Η Αντικαπιταλιστική Αριστερά μπροστά στην κρίση. «Να συντονιστούμε αντικαπιταλιστικά»

ΠΑΝΟΣ ΓΚΑΡΓΚΑΝΑΣ ΣΕΚ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Καλωσορίζουμε όλους τους συντρόφους αυτή την κρίσιμη ώρα. Είναι η κατάλληλη συνάντηση, στην κατάλληλη χώρα, την κατάλληλη ώρα. Και είναι δυνατόν να το στηρίξουμε αυτό πολιτικά.

Ενας πρώτος λόγος έχει να κάνει με την οικονομική κρίση. Η κρίση σε αυτή τη φάση μπορεί να πήρε μεγάλες διαστάσεις στην Ελλάδα, αλλά δεν τελειώνει εδώ ούτε χρονικά ούτε γεωγραφικά. Αντίθετα, είναι μια κρίση που τώρα αρχίζει. Τουλάχιστον στην καινούργια της φάση, είναι μια κρίση που έχει την τάση να εξαπλωθεί το επόμενο διάστημα. Ξεκινάει μια διαδικασία ανάλογη με την εμπειρία που πέρασε η Ελλάδα από το φθινόπωρο μέχρι τώρα. Ο μηχανισμοί που δεν σταμάτησαν την κρίση στην Ελλάδα, υπόσχονται ότι θα την σταματήσουν στην Ευρώπη. Δεν τους πιστεύουμε, αντίθετα η κερδοσκοπία πάνω στο ευρώ θα συνεχιστεί, τα προβλήματα στο τραπεζικό σύστημα θα συνεχιστούν, κινδυνεύουν ξανά τράπεζες με χρεοκοπία όπως το 2008, η κρίση δε σταματά, αντίθετα οι περικοπές και οι επιθέσεις που κατά κύριο λόγο μέχρι τώρα χτυπούσαν την εργατική τάξη στην Ελλάδα γενικεύονται για να χτυπήσουν την εργατική τάξη σε όλες τις χώρες της Ευρώπης.

Ευτυχώς το στοιχείο της γενίκευσης δεν αφορά μόνο στις επιθέσεις. Το δεύτερο στοιχείο που μας κάνει χαρούμενους για αυτή τη συνάντηση αφορά την εργατική αντίσταση. Η ελληνική εμπειρία δείχνει ότι οι εργάτες μπορούν να παλέψουν και ν´ αντισταθούν. Η αντίσταση στο εξάμηνο πήρε πρωτοφανείς διαστάσεις. 

Πολιτικά βήματα

Οταν ξεκινάγαμε στις 17 Δεκέμβρη για να πούμε ότι δεν μπορεί να συζητιέται στη Βουλή ένας προϋπολογισμός περικοπών χωρίς να γίνει απεργία επειδή έτσι λένε οι ηγεσίες ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ που ελέγχονται από το ΠΑΣΟΚ που είναι κυβέρνηση, η προοπτική ότι αυτή η φωνή θα μπορούσε να πάρει τόσο μεγάλες διαστάσεις ήταν μικρή. Πολλοί πίστευαν ότι δεν θα γίνει πράξη αυτό το κάλεσμα. Αλλά οι εργάτες και οι εργάτριες το αγκάλιασαν. Αυτό που ξεκίνησε σαν μια πανεργατική από τα κάτω, έφτασε να γίνει σαρωτικές πανεργατικές απεργίες και στις 11 Μάρτη και στις 5 Μάη ιδιαίτερα. Μαζί με το απεργιακό κύμα, είδαμε φοβερά πολιτικά βήματα. 


Δεν είναι ένα κίνημα μόνο απεργιακό και μαχητικό αλλά ταυτόχρονα κάνει άλματα στις συνειδήσεις τεράστιων κομματιών της εργατικής τάξης στην Ελλάδα. Δεν ξέρω πόσοι έχουν δει τη δημοσκόπηση στο TVXS. Τι λέει ο κόσμος όταν τον ρωτάνε αν μπορεί να γίνει στάση πληρωμών; Το 32% λέει ναι. Είναι δυνατόν να γίνει κρατικοποίηση των τραπεζών στην Ελλάδα; Το 48% λέει ναι. Είναι δυνατόν να γίνει μείωση εξοπλισμών; Το 64% λέει ναι.

