Πολιτική

Η βαθιά κρίση που περνάει σήμερα η Νέα Δημοκρατία, ο παραδοσιακός εκφραστής της άρχουσας τάξης στην Ελλάδα και συνεχιστής της ΕΡΕ του Κωνσταντίνου Καραμανλή, είναι πρωτοφανής, τουλάχιστον για τις δεκαετίες της μεταπολίτευσης.

 

Στις εκλογές του Σεπτέμβρη η ΝΔ συνέχισε να κατρακυλάει, χάνοντας ακόμα 180.000 ψήφους σε σχέση με τις εκλογές του Γενάρη, με το ποσοστό της να «ανεβαίνει» από το 27,8% στο 28,1% λόγω της αποχής. 

 

Η επομένη των εκλογών έχει σημάνει το ξεκίνημα μιας νέας περιόδου εσωτερικής διαπάλης για την αρχηγία του κόμματος. Μιας άγριας διαπάλης που η Κεντρική Εφορευτική Επιτροπή της ΝΔ προσπάθησε να περιορίσει χρονικά θέτοντας ένα χρονοδιάγραμμα που προβλέπει: κατάθεση υποψηφιοτήτων και ενστάσεις να έχουν λήξει μέχρι τις 5 Οκτώβρη, και στη συνέχεια (σε επόμενη συνεδρίασή της με τη συμμετοχή και των εκπροσώπων των υποψηφίων) να αποφασιστεί η ημερομηνία εκλογής αρχηγού κάπου ανάμεσα στις 25 Οκτωβρίου και 8 Νοεμβρίου. 

 

 

Τη Δευτέρα 28 Σεπτεμβρίου, την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, έχουν ήδη αυτοπροταθεί επισήμως για αρχηγοί ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο Α. Γεωργιάδης και ο Α. Τζιτζικώστας, αναμένεται η απόφαση του Β. Μεϊμαράκη, ενώ άλλα στελέχη της ΝΔ επιφυλάσσονται ακόμα για το αν θα είναι οι ίδιοι υποψήφιοι και άλλα στελέχη προτείνουν άλλους για υποψήφιους (βλέπε δίπλα). 

 

Θα ήταν μεγάλο λάθος να περιορίσει κανείς την κρίση της ΝΔ στις υπαρκτές διαμάχες ανάμεσα σε οικογένειες, τζάκια, κλίκες, δελφίνους, παλιούς και νέους, που ξεπερνάνε σε πολυπλοκότητα και ανατροπές ακόμα και τη δημοφιλή σειρά Game of Thrones. 

 

Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια βαθιά πολιτική διαμάχη που αφορά τη στάση της ΝΔ τους επόμενους κρίσιμους μήνες, μήνες στους οποίους διακυβεύονται τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης που εδώ και δεκαετίες υπηρετεί.

 

Μια σειρά από στελέχη της ΝΔ θεωρούν ότι η κρίση στο κόμμα είναι αποτέλεσμα της “καιροσκοπικής λαϊκίστικης” στάσης που κράτησε το ακροδεξιό κομμάτι που βρέθηκε στην ηγεσία τα τελευταία χρόνια – άποψη που περισσότερο από κάθε άλλο στέλεχος έχει εκφράσει με δηλώσεις και συνεντεύξεις η Ντόρα Μπακογιάννη. 

 

Σύμφωνα με αυτή την προσέγγιση, από τη στιγμή που ο Σαμαράς και η κλίκα του βρέθηκαν στην ηγεσία της ΝΔ υπέπεσαν σε βασικά λάθη: Αντί το 2010 να στηρίξουν κριτικά την κυβέρνηση ΓΑΠ που ανέλαβε εργολαβικά την εφαρμογή του πρώτου μνημονίου, κράτησαν (έστω στα λόγια) «αντι-μνημονιακή» στάση, σπρώχνοντάς την στην κατάρρευση, προκειμένου να βρεθεί η ΝΔ στην κυβέρνηση.

 

Ετσι, παρά τη θεαματική μνημονιακή κωλοτούμπα υποστήριξης του Σαμαρά στην κυβέρνηση Παπαδήμου και παρά την εκλογή του, στη συνέχεια, ως πρωθυπουργού της τρικομματικής κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, ωφελημένος από την ανταρσία ενάντια στην κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ δεν ήταν τελικά η ΝΔ, αλλά η Αριστερά και συγκεκριμένα ο ΣΥΡΙΖΑ. Τα ακροδεξιά ουρλιαχτά που ακολούθησαν και οι πρακτικές των μεταγραφών από το ΛΑΟΣ, των Γεωργιάδηδων και των Βορίδηδων, λέει αυτή η αντίληψη, ευνόησαν τελικά τον ΣΥΡΙΖΑ.  

