Την αποτυχία της συγκυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου από την οικονομία μέχρι την... Αμφίπολη παρουσιάζει το νέο τεύχος του περιοδικού Σοσιαλισμός από τα Κάτω (Νο 107, Νοέμβριος – Δεκέμβριος 2014). Είναι μια εικόνα απολύτως απαραίτητη για να μην αφήσει το κίνημα και η Αριστερά σήμερα τη συνήθεια που περιέγραφε ο Τρότσκι να γίνει εμπόδιο για τη νίκη.

 

“Στην ιστορία της Αριστεράς, μια γνώριμη δικαιολογία για υποχωρήσεις, συμβιβασμούς και συνεργασίες με τους αστούς είναι η αντίληψη περί αρνητικών συσχετισμών, δηλαδή ότι ο αντίπαλος είναι πιο δυνατός και η δική μας πλευρά πιο αδύνατη”, εξηγεί η Μαρία Στύλλου στο κεντρικό άρθρο του περιοδικού “Πώς αλλάζουν οι συσχετισμοί” στο οποίο περιλαμβάνει το απόσπασμα του Τρότσκι. Περιγράφοντας την κρίση της κυρίαρχης τάξης και των κομμάτων της μέσα από τις μάχες που έδωσε και τα προχωρήματα που έκανε το εργατικό κίνημα τα τελευταία χρόνια, εξηγεί πώς μπορούμε να αποφύγουμε τον παραπάνω κίνδυνο: “Άμα κοιτάς με δέος το οικοδόμημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που στέκεται πίσω από τους Σαμαράδες και τους Βενιζέλους, ψάχνεις τρόπους να αποφύγεις την αναμέτρηση. Η επιλογή, όμως, να εμφανιστεί η Αριστερά ως δύναμη σταθερότητας έχει παίξει πάντα ανασταλτικό ρόλο.

Το ζητούμενο είναι η αξιοποίηση της δυναμικής της τάξης. Αυτό σημαίνει στήριξη των εργατικών αγώνων, σημαίνει ξεκαθάρισμα για τους αντικαπιταλιστικούς ορίζοντες της προοπτικής, σημαίνει πολιτικές και ιδεολογικές συγκρούσεις με τα όρια που βάζει η κυρίαρχη τάξη και με τα εμπόδια που προσπαθεί να δημιουργήσει. Η αριστερή στροφή χρειάζεται Αριστερά επαναστατική για να συνεχίσει, να βαθαίνει και να κατακτήσει τον καθοριστικό ρόλο στις εξελίξεις...”.

 

Το άρθρο του Λέανδρου Μπόλαρη “Δεκέμβρης 1944” έρχεται να υπενθυμίσει την προηγούμενη μεγάλη στιγμή που η αντίληψη των αρνητικών συσχετισμών από την αριστερά έγινε εμπόδιο για τη νίκη του κινήματος. Παρουσιάζοντας την αδυναμία της αστικής τάξης και των βρετανών συμμάχων της μετά την απελευθέρωση από τη ναζιστική κατοχή, τη δυναμική της Αντίστασης, τις μάχες που έδωσε η εργατική τάξη της Αθήνας εκείνες τις 33 ημέρες, εξηγεί γιατί ήταν “ο ψεύτικος ρεαλισμός της ηγεσίας της Αριστεράς που οδήγησε τον κόκκινο Δεκέμβρη στην ήττα”.

 

Γι’ αυτό έχει τόση μεγάλη σημασία σήμερα η εκτίμηση για την κατάσταση του αντιπάλου. Η κρίση των κομμάτων της συγκυβέρνησης εντάσσεται στην αποτυχία της παγκόσμιας οικονομίας που, αντίθετα με όσα λέει το success story των Σαμαροβενιζέλων, βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο μιας νέας μακράς ύφεσης. Αυτή την εικόνα δίνει ο Σωτήρης Κοντογιάννης στο άρθρο του “Η μεγάλη ύφεση του 21ου αιώνα” εξηγώντας το πώς “Η λιτότητα, η πάγια συνταγή με την οποία όλες οι κυβερνήσεις του πλανήτη προσπάθησαν να αντιμετωπίσουν την \"κρίση χρέους\" γυρίζει τώρα μπούμερανγκ και έρχεται να τις καταδιώξει”.

 

Με ποιο σχέδιο, άρα, μπορεί η Αριστερά σήμερα να ανοίξει δρόμο για τη νικηφόρα έκβαση των αγώνων; Σε αυτό το ερώτημα στέκεται ο Πάνος Γκαργκάνας στο άρθρο του “Μετριοπαθής, Ριζοσπαστική ή Αντικαπιταλιστική πρόταση από την Αριστερά;”. Εξετάζοντας μία προς μία τις “ρεαλιστικές προτάσεις” των ηγεσιών της κοινοβουλευτικής αριστεράς απαντά πως “Αν πριν εβδομήντα χρόνια μέσα σε συνθήκες ναζιστικής κατοχής ήταν δυνατό το εργατικό ΕΑΜ να σώζει τον κόσμο από την πείνα, σήμερα η δύναμη της εργατικής τάξης δίνει πολύ μεγαλύτερες δυνατότητες, αρκεί να οπλίζεται με αντικαπιταλιστικό προσανατολισμό. Είναι απολύτως αναγκαίο να απορρίψουμε τη μετριοπάθεια και να συνδέσουμε τα ριζοσπαστικά βήματα με την αντικαπιταλιστική ανατροπή”.