Αυτό μπορεί να γίνει και στις άλλες χώρες της Ευρώπης. Το Σεπτέμβρη του 2000 ήμασταν στην Πράγα για να διαδηλώνουμε ενάντια στο ΔΝΤ για τα αίσχη που κάνει στον Τρίτο Κόσμο. Τώρα το ΔΝΤ ήρθε στην Ελλάδα και πιστεύω ότι οι εργάτες σε όλη την Ευρώπη θέλουν να ενώσουν τη φωνή τους μαζί μας: έξω το ΔΝΤ και οι επιθέσεις. Το επόμενο διάστημα είναι δυνατόν να προχωρήσουμε μαζί. Χαιρετίζουμε την κοινή δήλωση που ξεκίνησε με πρωτοβουλία συντρόφων του NPA, του SWP και του Μπλόκο της Αριστεράς και στηρίχτηκε από μια σειρά οργανώσεις της Ευρώπης και χαιρετίστηκε από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην Ελλάδα. 

Θέλουμε να παλέψουμε για να αναπτυχθεί το κίνημα πανευρωπαϊκά και να το βοηθήσουμε πολιτικά να πάρει τα χαρακτηριστικά που θα το κάνουν νικηφόρο. Κι αυτό σημαίνει ότι θέλουμε να βοηθήσουμε η γενίκευση της εργατικής αντίστασης να πάρει αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστικά. Να δούμε το αίτημα «να παγώσει το χρέος όχι οι μισθοί» να ακουστεί σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Το αίτημα «κρατικοποίηση των τραπεζών με εργατικό έλεγχο του χρηματοπιστωτικού συστήματος» να ακουστεί παντού. Τα αιτήματα για νομιμοποίηση των μεταναστών και όχι για στοχοποίηση τους μέσα στην κρίση να είναι πανευρωπαϊκά. Το κόψιμο των εξοπλισμών είναι ώριμο αίτημα γιατί το αντιπολεμικό κίνημα το έβαλε πανευρωπαϊκά. Στο Στρασβούργο πέρσι ήμασταν όλοι μαζί και ζητήσαμε τη διάλυση του ΝΑΤΟ. 

Αν συντονιστούμε και δράσουμε μαζί, μπορούμε να ανοίξουμε το δρόμο σε τέτοιες εξελίξεις. Για μια Ευρώπη των εργατών που περιλαμβάνει όχι μόνο τις χώρες της ΕΕ αλλά και τους εργάτες της Τουρκίας και του Μαρόκου και όλους τους εργάτες που θέλουν να παλέψουν μαζί μας αντικαπιταλιστικά, για να σταματήσουμε την κρίση του καπιταλισμού, να ανατρέψουμε την εξουσία των τραπεζιτών και να χτίσουμε μια κοινωνία χωρίς κρίση, χωρίς ρατσισμό χωρίς πόλεμο.

ΑΛΑΙΝ ΚΡΙΒΙΝ, ΝΡΑ, Γαλλία

Αγαπητοί σύντροφοι, υπάρχει ένα παράδοξο. Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα και αποτελεί πλήγμα και εξαθλίωση για τον πληθυσμό, ταυτόχρονα αποτελεί μια ευκαιρία για τους επαναστάτες. Βρισκόσαστε στην πρωτοπορία αυτού που θα έρθει σε όλους μας.

Οταν πριν δυο χρόνια λέγαμε στον κόσμο ότι είμαστε αντικαπιταλιστές οι περισσότεροι μας κοιτούσαν σαν περίεργα φαινόμενα και τρελούς. Σήμερα είναι τόσο προφανές που ακόμα και ο Σαρκοζί δεν τολμά να μιλήσει υπέρ του καπιταλισμού, στην καλύτερη περίπτωση να πει ότι πρέπει να τον μεταρρυθμίσουμε, να τον εξανθρωπίσουμε. 

Το δεύτερο είναι η κρίση στην ΕΕ. Ημουν ευρωβουλευτής για πέντε χρόνια και ξέρω πολύ καλά την προπαγάνδα ότι θα σώσει τον πλανήτη. Παντού ο κόσμος πια καταλαβαίνει ότι αυτό το κατασκεύασμα είναι ένας μηχανισμός για να καταπιέζει και να εκμεταλλεύεται τους ανθρώπους. Το υποτιθέμενο Ευρωσύνταγμα που εμείς απορρίψαμε στη Γαλλία έχει σαν προμετωπίδα το σύνθημα ελεύθερη αγορά. Και σήμερα η Ελλάδα είναι κάτω από την κηδεμονία του ΔΝΤ, της ΕΚΤ και της ΕΕ.

