την αφαίρεση των εξόδων λειτουργίας των υπηρεσιών αυτών, με έναν πρόχειρο υπολογισμό, ίσως φτάσουν και για ένα χαρτόκουτο για τον καθένα...