Πρώτο στο στόχαστρο μπαίνει το προσωπικό, τα δικαιώματα και οι εργασιακές του σχέσεις. Μισθοί και επιδόματα πετσοκόβονται, Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας και Κανονισμοί Προσωπικού καταργούνται, εργαζόμενοι μετατάσσονται υποχρεωτικά αλλιώς απολύονται. Οσο για τα συνδικάτα των συγκοινωνιών, ο ρόλος τους μάλλον διακοσμητικός θα είναι.
Συγκεκριμένα, με τον νέο νόμο οι πέντε μέχρι σήμερα εταιρίες συγκοινωνιών (ΕΘΕΛ, ΗΛΠΑΠ, ΑΜΕΛ, ΗΣΑΠ και ΤΡΑΜ) θα κλείσουν και στη θέση τους θα δημιουργηθούν δύο νέοι φορείς -ο ΟΣΥ (Οδικές Συγκοινωνίες) με την ΕΘΕΛ και τον ΗΛΠΑΠ και ο ΣΤΑΣΥ (Σταθερές Συγκοινωνίες) με το ΜΕΤΡΟ, τον ΗΣΑΠ και το ΤΡΑΜ. Ο ΟΑΣΑ θα μετατραπεί σε μητροπολιτικό φορέα ο οποίος θα σχεδιάζει και θα συντονίζει το συγκοινωνιακό έργο της νέας “καλλικρατικής” περιφέρειας Αττικής και στον οποίο, εκτός των δύο παραπάνω εταιριών, θα υπάγονται επίσης τα ΚΤΕΛ και οι δημοτικές συγκοινωνίες.
Το νέο αυτό “ευέλικτο σχήμα” θα ξεκινήσει τις επιθέσεις στους εργαζόμενους. Πρώτο βήμα των διοικήσεων που θα προκύψουν μετά τον μετασχηματισμό των εταιριών, θα είναι να σχεδιάσουν σε συνεργασία με το υπουργείο την υποχρεωτική μετάταξη 1500 εργαζόμενων. Οι εργαζόμενοι αυτοί, που ονομάζονται “πλεονάζον προσωπικό Α' φάσης” γιατί ο νόμος προβλέπει και δεύτερο κύμα μετατάξεων αργότερα, θα είναι υποχρεωμένοι να εργαστούν σε όποια θέση τοποθετηθούν ανεξαρτήτως ειδικότητας. Ενώ όποιος δεν παρουσιάζεται εντός 15 ημερών στη νέα του θέση, θα απολύεται χωρίς αποζημίωση.
Κατακτήσεις
Εχοντας ξεφορτωθεί μερικούς “ανεπιθύμητους” εργαζόμενους, το δεύτερο βήμα των νέων διοικήσεων θα είναι να καταγγείλουν τις συμβάσεις εργασίας και να καλέσουν τους εκπροσώπους των εργαζόμενων σε διαπραγμάτευση με αντικείμενο “τον εξορθολογισμό, την τροποποίηση, την αντικατάσταση και την κατάρτιση Επιχειρησιακής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας, οποιουδήποτε τυχόν κανονισμού και οποιουδήποτε άλλου θέματος τεθεί”. Ολες δηλαδή οι κατακτήσεις που έχουν κερδίσει οι εργαζόμενοι με αγώνες δεκαετιών διαγράφονται για να ξεκινήσει ένας “διάλογος” από μηδενική βάση.
Αν σε διάστημα ενός μήνα, (“τριάντα ημερολογιακές ημέρες”) οι συζητήσεις αυτές δεν έχουν καταλήξει σε συμφωνία, “το περιεχόμενο αυτής θα καταρτίζεται οριστικά με νόμο”. Η κυβέρνηση θα μπορεί δηλαδή να νομοθετεί “ελέω Θεού” για όλα, μισθούς, επιδόματα, κανονισμούς, ξεπερνώντας πιθανές απειλές των συνδικαλιστών για απεργίες. Οι τελευταίοι δεν θα μπορούν εννοείται να καταφύγουν ούτε στη διαιτησία, δικαίωμα το οποίο απαγορεύεται ρητά από τις διατάξεις του νόμου.
Τα χτυπήματα δεν τελειώνουν εκεί. Η δυνατότητα της Διοίκησης να μετατάσσει “άπαξ ή περισσότερες φορές οποιονδήποτε εργαζόμενο από την επιχείρηση στην οποία απασχολείται, προς τον ΟΑΣΑ ή οποιονδήποτε νέο φορέα”, η ευχέρεια του ΟΑΣΑ να “ιδρύει ανώνυμες εταιρίες για την παροχή συγκοινωνιακών υπηρεσιών”, η κατάρτιση αυστηρού επιχειρησιακού σχεδίου και ο έλεγχος αυτού κάθε τρίμηνο από σώμα Ορκωτών Ελεγκτών Λογιστών όπως ορίζει το μνημόνιο, υπονοούν ιδιωτικοποίηση των συγκοινωνιών και νέες παρεμβάσεις στους μισθούς και τα δικαιώματα των εργαζόμενων.
Είναι ξεκάθαρο ότι περιθώρια “βελτιώσεων” στις σκληρές αυτές επιθέσεις που ετοιμάζεται να ψηφίσει η κυβέρνηση, δεν υπάρχουν. Τα συνδικάτα των συγκοινωνιών δεν έχουν κανένα λόγο να συναινέσουν σε οποιοδήποτε από τα παραπάνω μέτρα και να μπουν σε ένα παζάρι προτάσεων και αντιπροτάσεων. Το λάθος αυτό έκαναν πριν δύο χρόνια οι συνδικαλιστές της Ολυμπιακής αποδυναμώνοντας και αχρηστεύοντας τελικά την ΟΣΠΑ. Τον ίδιο στόχο έχει η κυβέρνηση και ο Ρέππας τώρα όταν καλούν τους εργαζόμενους στις συγκοινωνίες σε διάλογο.
Διαβάστε επίσης: