Ο Σαμαράς στο ίδιο μέρος που πριν δυόμιση χρόνια πανηγύριζε τη νίκη στις εκλογές του Ιουνίου του \'12, περικυκλωμένος τότε από δεκάδες στελέχη και συνεργάτες του, τώρα μόνος κι αξιοθρήνητος, παραμένοντας όμως θρασύς, έκανε δηλώσεις, μάλλον για εσωτερική κατανάλωση, για την “ήσυχη συνείδησή του” που “είπε την αλήθεια στον ελληνικό λαό” κλπ. Στα πάνελ και τα social media, στελέχη της ΝΔ όπως ο Σπηλιωτόπουλος κι ο Αντώναρος έσπευδαν να πάρουν αποστάσεις, κατηγορώντας τον Σαμαρά για την ήττα. Ο Βενιζέλος ταυτόχρονα παραδεχόταν το στραπάτσο ρίχνοντας τις ευθύνες στον Παπανδρέου και ανακοινώνοντας συνέδριο και αλλαγή ηγεσίας. Το βράδυ αυτό η κρίση για τα δυο παραδοσιακά κόμματα της άρχουσας τάξης βάθυνε ακόμα πιο πολύ. Και αυτό είναι σίγουρα ένας σπουδαίος λόγος για να χαίρεται κανείς.

 

Ο Σαμαράς, ο πρωθυπουργός που ηγήθηκε της πιο μισητής κυβέρνησης των τελευταίων δεκαετιών, έπαιξε όλα τα χαρτιά του προεκλογικά. Τα ίδια που είχε ξαναπαίξει και το 2012. Το χαρτί του ρατσισμού και της ισλαμοφοβίας, προσπαθώντας να εκμεταλλευτεί μάλιστα το χτύπημα στο Charlie Hebdo, για να δικαιολογήσει το τείχος στον Έβρο και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Το χαρτί της τρομοκρατίας με τα σποτάκια – καζαμία για την “καταστροφή” που θα ακολουθήσει της νίκης του ΣΥΡΙΖΑ. Το χαρτί του αντικομμουνισμού, με τον Βορίδη να μιλάει για τον αγώνα που με τα όπλα έδωσαν οι πρόγονοί τους για να μην πέσει η χώρα στην αριστερά. Το χαρτί του success story, με τις υποσχέσεις ότι “πάμε καλά” και “βγαίνουμε από τα μνημόνια”. Τίποτα από όλα αυτά δεν δούλεψε και η κατάρρευση έκανε κρότο.