Ανάμεσα στα προκλητικά ψέματα για τους μετανάστες, την αριστερά που τάχα τους εκμεταλλεύεται, το άσυλο και πως παραβιάζεται, ξεχώριζε μια μόνιμη επωδός που την ακούμε συχνά με διάφορες εκδοχές τα τελευταία χρόνια: «δεν χωράμε άλλοι».
Τα φασισταριά του ΛΑΟΣ πρωτοστάτησαν και πρωτοστατούν στην πιο χυδαία εκδοχή αυτής της υποτίθεται αντικειμενικής πραγματικότητας. Ο Καρατζαφέρης δήλωσε στη Βουλή στις 26 Γενάρη με το γνωστό χωροφυλακίστικο ύφος του: Να βάλουμε και άλλους 500, να βάλουμε και στο Πολυτεχνείο και στην ΑΣΟΕΕ...Να βάλουμε και στην Κουμουνδούρου και στον Περισσό και στην Καλλιρρόης και στη Συγγρού και στα Υπουργεία... Είναι 2 εκατομμύρια, να μην αφήσουμε κανέναν αδικημένο!! Μα, τι "πρόβα τζενεράλε" είναι αυτή;»
Δυστυχώς δεν σηκώθηκε κάποιος βουλευτής από τα έδρανα της αριστεράς να του προτείνει να βάλει τους μετανάστες στα 58 ακίνητα της ιδιοκτησίας του. Σ’ αυτά δεν μπαίνουν ούτε οι φτωχοί ψηφοφόροι του. Αλλά πριν αναφερθούμε στο πραγματικό πρόσωπο της πολιτικής του Καρατζαφέρη, ας δούμε πόσο μεγάλα ψέματα λέει για τον αριθμό των μεταναστών, συμπεριλαμβανομένων των λεγόμενων «λαθραίων» και «παράνομων», για να απαντήσουμε κατόπιν στο ερώτημα που βάζουν πολλοί εργαζόμενοι που κάθε άλλο παρά βαμμένοι ρατσιστές είναι.
Δυο εκατομμύρια λοιπόν οι «λαθρομετανάστες»; Ψέμα και μάλιστα προκλητικό. Σύμφωνα με έρευνα του Ινστιτούτου Μεταναστευτικής Πολιτικής (ΙΜΕΠΟ) του 2008, ο αριθμός των μεταναστών χωρίς άδεια παραμονής κυμαίνεται από τις 172.250 στις 209.402 άτομα. Ο Αλ. Ζαβός, πρόεδρος του ΙΜΕΠΟ σε συνέντευξή του τον Σεπτέμβρη του 2008 έδωσε ελαφρώς μεγαλύτερο αριθμό: «Γνωρίζουμε τον αριθμό των νομίμων και υπολογίζουμε κατ’εκτίμηση τον αριθμό των μη νόμιμων μεταναστών. Σύμφωνα λοιπόν με τα στοιχεία του υπουργείου Εσωτερικών, περίπου 500.000 διαθέτουν άδεια εν ισχύ, ενώ περίπου 100.000 βρίσκονται σε διαδικασία διεκπεραίωσης της υπόθεσής τους. Οι μη νόμιμοι μετανάστες από την άλλη, υπολογίζονται σε 200.000 με 250.000. Συνεπώς στην Ελλάδα κατοικούν και εργάζονται περίπου 850.000 έως 900.000 άτομα. Οι μετανάστες δηλαδή αντιστοιχούν περίπου στο 9% του πληθυσμού της χώρας».
Αρα, κάθε άλλο παρά «γεμίσαμε». Όμως, μήπως όσοι και να είναι οι «λαθραίοι» ή οι μετανάστες συνολικά, δεν τους χωράει μια χώρα με περιορισμένες δυνατότητες όπως υποστηρίζουν οι υπέρμαχοι του δολοφονικού «φράκτη» στον Έβρο και οι χειροκροτητές της Frontex;
Στη βάση αυτού του ισχυρισμού βρίσκεται η άποψη ότι οι μετανάστες φέρνουν την ανεργία. Είναι κι αυτό ψέμα, και μάλιστα διπλό.
Είναι ψέμα, γιατί είναι σαν να υποστηρίζει κάποιος ότι η αύξηση του πληθυσμού μιας χώρας –γιατί αυτό σημαίνει η παρουσία των μεταναστών- προκαλεί αυτόματα και μια αύξηση του ποσοστού ανεργίας. Και μόνο να το σκεφτεί κανείς με τέτοιους όρους, αρχίζει να καταλαβαίνει ότι το «επιχείρημα» μπάζει από παντού. Από το 1950 μέχρι σήμερα ο πληθυσμός της Ελλάδας αυξάνεται σταθερά. Αν η ανεργία ανέβαινε όσο ανεβαίνει ο πληθυσμός, σήμερα η μισή Ελλάδα θα ήταν άνεργη.
