Το 1977 είχαν προηγηθεί οι λεγόμενες «ταραχές για το ψωμί» όταν ο κόσμος ξεσηκώθηκε για τις αυξήσεις που είχε προκαλέσει η πολιτική του ΔΝΤ και μέσα σε τρεις μέρες έπεσαν πάνω από 80 νεκροί.
Ο φόβος των ΗΠΑ ότι υπήρχε κίνδυνος να χαθεί ο έλεγχος της Αιγύπτου, είτε από μια ισλαμιστική ανταρσία, είτε από την εξέγερση του απλού κόσμου οδήγησε στην αύξηση της αμερικάνικης βοήθειας, οικονομικής και στρατιωτικής, ώστε ο Μουμπάρακ να σταθεροποιήσει εντελώς τον έλεγχό του. Και όντως, το χρήμα και τα όπλα που έρρεαν αφειδώς οδήγησαν σε γιγάντωση του στρατού, των μυστικών υπηρεσιών, της αστυνομίας, και του κόμματος του Μουμπάρακ που λειτουργεί σαν μηχανισμός καταστολής. Η οργάνωση των Αδελφών Μουσουλμάνων, το μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης, που ήταν ήδη εκτός νόμου, δέχτηκαν άγρια καταστολή και μαζικές φυλακίσεις. Ούτε λόγος για συνδικάτα, αριστερές ή εργατικές οργανώσεις, πέρα από αυτές που φτιάχνονταν και ελέγχονταν από το ίδιο το κράτος.
Αντιπολεμικό κίνημα
Η δεκαετία του 2000 ήταν διαφορετική. Για πρώτη φορά ο μονόλιθος άρχισε να σπάει και με αφορμή την αλληλεγγύη στην παλαιστινιακή Ιντιφάντα ο κόσμος ξαναβγήκε μαζικά στους δρόμους. Το αντιπολεμικό κίνημα τροφοδότησε με ακόμη περισσότερη αυτοπεποίθηση και προέκυψαν δύο πρωτοφανείς εξελίξεις. Πρώτον, ξαναζωντάνεψε το εργατικό κίνημα, με αποκορύφωμα τον Απρίλη του 2008 όταν στη Μαχάλα αλ-Κούμπρα ξεσηκώθηκαν γυναίκες και άντρες που δουλεύουν στην κλωστοϋφαντουργία. Αποτέλεσμα ήταν ότι ξαναφτιάχτηκαν συνδικάτα βάσης που δεν τα έλεγχε το καθεστώς. Δεύτερον, εμφανίστηκε στο προσκήνιο το πολιτικό αίτημα να πέσει το καθεστώς. Οργανώσεις της Αριστεράς, Νασερικοί, αλλά και τμήματα των Αδελφών Μουσουλμάνων τόλμησαν να οργανώσουν συντονισμούς και διαδηλώσεις με αυτό το αίτημα.
Το καθεστώς απάντησε με άγρια καταστολή. Χρειάζεται αυτή την ώρα να θυμηθούμε ότι την τελευταία πενταετία αγωνιστές φυλακίστηκαν χωρίς λόγο, άλλοι εξαφανίστηκαν και τα πτώματά τους βρίσκονταν μέρες μετά μέσα στο Νείλο. Διαδηλώσεις χτυπήθηκαν με μανία. Οι χαφιέδες του Μουμπάρακ, τα μέλη του NDP, έγδυσαν και βίασαν συντρόφισσες μέσα στη μέση του δρόμου, στη διάρκεια των διαδηλώσεων για τη δημοκρατία. Τα ΜΑΤ περικύκλωναν τη διαδήλωση και άφηναν χώρο μόνο στους τραμπούκους, να μπουν, να δείρουν, να βιάσουν και να φύγουν. Ας τα θυμηθούμε για να συνειδητοποιήσουμε πόσο ωραίο θέαμα είναι να καίγονται τα γραφεία του NDP.
Στην καρδιά της βαρβαρότητας του καθεστώτος είναι η υποστήριξη που δίνει στο Ισραήλ. Η Αίγυπτος είναι η αραβική χώρα που έχει τις καλύτερες σχέσεις με το Ισραήλ και δίνει τον τόνο σε όλα τα άλλα καθεστώτα. Χωρίς τη συνεργασία της Αιγύπτου δεν θα μπορούσε να οργανωθεί ο αποκλεισμός της Γάζας, αφού ο Μουμπάρακ ανέλαβε τη φύλαξη των συνόρων από τη δική του πλευρά. Στο βρόμικο τρίγωνο Αίγυπτος, Ισραήλ, Σαουδική Αραβία στηρίζεται ο έλεγχος του ιμπεριαλισμού πάνω στη Μέση Ανατολή. Η Σαουδική Αραβία βάζει το πετρέλαιο, το Ισραήλ βάζει τα όπλα και τον εξευτελισμό των Παλαιστίνιων, και η Αίγυπτος καθυποτάσσει τους Άραβες. Ή τουλάχιστον, αυτό γινόταν μέχρι χτες. Το τι θα γίνει αύριο γράφεται στους δρόμους του Κάιρου, της Αλεξάνδρειας και του Σουέζ. Για όλους αυτούς τους λόγους είναι που οι απλοί άνθρωποι σε ολόκληρη η Μέση Ανατολή πανηγυρίζουν αυτές τις ώρες, και ετοιμάζονται για ακόμη μεγαλύτερους αγώνες που μπορούν να οδηγήσουν σε μια μεγάλη αλλαγή σελίδας για ολόκληρο τον κόσμο.