Πολιτική

Το δημοψήφισμα ήταν ένας «απόλυτος αιφνιδιασμός» για τη Λαγκάρντ μετέδιδαν τα διεθνή Mέσα, λίγες ώρες μετά την ανακοίνωση της διεξαγωγής δημοψηφίσματος το βράδυ της Παρασκευής 26/6. «Έχω εκπλαγεί αρνητικά από την απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης» δήλωνε ο Ντάισελμπλουμ. 

 

Δεν θα έπρεπε να το παίζουν έκπληκτοι οι ιέρακες της ΕΕ και του ΔΝΤ. «Το δημοψήφισμα είναι το τελευταίο όπλο της κυβέρνησης απέναντι στους δανειστές» είχε δηλώσει ο Νίκος Φίλης στις αρχές του Μαϊου. Ο Σόιμπλε είχε δηλώσει τις ίδιες μέρες ότι δεν θα είχε πρόβλημα με ένα δημοψήφισμα. Τώρα, δήλωσε ότι είναι μία «θλιβερή απόφαση» και κατήγγειλε την ελληνική κυβέρνηση ότι «έληξε μονομερώς τη διαπραγμάτευση». 

 

Υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης και ηγέτες της ΕΕ που μέχρι την Παρασκευή προέβαιναν σε τελεσίγραφα στις κάμερες, τώρα παριστάνουν τις οσίες, παρουσιάζοντας κάτι μουτζουρόχαρτα για να αποδείξουν την αγνότητά τους. Η Λαγκάρντ ζητάει «ισορροπημένη προσέγγιση». «Εταίροι» και ανταγωνιστές τρέχουν να μαζέψουν τα ασυμμάζευτα. Το ευρώ και τα χρηματιστήρια της Ασίας, της Ευρώπης και των ΗΠΑ πέφτουν και οι «αγορές» απαιτούν παρεμβάσεις για «διορθώσεις». Η γαλλική κυβέρνηση ζήτησε Σύνοδο Κορυφής. Ο υπ. Οικονομικών των ΗΠΑ, Λιού, ζήτησε να ξεκινήσουν ξανά οι διαπραγματεύσεις  -και για «πιθανή ελάφρυνση του χρέους»- μέχρι το δημοψήφισμα. 

 

Η ανησυχία στις αίθουσες βασανιστηρίων του Γιούρογκρουπ, της Ευρωζώνης και της ΕΕ, καθώς και η γενικότερη αναστάτωση των «αγορών» είναι το αποτέλεσμα της πρώτης (έστω και υποχρεωτικής λόγω της άκαμπτης στάσης της τρόικας) μονομερούς ενέργειας εκ μέρους της κυβέρνησης. Πάνω στον παροξυσμό της κορύφωσης πηγαίνοντας προς τη συμφωνία, το «λίγο ακόμη» ρετσινόλαδο λιτότητας και ο λίγο παραπάνω παραδειγματικός εξευτελισμός είχε αντίθετα αποτελέσματα. Ο δεσμώτης αντί να ομολογήσει «συμφωνία!», τελικά ξέρασε στη μούρη της τρόικα.

 

 

Μόλις πριν από λίγες μέρες η ελληνική κυβέρνηση, σε μια από τις αλλεπάλληλες κινήσεις «καλής θέλησης» του τελευταίου τετραμήνου, είχε προτείνει στην τρόικα ένα μνημόνιο μέτρων που περιλάμβανε 7,9 δις ευρώ από περικοπές σε δημόσιο-συντάξεις και φορολογία και 5,1 δις από ιδιωτικοποιήσεις μέσα στην επόμενη διετία. Να θυμίσουμε εδώ ότι στις αρχές του Ιούνη είχε αρνηθεί να προχωρήσει σε συμφωνία 5,8 δις ευρώ, που της είχε προτείνει η τρόικα.

 

Το σχέδιο της ελληνικής κυβέρνησης ήταν να ζητήσει σαν αντάλλαγμα για το αναθεωρημένο προς τα πάνω μνημόνιο που προσέφερε, μια μικρή αναδιάρθρωση χρέους με τη μορφή επιμήκυνσης μετακυλώντας την λήξη ομολόγων αξίας 27 δις ευρώ για μετά το 2022. Επίσης συμμετοχή στην «ποσοτική χαλάρωση» του Ντράγκι και στο «αναπτυξιακό» πακέτο Γιούνκερ (που υποσχόταν 35 δις ευρώ μέχρι το 2020). Στις 22 Ιούνη ο Τσίπρας μετά το τέλος της έκτακτης Συνόδου Κορυφής δήλωσε: «Στόχος είναι να εξασφαλίσουμε τις χρηματοδοτικές ανάγκες της χώρας. Κριτήριο η κοινωνική δικαιοσύνη, η βιωσιμότητα του χρέους. Δεν επιθυμούμε μια αποσπασματική συμφωνία, αλλά μία συνολική και βιώσιμη λύση που θα συνοδεύεται από ένα αναπτυξιακό πακέτο».