Υποκρισία
Η υποκρισία των ρατσιστικών κραυγών με πρωταγωνιστές τους φασίστες του ΛΑΟΣ αποδεικνύεται όταν οι ίδιοι διαλαλούν σε όλους τους τόνους ότι ένα από τα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας είναι η ...υπογεννητικότητα! Περισσότερες γεννήσεις, περισσότεροι κάτοικοι, περισσότερα «παραγωγικά χέρια» μας λένε, φέρνουν οικονομική ανάπτυξη. Φτάνει, συμπληρώνουμε εμείς, να είναι τα «σωστά» χέρια, τα καθαρόαιμα ελληνικά σύμφωνα με την αρρωστημένη λογική του ΛΑΟΣ και όλων των ρατσιστών.
Είναι ψέμα, επίσης, γιατί οι μετανάστες αντί να «στραγγίζουν» θέσεις εργασίας και ανάπτυξη την έχουνε στηρίξει. Με πολλούς τρόπους. Σύμφωνα πάλι με μελέτη του ΙΜΕΠΟ «οι μετανάστες (νόμιμοι και παράνομοι) συμβάλλουν κατά 2,7% στο ΑΕΠ της χώρας, δημιουργούν το 2,8% του εισοδήματος και συνιστούν το 2,5% της απασχόλησης. Η έλευσή τους έχει προκαλέσει αύξηση των θέσεων εργασίας». Το «Εψιλον» της Ελευθεροτυπίας στις 17 Οκτώβρη 2010 είχε κάνει ένα αφιέρωμα για το τι θα σήμαινε να άδειαζε ξαφνικά η Ελλάδα από μετανάστες. Να ένα καλό παράδειγμα:
«Τα νοικοκυριά των οικονομικών μεταναστών καταναλώνουν το 3,1% της συνολικής αξίας των αγαθών και υπηρεσιών που καταναλώνονται στη χώρα, δαπανώντας κατά μέσον όρο 1.444 ευρώ το μήνα, όταν η μέση δαπάνη του συνόλου των νοικοκυριών της χώρας ανέρχεται σε 2.317 ευρώ. Τα λουκέτα αυξάνουν και, εφόσον δεν κινείται φύλλο, 100.000-124.00 εργαζόμενοι σε εμπορικά καταστήματα, μπαρ, καφέ, πιτσαρίες χάνουν τη δουλειά τους. Και να ήταν μόνο οι ξένοι; Οι 100.000 από αυτούς είναι... εντελώς Ελληνες». Η φυγή των μεταναστών, λοιπόν, θα έφερνε μεγαλύτερη ανεργία και όχι ο ερχομός τους.
Η μελέτη του ΟΟΣΑ Migration Outlook 2010 (κάποια στοιχεία της δημοσιεύτηκαν στο www.tvxs.gr στις 13 Ιούλη 2010) παρόλο που μόνο ως αντιρατσιστικό ή αριστερό κείμενο δεν μπορεί να θεωρηθεί, δείχνει με κάποιους έμμεσους τρόπους ότι η ανεργία είναι κοινή μοίρα των ντόπιων και μεταναστών εργατών, και ότι μάλιστα οι «μετανάστες πλήττονται δυσανάλογα από την κρίση». Συγκεκριμένα: «Τα πιο πρόσφατα στοιχεία, από το τρίτο τέταρτο του 2009, δείχνουν ότι ο αριθμός των ανέργων Ελλήνων αυξήθηκε κατά 30% περίπου την προηγούμενη χρονιά, ενώ ο αριθμός των ανέργων ξένων ΔΙΠΛΑΣΙΑΣΤΗΚΕ (η υπογράμμιση δική μου, ΛΜ). Οι ξένοι αποτελούσαν το 9,8% της απασχόλησης και το 10,5% της ανεργίας».
Και εδώ ερχόμαστε στο πραγματικό ζήτημα. Για την ανεργία, τη φτώχεια, τα χαμηλά μεροκάματα, η αιτία δεν βρίσκεται στο ότι «η βάρκα γέμισε» και δεν αντέχει άλλο. Φταίει ότι τη «βάρκα» δηλαδή τον πλούτο της κοινωνίας τον κατέχει μια εκμεταλλευτική μειοψηφία, οι καπιταλιστές. Ο καπιταλισμός είναι ένα σύστημα που κυνηγάει το κέρδος, τυφλά και καταστροφικά. Για κάποιες περιόδους, αυτές που οι κυβερνήσεις ονομάζουν «άνθηση», αυτό το κυνήγι μπορεί να φέρει θέσεις εργασίας, ακόμα και μεγαλύτερα μεροκομάτα. Όμως, και πάλι, οι εργάτες πρέπει να παλεύουν με νύχια και με δόντια για να διατηρήσουν και να μεγαλώσουν βιοτικό επίπεδο και δικαιώματα.
