Στην πράξη, από αυτά τα 11.5 δις εμείς -οι εργάτες, οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι, οι φτωχοί- δεν έχουμε τίποτα άλλο εκτός από τον λογαριασμό. Αλλά ούτε και η κυβέρνηση τα έχει πραγματικά: Τα 11.5 δις είναι το υπόλοιπο του πακέτου των 50 δις που έδωσε η Τρόικα για την διάσωση των ελληνικών τραπεζών. Τα δισεκατομμύρια αυτά βαραίνουν το δημόσιο χρέος αλλά βρίσκονται στο “θησαυροφυλάκιο” του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ) -ενός ιδιωτικού οργανισμού που είναι επιφορτισμένος με το καθήκον της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών. Η κυβέρνηση χρειάζεται την συγκατάθεση της Τρόικας για να “αξιοποιήσει” αυτό το υπόλοιπο. Και η Τρόικα ζητάει ανταλλάγματα για να δώσει το ΟΚ στα σχέδια του Σαμαρά.

 

Πρώτα απ\' όλα η Τρόικα δεν είναι καθόλου σίγουρη ότι αυτά τα 11.5 δις περισσεύουν πραγματικά. Η κυβέρνηση και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης πανηγύριζαν την περασμένη εβδομάδα για την “επιτυχία” των ελληνικών τραπεζών στο τελευταίο στρες τεστ της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ). Πρόκειται για πλήρη αντιστροφή της πραγματικότητας: από τις τέσσερις μεγάλες τράπεζες μόνο μια (Alpha) πέρασε το τεστ. Άλλη μια (η Πειραιώς) κόπηκε για τεχνικούς λόγους. Η Εθνική και η Eurobank, όμως, κόπηκαν κανονικότατα. Απλά η αποτυχία τους αυτή συνοδεύτηκε στην έκθεση της ΕΚΤ από έναν αστερίσκο που έλεγε ότι έχουν καταθέσει ήδη σχέδια αναδιάρθρωσης που “δυναμικά” θα τις καταστήσουν “βιώσιμες” ύστερα από 2-3 χρόνια.

Το πρόβλημα δεν είναι απλά και μόνο οι δυο “κομμένες”: τα κόκκινα δάνεια ξεπερνάνε στην Ελλάδα τα 70 δις. Από αυτά οι τράπεζες θα καταφέρουν, στην καλύτερη περίπτωση (καλύτερη για αυτές, όχι για εμάς) να εισπράξουν, μέσα από την απελευθέρωση των πλειστηριασμών, ένα μικρό κλάσμα μόνο. “Δυναμικά” είναι αμφίβολο αν ακόμα και η Alpha ή η Πειραιώς είναι βιώσιμες.

 

Αλλά δεν είναι μόνο η ΕΚΤ που έχει αντιρρήσεις. Το μνημόνιο λήγει τυπικά στο τέλος του χρόνου. Παρά τις τυμπανοκρουσίες της κυβέρνησης για τις υποτιθέμενες “επιτυχίες”, είναι σχεδόν βέβαιο ότι η Ελλάδα δεν θα είναι σε θέση να χρηματοδοτήσει τα “κενά” από τις “αγορές”: τα επιτόκια των παλιών δεκαετών ομολόγων του ελληνικού δημοσίου στη δευτερογενή αγορά κυμαίνονται σήμερα κοντά στο 8% - μια τουλάχιστον ποσοστιαία μονάδα πάνω από το 7% που ανάγκασε το 2010 τον Παπανδρέου να καταφύγει στην αγκαλιά της Τρόικας. Η κυβέρνηση βρίσκεται ήδη σε διαπραγματεύσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση για την ένταξη σε έναν από τους μηχανισμούς “προστασίας” του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήριξης που ονομάζεται “ενισχυμένη προληπτική γραμμή στήριξης”: η Ευρωπαϊκή Ένωση θα βάλει “στην άκρη” ένα ποσό που θα κυμαίνεται από τα 14 ως τα 18 δισεκατομμύρια και τα οποία η Ελλάδα θα μπορεί να εκταμιεύσει, αν ο δανεισμός της από τις αγορές αποδειχτεί πραγματικά αδύνατος.

 

Αυτή η ένταξη στην “προληπτική στήριξη” έρχεται με τους “συνήθεις όρους” -τους οποίους παζαρεύει αυτές τις μέρες η ΕΕ με την κυβέρνηση. Αυτό που διεκδικεί ο Σαμαράς είναι να “μισοεπιστρέψει” τα 11.5 δις του ΤΧΣ στην Τρόικα: να τα επιστρέψει, έτσι ώστε να μπορεί να πιστωθεί την επιτυχία. Αλλά αυτά τα δις θα προστεθούν στην “προληπτική γραμμή στήριξης”, έτσι ώστε να μπορεί να τα “σηκώσει” ξανά αν “φάει πόρτα” από τις αγορές.

 

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δίκιο όταν καταγγέλλει την κυβέρνηση για τα παιχνίδια που παίζει με τα 11.5 δις του ΤΧΣ. Η κυβέρνηση, γράφει “η Αυγή”, ετοιμάζεται -με το κόλπο της μισοεπιστροφής- να υπογράψει ένα νέο μνημόνιο για τα χρήματα που έχουμε ήδη πάρει. 

Ποια είναι, όμως, η λύση που προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ; Να παραμείνουν τα 11.5 δις στο ΤΧΣ, στη διάθεση της επόμενης κυβέρνησης. Ο ΣΥΡΙΖΑ εκτοξεύθηκε από το 4% στο 30% χάρη στην αντίθεσή του στο μνημόνιο, χάρη στην αντίσταση στη ληστεία του ελληνικού λαού στο όνομα του χρέους. Τώρα ετοιμάζεται να διαχειριστεί τη λεία αυτής της ληστείας. Το σύνθημα “κάτω τα χέρια από τα λεφτά του μνημονίου” απέχει, όμως, έτη φωτός από το σύνθημα “όχι στο μνημόνιο”.