Ο χειρισμός της υποψηφιότητας έγινε όλο το προηγούμενο διάστημα στην ίδια γραμμή που κινούνται οι διαπραγματεύσεις με την Τρόικα και το Γιούρογκρουπ. Με προσανατολισμό για την πιο πλατιά συναίνεση. Και στο επίπεδο των διαπραγματεύσεων, αλλά και στο επίπεδο εύρεσης ενός πολιτικού προσώπου που θα ικανοποιήσει όλες τις πολιτικές δυνάμεις. 

 

Τα σενάρια που εμφάνιζαν ως πιο πιθανή την πρόταση Αβραμόπουλου έδειχναν ακριβώς αυτό. Η παραχώρηση της θέσης σε έναν εκπρόσωπο της δεξιάς στέλνει το μήνυμα: μπορούμε να τα βρούμε. Το ίδιο μήνυμα που στέλνει και ο Βαρουφάκης λέγοντας πως θα έχουμε μπροστά μας μια δύσκολη περίοδο προκειμένου να βρεθούν κοινώς αποδεκτές προτάσεις για τη μη παράταση του μνημονίου. Ακόμα και αν αυτό σημαίνει αποδοχή του χρέους, αποδοχή των μέτρων για την αποπληρωμή του. Μόνο που και στις δύο περιπτώσεις “ξεχνάνε” πως οι κοινώς αποδεκτές προτάσεις οδηγούν την αριστερά να βάλει νερό στο κρασί της και να αποδεχτεί όλο και μεγαλύτερες πιέσεις. Το σκεπτικό των αρχηγών της ΕΕ είναι απλό: τους ζουλάμε από την αρχή για να δούμε μέχρι που το τραβάνε. Και μετά ζουλάμε μέχρι να τους φέρουμε στη θέση να αναγκαστούν να αποδεχτούν όλα μας τα σχέδια.

 

Και μέσα σε αυτήν ακριβώς την περίοδο, η κίνηση της εύρεσης ευρείας συναίνεσης στο πρόσωπο του ΠτΔ εμφανίζεται σαν μια προσπάθεια συνεννόησης, ένας δείκτης καλής θέλησης που θα βοηθήσει στις διαπραγματευτικές κινήσεις. Μέχρι στιγμής κάθε βήμα πίσω που κάνει ο Τσίπρας παρουσιάζεται σαν ένας ελιγμός. Σα να λέει ορίστε, σας χαρίσαμε και τον Πρόεδρο, βάλτε τώρα πλάτη κι εσείς. Στην πραγματικότητα όμως είναι βήματα πίσω που ανοίγουν τις ορέξεις των από πάνω και τους ανοίγουν το δρόμο για να επιβάλουν μεγαλύτερες υποχωρήσεις. 

Επίσης με αυτές τις κινήσεις πάνε περίπατο όλες οι προεκλογικές μεγαλοστομίες για “σύγκρουση με το πολιτικό κατεστημένο”. (Και δεν είναι οι μόνες προεκλογικές δηλώσεις που πάνε περίπατο). Για πάρα πολλά χρόνια ίσχυσε η άτυπη συμφωνία μεταξύ κυρίων πως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα ήταν ναι μεν κοινώς αποδεκτός από τα κόμματα εξουσίας και αντιπολίτευσης, θα είναι δε κάποιος της αντιπολίτευσης. Σχηματικά, αυτό ήταν το: κυβέρνηση ΝΔ- πρόεδρος ΠΑΣΟΚ και αντίστροφα. Η συνέχιση αυτής της τακτικής δεν προμηνύει καμία ρήξη με το “πολιτικό κατεστημένο” αλλά πλήρη συνέχιση των παλιών συνηθειών.

 

Η μεγάλη συζήτηση αφορά στο κατά πόσο μπορούν να καλλιεργούνται αυταπάτες για εθνικές ομοψυχίες και συνεννοήσεις στο πλαίσιο της επίτευξης μιας καλύτερης συμφωνίας μεταξύ Ελλάδας και ΕΕ. Και η απάντηση είναι πως τα ζητήματα είναι ταξικά και όσο κι αν γίνονται προσπάθειες να εμφανιστούν οι υποχωρήσεις ως οι απαραίτητες ενέργειες προς όφελος της εργατικής τάξης και της νεολαίας (που η μόνη δημοκρατία που έχουν γευτεί τα τελευταία χρόνια είναι αυτή της άγριας λιτότητας, των μαζικών απολύσεων, του ρατσισμού και της καταστολής), δεν καμουφλάρονται. 

 

Για να μπορέσουμε να πάρουμε πίσω τις δουλειές και τις κατακτήσεις μας που διαλύθηκαν τα προηγούμενα χρόνια, χρειάζονται πραγματικές συγκρούσεις τόσο με την ΕΕ όσο και με τους ντόπιους καπιταλιστές που συνέχιζαν να πλουτίζουν σε βάρος μας.

 

Οι συναινέσεις και οι παραχωρήσεις στα κόμματα που εφάρμοσαν τις εθνικές και διεθνείς ομοψυχίες δε φέρνουν την αριστερά σε θέση ισχύος. Αντίθετα, φτάνουν να χρησιμοποιούν τις μάχες ενός ολόκληρου κόσμου σαν διαπραγματευτικά χαρτιά που εύκολα καίγονται και όχι σαν δύναμη ανατροπής.