Ο Τάκης Αθανασόπουλος αφού έκανε μια συνολικότερη αναφορά στην περίοδο και την κατάσταση της αριστεράς στην Ελλάδα περιέγραψε με λεπτομέρεια τις μέρες του Πολυτεχνείου. “Δούλευα σε ένα εργαστήριο στην Πλάκα, όταν μας ήρθε το μήνυμα να κατέβουμε στο Πολυτεχνείο για συμπαράσταση. Από τον πομπό η έκκληση για βοήθεια στην κοινωνία είχε τεράστια ανταπόκριση δίνοντας φτερά στους αγωνιστές της κατάληψης. Οι συζητήσεις ήταν τόσο έντονες που οδήγησαν στην αποχώρηση της Αντι-ΕΦΕΕ και του Ρήγα, οι οποίοι επέστρεψαν αργότερα όταν κατάλαβαν ότι το πνεύμα της εξέγερσης απλωνόταν σε όλη τη χώρα”. Ο σ. Τάκης μίλησε για την εργατική συνέλευση στην οποία πήρε μέρος και η οποία έδωσε νέα συνθήματα πολύ πιο ριζοσπαστικά, με εργατικά πρωτάγματα και ενάντια στην συνεννόηση με τη χούντα. 

 

Στον ίδιο τόνο ο Γιάννης Φελέκης αφού αναφέρθηκε στις εξορίες και τις φυλακές της πρώτης περιόδου, την αμνηστία τον Αύγουστο του \'73, εστίασε στην ίδια την κατάληψη του Πολυτεχνείου. “Από την πρώτη στιγμή και σε πολύ λίγη ώρα αγοράσαμε όλα τα μπλοκάκια και τους μαρκαδόρους από τα περίπτερα της περιοχής γράφοντας αυτοσχέδια συνθήματα, ενώ με μπογιές και σπρέυ ζωγραφίζαμε τα τρόλεϋ και τα λεωφορεία που έφταναν σε όλη την Αθήνα και την Αττική κουβαλώντας το μήνυμα της εξέγερσης”.

 

Τέλος ο Κώστας Πίττας τόνισε πως υπάρχουν μεγάλα πολιτικά διδάγματα που κανείς πρέπει να βγάλει από το Πολυτεχνείο. Από τα πιο προφανή, όπως γιατί το όπλο της κατάληψης έχει στην Ελλάδα μια δυνατή παράδοση, αλλά και πιο ουσιώδη όπως η δύναμη του μαζικού κινήματος και πόσο γρήγορα μπορεί να ριζοσπαστικοποιηθεί. Ακούγαμε και τότε, “η νεολαία του Γουέμπλεϊ κοιμάται. Δεν μας παίρνει να κάνουμε εξεγέρσεις και τέτοιες αποκοτιές. Μόνη λύση η ομαλοποίηση. Τέτοιου είδους ψεύτικους ρεαλισμούς είχε να αντιμετωπίσει η επαναστατική αριστερά και πριν και κατά την διάρκεια και μετά το Πολυτεχνείο”.