Όμως, στην Ελλάδα της κρίσης και των μνημονίων έχει πλέον γίνει νόμος ένα βάρβαρο εργασιακό καθεστώς με θύματα τις γυναίκες και τα δικαιώματά τους. Όλο και πιο συχνά οι εργαζόμενες γυναίκες σήμερα θεωρούνται «ζημιογόνες» γιατί γεννάνε, αφού σύμφωνα με τη λογική της αγοράς, η εγκυμοσύνη ρίχνει την παραγωγικότητα, επιβαρύνει τον εργοδότη με επιδόματα και άδειες μετ\' αποδοχών ενώ χάνονται εργατοώρες. Φυσικά η κυβέρνηση έχει βάλει και αυτή το χεράκι της. Με νόμο που ψηφίστηκε επί υπουργίας Άδωνη Γεωργιάδη, καταργήθηκε το επίδομα τοκετού και αποφασίστηκε να χορηγείται μόνο στις γυναίκες που επιλέγουν να γεννήσουν στο σπίτι, αποτρέποντάς τες έτσι να επιλέγουν τα δημόσια νοσοκομεία για τον τοκετό.

 

Όλα τα βάρβαρα μέτρα της κυβέρνησης που έχουν στόχο να φορτώσουν την κρίση στις πλάτες των εργατών και να εξοικονομήσουν δισεκατομμύρια για χάρη των τραπεζιτών και των κερδοσκόπων, βάζουν στο στόχαστρό τους τις γυναίκες. Οι κλάδοι που έχουν δεχτεί τα περισσότερα κύματα διαθεσιμοτήτων και απολύσεων είναι αυτοί που στην πλειοψηφία τους εργάζονται γυναίκες. Την ίδια στιγμή η επισφαλής εργασία, οι απλήρωτες υπερωρίες, τα διευρυμένα ωράρια, η δουλειά χωρίς ασφάλιση, οι χαμηλότερες αμοιβές τείνουν όλο και περισσότερο να γίνουν καθεστώς για τις γυναίκες.

\r\n

Ανεργία

\r\n

Το επιβεβαιώνουν με μια ματιά τα στοιχεία για την ανεργία. Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, η ανεργία άγγιξε το 27% το 2014. Το ποσοστό ανεργίας στους άνδρες ήταν 24,9%, στις γυναίκες 32,2%, ενώ ανάμεσα στους νέους ηλικίας 15-24 ετών που εμφανίζουν την υψηλότερη ανεργία (57,2%), το ποσοστό των γυναικών ήταν 62,8%.

 

Οι περικοπές στο δημόσιο για να περιοριστεί δήθεν το σπάταλο κράτος έχουν σαν αποτέλεσμα να διαλυθούν οι κοινωνικές δομές που ανακούφιζαν την εργαζόμενη γυναίκα από τα βάρη της φροντίδας των παιδιών και των ηλικιωμένων. Η ανατροπή των ορίων συνταξιοδότησης προς τα πάνω, σήμανε την κατάργηση της 15ετίας, της συνταξιοδότησης λόγω ανηλίκου παιδιού χωρίς όριο ηλικίας. 

 

Ο καπιταλισμός μέσα στην μεγαλύτερή του κρίση φτάνει να καταργεί στην πράξη το δικαίωμα της μητρότητας, ρίχνοντας τα βάρη της κρίσης στις γυναίκες με τον ίδιο τρόπο που πριν από μερικές δεκαετίες έκανε επίθεση στο δικαίωμα στην έκτρωση. Από τη μία αυτό το σύστημα έχει ανάγκη την απλήρωτη εργασία των γυναικών μέσα στην οικογένεια που εξασφαλίζει τη δωρεάν αναπαραγωγή της εργατικής τάξης, αλλά από την άλλη, όταν αυτή η νέα εργατική τάξη “περισσεύει” τότε φτάνει να εκβιάζει τις γυναίκες που αποφασίζουν να γεννήσουν, γιατί αυτή τους η επιλογή βάζει σε κίνδυνο τα κέρδη τους. Έτσι, από τη μία το σύστημα καλλιεργεί όλα τα σεξιστικά στερεότυπα που θέλουν ως βασικό προορισμό της γυναίκας το σπίτι, τη μητρότητα, την ανατροφή των παιδιών αλλά από την άλλη αυτή η επιλογή συνεπάγεται εξαναγκασμό σε απόλυση. 

 

Το σώμα και η ζωή της γυναίκας ανήκει στην ίδια και αυτή είναι η μόνη αρμόδια να τα ορίζει. Η μητρότητα όπως και η έκτρωση είναι δικαίωμα της κάθε γυναίκας. Όμως όπως όλα τα δικαιώματα μέσα στα πλαίσια του καπιταλισμού μετριούνται με κριτήριο το κέρδος. Η πάλη για μία κοινωνία που θα βάλει προτεραιότητα τις ανάγκες όλων ανεξάρτητα από φύλο, καταγωγή, σεξουαλική προτίμηση, δεν ήταν ποτέ άλλοτε τόσο αναγκαία και επίκαιρη.