 

Αυτή η γραμμή ηττήθηκε στις εκλογές του Γενάρη, υποστηρίζει η Μπακογιάννη, που επιμένει να προτείνει τον Μεϊμαράκη για να συνεχίσει ως αρχηγός του κόμματος, προκειμένου να μην επιστρέψει η κλίκα του Σαμαρά στην ηγεσία της ΝΔ. 

 

Σύμφωνα με αυτή την τάση, η νεοφιλελεύθερη πτέρυγα και η «κεντροδεξιά» πτέρυγα των καραμανλικών θα πρέπει να ενωθούν σε μια γραμμή κριτικής στήριξης από τα δεξιά της νέας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, που σε βάθος χρόνου θα μπορέσει να αναδείξει ξανά τη ΝΔ σαν το μόνο σοβαρό ορίτζιναλ εκφραστή της συντήρησης και σαν το σίγουρο εργαλείο λιτότητας στα χέρια της τρόικας και της άρχουσας τάξης.

 

Απέναντι σε αυτή τη γραμμή, στοιχίζονται οι σαμαρικοί και άλλοι οπαδοί της «αριστερής παρένθεσης» που θεωρούν ότι η εκλογή Μεϊμαράκη που ακολούθησε την παραίτηση Σαμαρά τον Ιούλη και η γραμμή συναίνεσης που αυτός ακολούθησε αποδιοργάνωσε ακόμα περισσότερο τη Νέα Δημοκρατία, οδηγώντας σε νέα πτώση στις εκλογές του Σεπτέμβρη. “Παραγίναμε κολητοί με τον ΣΥΡΙΖΑ”, λέει ο Βορίδης.

 

Γεωργιάδηδες, Βορίδηδες και Κρανιδιώτηδες θεωρούν ότι η ΝΔ πρέπει να επιστρέψει στην προηγούμενη σκληρή γραμμή προκειμένου, πατώντας πάνω στη δεξιά στροφή του ΣΥΡΙΖΑ, να αποδομήσουν τον ίδιο και μαζί ολόκληρη την Αριστερά. 

 

 

Μέσα σε αυτό το κλίμα, η νεοφιλελεύθερη πτέρυγα φαίνεται να διασπάται, ανάμεσα σε εκείνους που επιμένουν στη σύμπλευση με τους καραμανλικούς για να παρθεί η πλειοψηφία στο κόμμα, όπως η Ντόρα Μπακογιάννη, και εκείνους, όπως ο Κυριάκος Μητσοτάκης που επιμένει να κατέβει μόνος του υποψήφιος δηλώνοντας μάλιστα ότι  είναι «ένα γερασμένο κόμμα» και ότι ο ίδιος θα είναι υποψήφιος «μέχρι το τέλος». Η διαφαινόμενη διάσπαση του Μητσοτακαίικου είναι από μόνη της μια ένδειξη για την έκταση της κρίσης στη ΝΔ.

 

Μέσα στους επόμενους μήνες και με την ημερομηνία εκλογής να πλησιάζει η κρίση στη ΝΔ θα βαθύνει κι άλλο - και το παράδειγμα για το πού μπορεί να καταλήξει, υπάρχει, και ονομάζεται ΠΑΣΟΚ.  

 

Σε κάθε περίπτωση, όποια και αν είναι η κατάληξη στην εκλογή του προέδρου της ΝΔ, τα στελέχη της από όλες τις πτέρυγες έχουν αποδείξει ότι διακαής τους πόθος μέσα κι έξω από τη Βουλή είναι να είναι χρήσιμοι στα αφεντικά τους. 

Οσο άχρηστοι αποδειχτούν σε αυτό τους το καθήκον, τόσο το καλύτερο για την εργατική τάξη και την αριστερά. Καθοριστικό ρόλο σε μία τέτοια εξέλιξη των πραγμάτων έχει να παίξει το δυνάμωμα των εργατικών αγώνων για να μην περάσουν τα μνημόνια και οι ρατσιστικές επιταγές της ΕΕ και η πάλη για να δυναμώσει η αριστερή αντικαπιταλιστική αντιπολίτευση στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Η κρίση της δεξιάς είναι ευκαιρία για να αναδείξουμε την αριστερή εναλλακτική.

---