Η Ρόζα το έγραψε το 1906 σαν απάντηση στην απόφαση των γερμανικών συνδικάτων, λίγους μήνες πριν, που υποστήριζαν πως οι εργατικές διεκδικήσεις απαιτούν ηρεμία, λογική και προσεχτικά βήματα. Αυτή ήταν η άποψη και του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος. Η μαζική απεργία, υποστήριζε η Ρόζα που με αυτά τα κείμενα επέλεξε να συγκρουστεί με το ίδιο της το κόμμα, είναι κεντρική στη μάχη των εργατών για την οικονομική εξουσία. Είναι το ζωντανό πολιτικό σχολείο της εργατικής τάξης απ’όπου μαθαίνει και οργανώνει την ίδια της την απελευθέρωση, επαναστατικοποιώντας πλατιά στρώματα.
Εδώ αναπτύσσει επίσης την πολεμική της ενάντια στο ρεφορμισμό εξηγώντας πως οι οικονομικοί και οι πολιτικοί αγώνες δεν έχουν σινικά τείχη ανάμεσά τους. Η μαζική απεργία ενώνει τους αποσπασματικούς οικονομικούς αγώνες και πολιτικοποιεί τις μάχες των εργατών. Ο ρόλος του επαναστατικού κόμματος είναι κομβικός τόσο στο ξεδίπλωμά τους όσο και στο να θέτει τα στρατηγικά ζητήματα της επανάστασης.
Είναι ένα από τα λίγα βιβλία που συναρπάζουν τόσο με την ενέργεια αλλά και την απελευθερωτική δράση των μαζών. Η πρώτη έκδοση στα ελληνικά έγινε το 1979, ενώ επανεκδόθηκε το 1997 από τις εκδόσεις Εργατική Δημοκρατία. Η σημερινή έκδοση έχει βασιστεί στη γερμανική του 1925, ενώ περιλαμβάνει στο τέλος ένα κείμενο του Θανάση Καμπαγιάννη με τίτλο «Ρόζα Λούξεμπουργκ: η φωνή του ηφαιστείου» για τη ζωή και τις ιδέες της μεγάλης επαναστάτριας.