 

Η αντικαπιταλιστική αντιμετώπιση είναι που μπορεί να βάλει τέρμα και στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις σε ολόκληρο τον πλανήτη. Για το πιο καυτό μέτωπο της περιόδου μιλά στο άρθρο του “Μέση Ανατολή: αντιπολεμικό κίνημα ενάντια στις επεμβάσεις” ο Νίκος Λούντος καταρρίπτοντας τα επιχειρήματα του Ομπάμα και της νέας “συμμαχίας των προθύμων” περί ανθρωπιστικού πολέμου στο πλευρό των μειονοτήτων της περιοχής και των Κούρδων ενάντια στους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους. “Στον πόλεμο κατά του ΙΚ επεμβαίνουν για να λύσουν τους λογαριασμούς τους όλων των ειδών οι αντιδραστικές δυνάμεις της περιοχής. Η σύγκρουση στο Ιράκ έχει μετατραπεί σε ένα μεγεθυντικό φακό για τους ανταγωνισμούς σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή. Εξελίσσεται σε έναν πόλεμο όλων εναντίον όλων, μεταξύ μεγάλων και μικρών αφεντικών που συμμετέχουν για να χτυπηθούν μεταξύ τους ή για να βρουν ευκαιρία να τσακίσουν κινήματα που έβλεπαν ως απειλές”, γράφει.

 

Η προοπτική της αντικαπιταλιστικής ανατροπής είναι το αντίδοτο και στην περιβαλλοντική καταστροφή του πλανήτη. Οι πλημμύρες που έπνιξαν τη Δυτική Αττική πρόσφατα δεν ήταν αποτέλεσμα ενός “φυσικού φαινομένου” αλλά κομμάτι της αποτυχίας της συγκυβέρνησης και του συστήματος που υπηρετούν. Τη σύνδεση αυτή κάνει ο Κώστας Σαρρής στο άρθρο του “Αντικαπιταλιστική απάντηση στην καταστροφή του κλίματος”.

\r\n

Αντιφασισμός

\r\n

Για τη μεγάλη μάχη του αντιφασιστικού και αντιρατσιστικού κινήματος γράφει ο Θανάσης Καμπαγιάννης στο άρθρο του “Βαδίζοντας προς τη δίκη της Χρυσής Αυγής” επισημαίνοντας ότι “Το αντιφασιστικό κίνημα είναι όχι μόνο ο πυροδότης της ποινικής δίωξης αλλά και ο κινητήρας της απομόνωσης της Χρυσής Αυγής. Σήμερα, όμως, περισσότερο από ποτέ, αντιφασισμός δεν σημαίνει διακηρύξεις ή αφηρημένες εκκλήσεις ενότητας, αλλά συγκεκριμένα καθήκοντα που προκύπτουν από τις ανάγκες της συγκυρίας και τις κινήσεις της άλλης πλευράς”. Η διεθνής αντιφασιστική και αντιρατσιστική μέρα δράσης στις 21 Μάρτη 2015 θα είναι μεγάλος σταθμός για το τσάκισμα των νεοναζί και των στηριγμάτων τους.

 

Η ανασκαφή της Αμφίπολης ανέδειξε ένα ακόμα μέτωπο για το κίνημα και την αριστερά. “Στην ιδέα ότι ο τάφος μπορεί να περιείχε τα οστά της Ρωξάνης και του Αλέξανδρου, του γιου του Μεγαλέξανδρου, έπιανε ιερό δέος τους σχολιαστές στα κανάλια. Η Ρωξάνη βέβαια ήταν μια πριγκήπισσα από τη Βακτρία, το σημερινό Αφγανιστάν· για τους σημερινούς πρόσφυγες από την ίδια περιοχή, οι ίδιοι σχολιαστές έχουν μόνο φαρμάκι να χύσουν”, γράφει στο άρθρο του “Εθνικισμός και Ιστορία” ο Κώστας Βλασόπουλος. Και εξηγεί ότι “Η ιστορία που μας διδάσκουν στα σχολεία και μας ξεφουρνίζουν στα κανάλια μιλάει για την ακατάλυτη συνέχεια ενός πανάρχαιου έθνους, που ξεκινά στην αρχαία Ελλάδα, συνεχίζεται με τη Βυζαντινή αυτοκρατορία, και φτάνει στις μέρες μας με το σύγχρονο ελληνικό κράτος... Αυτή η ιστορία δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα· ούτε πρόκειται για μια πανάρχαια ιστορία που οι κάτοικοι αυτού του τόπου μετέδιδαν στους απογόνους τους από γενιά σε γενιά. Αντίθετα, είναι μια αφήγηση που κατασκευάστηκε τα τελευταία 150 χρόνια, προκειμένου να εξυπηρετήσει πολύ συγκεκριμένους στόχους”.

 

Όπως κάθε φορά το περιοδικό κλείνει με προτάσεις για διάβασμα. Σε αυτό το τεύχος θα βρείτε κριτικές για τα βιβλία “Μιλιταρισμός και Αντιμιταλισμός” του Καρλ Λήμπκνεχτ, “Ελα να πούμε ψέματα” της Μάρως Δούκα και το συλλογικό “Το βαθύ κράτος στη σημερινή Ελλάδα και η Ακροδεξιά”.