Η κερδοσκοπική φούσκα στην γη και τα ακίνητα ήταν ένας από τους κινητήρες του ελληνικού καπιταλισμού από τη δεκαετία του ’90 κιόλας. Το «εθνικό όραμα» της Ολυμπιάδας, του Σημίτη (και των Αγγελοπουλαίων, των Μπομπολαίων και του Καραμανλή) εκτός από χρέη προκάλεσε και ένα οργασμό οικοδομικής δραστηριότητας. Έτσι η οικοδομή «χώρεσε» τους Αλβανούς και τους Πολωνούς οικοδόμους δίπλα στους ντόπιους. Και ευτυχώς το συνδικάτο οικοδόμων έγραψε μέλη του αυτόν τον κόσμο.
Με το ξέσπασμα της κρίσης η οικοδομική δραστηριότητα έπεσε κατακόρυφα και το τσεκούρι που ρίχνει το «Μνημόνιο» στο Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων κάνει τα πράγματα ακόμα χειρότερα. Και «ξαφνικά» εκεί που ο κλάδος χωρούσε τόσους, τώρα χωράει τους μισούς και τους λιγότερους –ντόπιους και μετανάστες, «νόμιμους» και παράνομους. Για την ακρίβεια, η ρατσιστική πολιτική των κυβερνήσεων έχει εξασφαλίσει ότι η ανεργία γίνεται παράγοντας που σπρώχνει στην «παρανομία» μετανάστες εγκατεστημένους χρόνια στην Ελλάδα. Ανεργία σημαίνει όχι ένσημα, και άμα δεν πιάσεις τον «κατάλληλο» αριθμό ενσήμων, χάνεις άδεια εργασίας και άδεια παραμονής.
Θράσος
Το ίδιο μπορούμε να διαπιστώσουμε και σε μια σειρά άλλους τομείς της κοινωνικής ζωής. Δεν είναι τα 112.000 παιδιά μεταναστών που βουλιάζουν το εκπαιδευτικό σύστημα. Είναι οι «μεταρρυθμίσεις» που χτυπάνε τη δημόσια παιδεία όπως το «νέο σχολείο» της Διαμαντοπούλου. Η κυβέρνηση την ίδια στιγμή που συγχωνεύει σχολεία στριμώχνοντας τα παιδιά σα σαρδέλες και πετώντας στο δρόμο εκπαιδευτικούς, έχει το θράσος να στέλνει εγκυκλίους όπως αυτή που αρνιόταν στα παιδιά μεταναστών να συμμετέχουν στις εξετάσεις αν οι γονείς τους δεν παρουσιάσουν άδεια παραμονής.
Η αλήθεια είναι ότι οι μετανάστες όχι μόνο δεν επιβαρύνουν τις κοινωνικές υπηρεσίες (σχολεία, νοσοκομεία κλπ), αλλά φέρνουν έτοιμα εργατικά χέρια χωρίς οι καπιταλιστές και το ελληνικό κράτος να ξοδέψει ούτε ένα ευρώ για την ανατροφή τους. Κάθε ελληνόπουλο μέχρι να φτάσει σε ηλικία για να πιάσει δουλειά χρειάζεται μια «επένδυση» από την οικογένεια και το κράτος (στο μαιευτήριο, στον παιδικό σταθμό, στο δημοτικό κλπ). Οι μετανάστες φέρνουν αυτή την «επένδυση» έτοιμη μαζί τους.
Το εργατικό κίνημα έχει κάθε συμφέρον να παλέψει ενάντια στους φράχτες, στη Frontex, στα ρατσιστικά πογκρόμ, ενάντια στους φασίστες και τους ρατσιστές. Η ενότητα με τους μετανάστες είναι δύναμη για να μην περάσουν οι επιθέσεις της άρχουσας τάξης σε βάρος της ζωής όλων μας. Όλοι μαζί μπορούμε να παλέψουμε νικηφόρα για να τσακίσουμε αυτές τις επιθέσεις και να φτιάξουμε μια κοινωνία που θα χωράει όλες τις ανάγκες όλων όσων δουλεύουν. Και δεν θα χωράει τραπεζίτες, τροϊκανούς, βιομήχανους και τα παράσιτά τους.