Οι περισσότεροι συμφωνούν ότι ήταν πάνω από δύο εκατομμύρια. Πολλοί από τους οργανωτές των συνδικάτων κάνουν λόγο για τρία εκατομμύρια. Τα μέσα ενημέρωσης έκαναν λόγο για μερικές δεκάδες χιλιάδες. Τα εκατομμύρια που πήραν μέρος όμως ξέρουν ότι είδαν μπροστά τους το μεγαλύτερο ανθρώπινο ποτάμι, οι διαδηλωτές χάνονταν στον ορίζοντα προς κάθε σημείο της πρωτεύουσας. Μόνο από την Ανδαλουσία, η οποία σχημάτισε την “Πορεία του Νότου” ξεκίνησαν περίπου 700 πούλμαν γεμάτα. Πολύς άλλος κόσμος κινήθηκε με τα δικά του μέσα, ή απλώς παίρνοντας λεωφορείο ή τρένο. Περίπου 1000 άνθρωποι έκαναν τη μεγάλη αυτή πορεία (πάνω από 500χλμ) με τα πόδια. Το αποτέλεσμα ήταν ότι περισσότεροι από 40 χιλιάδες “Νότιοι” βρέθηκαν το πρωί του Σαββάτου σε ένα προάστιο 14 χιλιόμετρα έξω από τη Μαδρίτη και βάδισαν ως οργανωμένο μπλοκ προς το κέντρο. Την ίδια στιγμή από αντίστοιχα προάστια της Μαδρίτης ξεκινούσαν πορείες με κόσμο που έφτασε από το Βορρά, τα Βορειοανατολικά, τα Βορειοδυτικά, τη Δύση, την Ανατολή, τη Γαλικία και μια πορεία μεταναστών.
Μέχρι να φτάσουν οι πορείες στο κέντρο της Μαδρίτης είχαν ήδη πολλαπλασιαστεί με κόσμο από τα προάστια της Μαδρίτης που περίμενε στην πόρτα του σπιτιού του για να χαιρετίσει τους διαδηλωτές και να πάρει μέρος. Το ίδιο έγινε στους μεγάλους εργατικούς χώρους της πρωτεύουσας. Οι πυροσβέστες είχαν ανάψει τις σειρήνες στα κεντρικά και η πορεία της Ανδαλουσίας έκανε παράκαμψη ώστε οι διαδηλωτές να ανταλλάξουν συνθήματα και αγκαλιές με τους πυροσβέστες. Στα μεγάλα νοσοκομεία οι εργαζόμενοι είχαν κατέβει με πανό στην είσοδο -παρότι δεν ήταν μέρα απεργίας. Όταν οι “πορείες” έφτασαν στο κέντρο δεν υπήρχε τρόπος να κινηθείς. Από παντού έφταναν νέα κύματα διαδηλωτών με πανό και σημαίες.
“Για την αξιοπρέπεια”
Η “πορεία για την αξιοπρέπεια” όπως ήταν η επίσημη ονομασία της ήταν αρχικά μια πρωτοβουλία του συνδικάτου SAT από την Ανδαλουσία. To SAT είναι ένα αντικαπιταλιστικό συνδικάτο και ο επικεφαλής του, Ντιέγκο Κανιαμέρο, έχει γίνει προσωπικότητα γνωστή σε πανεθνικό επίπεδο.
Για τον κόσμο που παλεύει είναι μια μορφή συνδικαλιστή που οργανώνει στη βάση και βρίσκεται σε κάθε μάχη χωρίς να φοβάται να συλληφθεί επανειλημμένες φορές -και χωρίς να φοβάται τα πρόστιμα γιατί όπως λέει ο ίδιος δεν έχει τίποτα στην ιδιοκτησία του για να του το κατάσχουν. Για την άρχουσα τάξη είναι το αρνητικό πρότυπο του αριστεριστή. Το SAT εδώ και μήνες ξεκίνησε μια πανεθνική καμπάνια με τον Κανιαμέρο ομιλητή και έτσι χτίστηκαν συμμαχίες με συνδικάτα και κινήματα από όλη τη χώρα. Όχι μόνο αντικαπιταλιστικά συνδικάτα, αλλά και τμήματα των CCOO (που παραδοσιακά συνδέονται με το Κομμουνιστικό Κόμμα).
Αυτό που τελικά έγινε ξεπερνούσε αυτά τα όρια. Στην πραγματικότητα ήταν μια επιστροφή του κινήματος 15Μ, με πολλές περισσότερες εμπειρίες και αυτή τη φορά με τα συνδικάτα στο επίκεντρο της κινητοποίησης. Το 15Μ όταν οργάνωνε τις μεγάλες περικυκλώσεις του κοινοβουλίου το 2011 δεν επέτρεπε τη συμμετοχή συνδικάτων. Τώρα τα κινήματα ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού, για τους ελεύθερους χώρους, για τα δικαιώματα των ανέργων, για το δικαίωμα στην έκτρωση βρίσκονταν εκεί από κάθε γειτονιά με μαζικά μπλοκ, γνωρίζοντας πως την πρωτοβουλία την έχουν τα συνδικάτα.
Το κλίμα στο κίνημα στο ισπανικό κράτος είναι ενθουσιώδες. Ήδη πριν από την κινητοποίηση, δύο πρόσφατες νίκες είχαν παίξει ρόλο. Στη Μαδρίτη το κίνημα ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της υγείας ανάγκασε τον πρόεδρο της Κοινότητας της Μαδρίτης (αντίστοιχο του Νομάρχη) να πει ότι ακυρώνει την ιδιωτικοποίηση. Σώθηκαν 27 κέντρα υγείας, έξι νοσοκομεία, ένα γηροκομείο και πολλές άλλες μονάδες. Τις ίδιες σχεδόν μέρες μια εξέγερση στο Γκαμονάλ του Μπούργκος ανάγκασε τον δήμαρχο να ακυρώσει τα σχέδια ανάπλασης ενός δρόμου που ήθελε να τον μετατρέψει σε μια τεράστια λεωφόρο με εμπορικά κέντρα. Και οι δύο πολιτικοί που έκαναν πίσω είναι μέλη του κυβερνώντος δεξιού Λαϊκού Κόμματος.
Εκατομμύρια άνθρωποι που εμπνεύστηκαν από αυτές τις νίκες, το περασμένο Σάββατο πήραν μια μεγάλη δόση αυτοπεποίθησης συμμετέχοντας στην πορεία της Μαδρίτης και γύρισαν στις γειτονιές και στους χώρους τους για να οργανώσουν τη συνέχεια.