Πολλοί πίστευαν ότι οι σοσιαλιστές εξακολουθούν να είναι αριστεροί. Στην Ελλάδα, την Ισπανία, την Πορτογαλία ακόμα και με τηλεσκόπιο δύσκολα θα καταλάβει κανείς διαφορές με τη δεξιά. Πριν λίγες μέρες στο γαλλικό κοινοβούλιο το Σοσιαλιστικό Κόμμα ψήφισε μαζί με τη δεξιά την περίφημη βοήθεια προς την Ελλάδα. Αλλά καθώς δεν είναι τρελοί, θα σας δανείσουμε χρήματα με 5% επιτόκιο. Το πρόβλημα το ελληνικό είναι πώς θα μπορέσουμε να αντισταθούμε σε αυτό που είναι κήρυξη πολέμου σε όλους τους πληθυσμούς της Ευρώπης. Ξέρω για τη Γαλλία ότι θα είναι αγώνας δρόμου ανάμεσα σε ένα κομμάτι που θέλει να αγωνιστεί με όλα τα μέσα, με οτιδήποτε ριζοσπαστικό υπάρχει και σε ένα άλλο που αρχίζει να βλέπει παθητικά τη μοίρα να έρχεται. Εδώ και ένα χρόνο οι συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες μας διασκεδάζουν με το να κάνουν κάθε 4 μήνες μια τελετουργική 24ωρη απεργία.

Ανατροπή

Για τους επαναστάτες είναι επείγον να καταστήσουμε πειστικό για εκατομμύρια ανθρώπους ότι υπάρχει εναλλακτική λύση. Γιατί απέναντι σε μια τόσο μεγάλη κρίση είμαστε αναγκασμένοι να απαντήσουμε ακόμα και για απλά ζητήματα με μια προοπτική αλλαγής της κοινωνίας. Πρέπει να πούμε ότι δε θα πληρώσουμε εμείς την κρίση, αλλά για να γίνει αυτό πρέπει να γίνει μια ανατροπή των σχέσεων. Επομένως χρειάζεται ένα αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα που να ξεκινά από τα άμεσα προβλήματα των ανθρώπων για να προσπαθήσει να δώσει γενίκευση σε επίπεδο κοινωνίας και ταυτόχρονα μια οργανωτική δύναμη που να καταστήσει αυτό το πρόγραμμα φυσικό. 

Γι´αυτό χρειάζεται μια ευρωπαϊκή απάντηση. Είναι ο μόνος τρόπος για να τους κάνουμε να υποχωρήσουν, γιατί αυτοί μεταξύ τους είναι συντονισμένοι. Και αυτό δεν είναι προφανές γιατί όταν η κρίση είναι τόσο μεγάλη, υπάρχει ο κίνδυνος της αναδίπλωσης να μην βοηθήσουμε τους άλλους για να λύσουμε εμείς τα δικά μας προβλήματα. Μια πάλη για ένα ενιαίο δημόσιο χρηματοπιστωτικό σύστημα κάτω από εργατικό έλεγχο είναι μια μάχη που μπορούμε και πρέπει να δώσουμε.

Το πρώτο εγχείρημα είναι το κοινό κάλεσμα που υπογράψαμε. Οργανώνουμε μία μεγάλη συνάντηση στις 15 Ιουνίου όπου φιλοδοξούμε να συμμετέχουν από όλη την Ευρώπη αντικαπιταλιστικές δυνάμεις. Υπάρχει επίσης ένα κάλεσμα 15 ευρωβουλευτών της ευρωπαϊκής αριστεράς που είναι αρκετά ριζοσπαστικό. Μαζί τους συζητάμε για μια πανευρωπαϊκή βδομάδα δράσης στο τέλος Ιουνίου. Και υπάρχει πρόταση για μετά τις διακοπές να οργανώσουμε μια μεγάλη συνάντηση της ευρωπαϊκής αντικαπιταλιστικής αριστεράς που να συζητήσουμε και σε επίπεδο προγραμματικό και πρακτικό τι κάνουμε. Πρέπει να προσπαθήσουμε να παρέμβουμε ταυτόχρονα σε δύο χώρους. Μία δράση ενιαία όσο γίνεται με το μεγαλύτερο κομμάτι κόσμου ακόμα και με ρεφορμιστικά κόμματα και ανθρώπους, αυτό που θα λέγαμε ενιαίο μέτωπο. Και ταυτόχρονα να παρέμβουμε με τα δικά μας επιχειρήματα και ιδέες και να μην υποτιμήσουμε την ανάγκη αυτής της προπαγάνδας. Για να μπορέσουμε έτσι να φτάσουμε σε ένα νέο Μάη σε επίπεδο Ευρώπης.