 

Η κυβέρνηση εκτιμούσε ότι θα μπορούσε με τα μέτρα που περιλάμβαναν οι «47+» σελίδες της δικής της πρότασης, να κερδίσει την υποστήριξη των εκπροσώπων του ΔΝΤ που  κατά καιρούς έκαναν δηλώσεις για αναδιάρθρωση του χρέους, δίνοντας ταυτόχρονα σαν αντάλλαγμα στα θιγόμενα (από μια αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους) κράτη της ΕΕ, πλούσια «ισοδύναμα».

 

Η πρόταση των «47+» σελίδων είναι μια άθλια πρόταση. Ένα άγριο μνημόνιο γεμάτο φόρους, περικοπές και ιδιωτικοποιήσεις, που δεν ελαφραίνει (αντίθετα διαιωνίζει) το δημόσιο χρέος των 330 δις ευρώ. Και παίρνει πολλά από τους εργαζόμενους και το λαό ενώ υπόσχεται πολλά στον ΣΕΒ που από τον Απρίλη καταθέτει σχέδια και πιέζει για «αξιοποίηση» του πακέτου Γιούνκερ (και ξέρουμε πολύ καλά σε ποιες τσέπες κατέληξαν τα προηγούμενα αντίστοιχα «πακέτα»).

 

 

Αρχικά η τρόικα απάντησε στην κυβέρνηση μιλώντας για «βάση συμφωνίας». Αλλά αμέσως μετά, κατά την γνώριμη διαπραγματευτική τους τακτική, και τα τρία της άλογα ξεχύθηκαν σε ένα τελικό σπριντ στην αντίθετη κατεύθυνση: Ο Γιούνκερ, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής δήλωσε ρητά ότι «δεν είναι η ώρα για να συζητήσουμε για ελάφρυνση χρέους».

 

Ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ, Τζέρι Ράις, δήλωσε ότι «η πρόταση που έχουν καταθέσει οι τρείς θεσμοί είναι ομόφωνη» και οι όποιες «κινήσεις για βιωσιμότητα του χρέους να πάνε για αργότερα και «εφόσον η χώρα προχωρήσει στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις». Επιπλέον η Λαγκάρντ απέρριψε τα «ισοδύναμα» της ελληνικής κυβέρνησης ως «μη αναπτυξιακά». 

 

Η ΕΚΤ συνέχισε, μέρα τη μέρα και αναπνοή την αναπνοή, να παρέχει μέσω ELA «οξυγόνο», προκειμένου η αιχμάλωτη -στους εκβιασμούς των τροϊκανών και στη δική της στρατηγική των «αμοιβαίων συμβιβασμών»- κυβέρνηση έστω και σε κατάσταση φυτού, τελικά να υπογράψει. 

 

Ετσι φτάσαμε την Παρασκευή 26/6, ο Αλέξης Τσίπρας και το επιτελείο του, αντί για έντιμο συμβιβασμό, να παραλαμβάνουν από την τρόικα ένα τελευταίο τελεσίγραφο, μέχρι το βράδυ της Κυριακής να έχουν υπογράψει μια συμφωνία, με τους «εταίρους» να τα παίρνουν όλα. 

 

Ακόμα και ο πιο ανεγκέφαλος διοικητής διμοιρίας των ΜΑΤ γνωρίζει ότι όταν διαλύεις μια διαδήλωση αφήνεις τουλάχιστον ένα δρόμο διαφυγής σε αυτόν που καταδιώκεις.  Ο Τσίπρας γνωρίζει πολύ καλά τι τον περίμενε πίσω στην Αθήνα αν είχε υπογράψει το Σάββατο αυτή τη συμφωνία στις Βρυξέλλες. 

 

Τέσσερις κυβερνήσεις έχουν ανατραπεί μέσα σε μια τετραετία από την δύναμη ενός κινήματος που πέτυχε να εξαφανίσει από τον πολιτικό χάρτη το ΠΑΣΟΚ και έχει κάνει τη Νέα Δημοκρατία να παραπαίει. Από τη δύναμη της εργατικής της τάξης - που μέσα στο πεντάμηνο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν «κάθισε», αλλά συνέχισε αδιάκοπα τις διεκδικήσεις της. 

 

Οι απολυμένοι, οι διαθέσιμοι, οι εργαζόμενοι στην ΕΡΤ διεκδίκησαν την επιστροφή στις δουλειές τους - και πολλοί ακόμα συνεχίζουν μέχρι να δικαιωθούν. Μόνο τις τελευταίες μέρες να κοιτάξει κανείς, η εργατική τάξη έστειλε πολλαπλά μηνύματα. Είπε όχι στην ιδιωτικοποίηση των λιμανιών, όχι στις περικοπές στην Υγεία και την Παιδεία, όχι στις απολύσεις στον ιδιωτικό τομέα. 

