Πολιτική

«H ψήφος αγανάκτησης,  η ψήφος τιμωρίας, δεν οδηγεί σε λύσεις» δήλωσε ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Μεϊμαράκης σε πρόσφατη προεκλογική περιοδεία στην Κόρινθο, ζητώντας από τον κόσμο να ψηφίσει «με κριτήριο την πορεία της χώρας μετά τις 20 Σεπτεμβρίου». 

 

Είναι λογικό ο Mεϊμαράκης να ζητάει να «συγχωρήσουμε» τα άθλια πεπραγμένα της Νέας Δημοκρατίας όλα τα τελευταία χρόνια. Αυτά ακριβώς έχουν οδηγήσει σήμερα την παράταξη που παραδοσιακά εκφράζει την άρχουσα τάξη και τη συντήρηση να καταγράφει το πιο χαμηλό ποσοστό στην ιστορία αυτού του πολιτικού χώρου, εδώ και 70 τουλάχιστον χρόνια.

 

Τώρα με μια γρήγορη πλαστική προσώπου, ο «χωρατατζής» Μεϊμαράκης προσπαθεί να χτίσει «φιλολαϊκό» προφίλ με στόχο από τη μια να επαναπατρίσει δεξιούς ψηφοφόρους και από την άλλη να προσεγγίσει ξανά τον «κεντρώο χώρο». Όμως αυτή η προσπάθεια συναντά προβλήματα.

 

Το πρώτο είναι ότι πριν λίγες βδομάδες ψήφιζε μαζί με τον Τσίπρα τα τρία νέα πακέτα λιτότητας του τρίτου μνημονίου. Μπορεί να το έκανε, χωρίς τις υπερβολές των Γεωργιάδηδων, να ουρλιάζουν ότι τα μνημόνια είναι καλό πράγμα, αλλά το έκανε με την ίδια προθυμία και ζήλο που επέδειξε και η προηγούμενη ηγεσία. Ηγεσία, της οποίας υπήρξε αναπόσπαστο στέλεχος σαν επικεφαλής του εκλογικού αγώνα το 2012 και πρόεδρος της Βουλής στη συνέχεια.

 

 

Το δεύτερο πρόβλημα είναι ότι η γραμμή της «αριστερής παρένθεσης», στην οποία η Νέα Δημοκρατία έπαιξε τα ρέστα της, τους μήνες που ακολούθησαν τη συγκρότηση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ναυάγησε στις 5 Ιούλη με το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. Η θερινή αντεπίθεση που σχεδίαζαν τα επιτελεία της Νέας Δημοκρατίας κατατροπώθηκε, πριν καν ξεκινήσει, από το 62% του ΟΧΙ.

 

Η άγρια κινδυνολογία, οι εκβιασμοί και η τρομοκρατία που προσπάθησε να επιβάλλει η άρχουσα τάξη και η τρόικα, έχοντας στην πρώτη γραμμή τα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού υποχώρησε κάτω από το 40%, σε ποσοστά που άλλες εποχές συγκέντρωναν μόνοι τους η ΝΔ ή το ΠΑΣΟΚ.

 

Έτσι, η σημερινή πτώση της επιρροής του ΣΥΡΙΖΑ (που είναι υπαρκτή και επιταχυνόμενη ανεξάρτητα από τις σκοπιμότητες και τις υπερβολές των δημοσκόπων καθώς εκφράζεται με τις μαζικές αποχωρήσεις από το κόμμα) δεν μεταφράζεται σε άνοδο της επιρροής της Νέας Δημοκρατίας. Αν ο κόσμος αισθάνεται σήμερα προδομένος από τον ΣΥΡΙΖΑ, αυτό συμβαίνει ακριβώς γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ συνέπλευσε με τη Νέα Δημοκρατία στην ψήφιση των μνημονίων.  

 

Αυτή η αριστερή στροφή μέσα στην κοινωνία είναι που δημιουργεί σύγχυση και αμηχανία για τον τελικό χαρακτήρα της προεκλογικής καμπάνιας της Νέας Δημοκρατίας τις επόμενες τρεις βδομάδες –καθώς ο Τσίπρας αφήνoντας ακάλυπτο το κομμάτι του κόσμου που σπάει προς τα αριστερά, επιδιώκει υψώνοντας τη σημαία του «ρεαλισμού» να αναδειχτεί σαν ο νέος βασικός εκφραστής των κεντρώων και συντηρητικών κομματιών. 

 

 

Με τις πρόσφατες δηλώσεις του στο Πρώτο Θέμα (ότι χρειάζεται «εθνική συνεννόηση και λογική», και ότι δεν αποκλείει μετεκλογική συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά «το τανγκό θέλει δύο») ο Μεϊμαράκης επιχειρεί ασθμαίνοντας να προσεγγίσει  αυτό το κομμάτι – νομιμοποιώντας όμως έτσι τον Τσίπρα σαν βασικό παίκτη στο χώρο που θέλει να καταλάβει. 

 

Από την άλλη, στελέχη ακόμα και της «κεντρώας» ΝΔ, όπως η Μπακογιάννη, (προχωρώντας ένα βήμα παρά πέρα από τις χαιρετούρες με τους ναζί της ΧΑ στο καφενείο της Βουλής) με άθλια προπαγάνδα του τύπου «οι μετανάστες κρατάνε τα σχολεία κλειστά», παίζουν ακόμα μια φορά το ρατσιστικό χαρτί. Συνεχίζοντας την επικίνδυνη δημαγωγική πολιτική, που στην πρόσφατη ιστορία, ωφέλησε αρχικά το ΛΑΟΣ και στη συνέχεια τους νεοναζί της Χ.Α.