 

Την ώρα που συζητούσε η κυβέρνηση στις Βρυξέλλες, στον Πειραιά οι ναυτεργάτες αποφάσιζαν τριήμερη απεργία, η ΑΔΕΔΥ προσανατολιζόταν σε 24ωρη απεργία - ακόμα και οι μετανάστες εργάτες γης διαδήλωναν στον Μαραθώνα. Επιπλέον, οι πρόσφατες κινητοποιήσεις στο Σύνταγμα, όπως και τα γκάλοπ και οι τοπικές συνελεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ (όπου έγιναν), δείχνουν ξεκάθαρα ότι ένα ολοένα και μεγαλύτερο κομμάτι του κόσμου που ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ, λέει «ως εδώ» με τους συμβιβασμούς.  Το σύνολο της εργατικής τάξης, ακόμα και τα πιο αδύναμα ανοργάνωτα κομμάτια του ιδιωτικού τομέα, αισθάνονται σήμερα πολύ μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση από αυτήν που είχαν το 2010 όταν ξεκινούσαν τα μνημόνια. Στα αποτελέσματα των εκλογών των σωματείων η Αριστερά εκτινάσσεται. 

 

 

Η τρόικα, αντί να διευκολύνει την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, να πλασάρει έναν τάχα «αμοιβαίο συμβιβασμό» στους ψηφοφόρους του και στο εργατικό κίνημα, της προσέφερε ένα «πακέτο» τόσο σκληρό που δεν μπορούσε να διαχειριστεί. Ετσι, αντί για εμπέδωση και αυστηρή εφαρμογή των κανόνων του νεοφιλελευθερισμού, αντί για βίαια πολιτική «ωρίμανση» του ΣΥΡΙΖΑ, η τρόικα «πέτυχε» να βρίσκεται τώρα χωρίς συμφωνία και αντιμέτωπη με: Οικονομικές εξελίξεις που απειλούν την εύθραυστη παγκόσμια οικονομική ισορροπία και πολιτικές εξελίξεις που αντί να οδηγούν σε πολιτική τιμωρία της Αριστεράς απειλούν να πυροδοτήσουν περαιτέρω ριζοσπαστικοποίηση.   

 

Γιατί, είναι προφανές ότι ο στόχος της τρόικας δεν ήταν μόνο οικονομικός. Στόχος της ήταν το μικρόβιο των αγώνων και της Αριστεράς να εξοντωθεί πριν απλωθεί στην υπόλοιπη Ευρώπη. 

 

Όπως γράφαμε στην εργατική αλληλεγγύη την Τετάρτη 17 Ιουνίου: «Θα δούμε μέχρι ποιόν βαθμό οι “εταίροι” είναι διατεθειμένοι να κλιμακώσουν το σχέδιο άγριας τιμωρίας που επιβάλλουν στο εργατικό κίνημα στην Ελλάδα, σαν παράδειγμα για τους υπόλοιπους λαούς της Ευρώπης –ριψοκινδυνεύοντας, ίσως, και ένα “ατύχημα” στο μέχρι τώρα πετυχημένο γι’ αυτούς παιχνίδι των εκβιασμών».

 

Σήμερα, το «ΟΧΙ στη συμφωνία» στο επερχόμενο δημοψήφισμα ανοίγει τη δυνατότητα η Ελλάδα να γίνει το αντίστροφο παράδειγμα - αυτό της εξάπλωσης του «ατυχήματος» σε όλη την Ευρώπη. 

 

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δηλώνει ήδη έτοιμη να σπαταλήσει αυτό το ΟΧΙ, για να ξαναμπεί σε ένα φαύλο κύκλο διαπραγμάτευσης που θα καταλήγει σε ένα πιο «ανθρώπινο» μνημόνιο, αν οι «εταίροι» αποφασίσουν να κουνήσουν το δαχτυλάκι τους. 

 

Είναι στο χέρι του εργατικού κινήματος και της Αριστεράς, ιδιαίτερα της αντικαπιταλιστικής, να πάρουν τη μπάλα στα δικά τους πόδια, να αξιοποιήσουν τη δυναμική που διαμορφώνεται και να μετατρέψουν το «ΟΧΙ στη συμφωνία» σε ένα ΟΧΙ σε όλες τις συμφωνίες, σε όλα τα μνημόνια, στην ΕΕ, το ευρώ, την πληρωμή του χρέους, σε ένα ΟΧΙ στους τραπεζίτες και τους βιομήχανους ντόπιους και ξένους.