ΡΕΝΑΤΟΥ ΣΟΕΪΡΟ, BLOCO, Πορτογαλία

Σας φέρνω επαναστατική αλληλεγγύη από μια χώρα στην άλλη άκρη της Ευρώπης, που όμως πολιτικοί, οικονομολόγοι και οίκοι αξιολόγησης την έχουν κάνει την πιο κοντινή χώρα στην Ελλάδα. Η πορτογαλική κυβέρνηση του σοσιαλιστικού κόμματος παρουσίασε ένα πρόγραμμα σταθεροποίησης και ανάπτυξης απαλότερο αλλά κοντά στο ύφος του ελληνικού. Το τελευταίο Σαββατοκύριακο οι ηγέτες μας έκαναν μια σύνοδο με στόχο να εγκρίνουν το μηχανισμό ευρωπαϊκής σταθερότητας με το πακέτο των 500 δισεκατομμυρίων για την ελληνική διάσωση. Αποφάσισαν ότι περισσότερα και σκληρότερα μέτρα θα επιβληθούν στους λαούς μας. Το κόμμα μας αντιτίθεται σε όλα αυτά τα μέτρα. Παρουσιάσαμε εναλλακτική πρόταση για μείωση του ελλείμματος με αύξηση της φορολογίας των offshore. Προτείναμε ειδικό φόρο στα κέρδη μεγάλων εταιριών. Να φορολογηθούν τα κέρδη του χρηματιστηρίου. Οι προτάσεις μας έχουν απορριφθεί. 

Η πολιτική του σοσιαλιστικού κόμματος προκάλεσε μαζικές αποχωρήσεις από τη βάση του. Είναι τεράστια ευκαιρία και ευθύνη της αριστεράς. Το ερώτημα είναι πού θα πάει αυτός ο κόσμος; Πού θα στραφούν ψάχνοντας για την αλλαγή; Οπως δείχνει η ιστορία μπορεί να είναι ένα γόνιμο πεδίο στρατολόγησης για τη δεξιά. Δεν είναι ανάγκη να συμβεί αυτό, μπορεί να στραφεί στα αριστερά. Για να αντισταθούν στα μέτρα λιτότητας και για να παλέψουν τα αιτήματά τους μπορούν να στραφούν στα συνδικάτα και να βγουν στους δρόμους σε μεγάλες διαδηλώσεις όπως αυτές που έγιναν στις 21 Μάρτη. Αυτό είναι σημαντικό αλλά δε φτάνει. Τα συνδικάτα δεν αποτελούν πολιτική λύση. Το καθήκον πέφτει στην αριστερά. Η αριστερά να μιλήσει με τρόπο κατανοητό στον εργάτη και τον πολίτη που για χρόνια υποστήριζε σοσιαλδημοκρατικά κόμματα.

Δημιουργήσαμε το Μπλόκο γιατί είδαμε ότι ο κόσμος μας εμπιστευόταν στους αγώνες περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο. Συνειδητοποιήσαμε όμως ότι το γεγονός ότι ήμασταν διασπασμένοι σε τόσες πολλές αριστερές οργανώσεις δεν το κατανοούσαν οι εργαζόμενοι. Οταν δημιουργήσαμε το αριστερό μπλόκο παρατηρήσαμε πολύ μεγάλη αναζωπύρωση στην προσέλευση του κόσμου και μεγάλο ενθουσιασμό στις συγκεντρώσεις. Η πολιτική μας είναι τώρα πιο σαφής και οι καμπάνιες μας πιο αποτελεσματικές, αλλά το σημαντικότερο ήταν πως ήμασταν πιο κατανοητοί. Κρατάμε τις διαφορές μας, τα ξεχωριστά μας συνέδρια και εκδόσεις. Αλλά στο μαζικό κίνημα έχουμε μια φωνή, ένα λόγο, μια πολιτική. Και αυτό έχει μετατρέψει το Μπλόκο σε μια σημαντική δύναμη στην πολιτική σκηνή της χώρας. Πήραμε 10% στις εκλογές, έχουμε 16 βουλευτές. Το πρόβλημα είναι ότι 10% δεν φτάνει για να αλλάξουν τα πράγματα. Σα μαρξιστές ξέρουμε ότι δεν είμαστε καταδικασμένοι να μας κυβερνούν τα σοσιαλιστικά κόμματα. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην κερδίσουμε την πλειοψηφία. Θα είναι μια μακρά διαδικασία και μπορεί να μας οδηγήσει σε λάθη αλλά το προσπαθούμε γιατί μπορεί να είναι η απάντηση στο ερώτημα που θα πάει όλος αυτός ο κόσμος.

ΑΛΕΞ ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΣ, SWP, Βρετανία

Πρόσφατα στη Βρετανία είχαμε μια αντιπαράθεση. Η βασική μεγάλη αριστερή εφημερίδα άνοιξε το ζήτημα ότι βρισκόμαστε στη μεγαλύτερη κρίση από το ´30 και η αριστερά έχασε τη δυνατότητα να παρέμβει. Αυτό το επιχείρημα χάνει από τα μάτια του τη φύση της σημερινής κρίσης. Γιατί αν συγκρίνουμε με τη μεγάλη ύφεση του ´30 πρέπει να δούμε τι ήταν αυτή. Η μεγάλη ύφεση διήρκεσε 10 χρόνια. Τελείωσε μόνο με το Β´ΠΠ. Είχε μια διαδοχή διαφορετικών σταδίων και διαφορετικών αγώνων. Είχε τεράστιες ήττες με πιο σημαντική την άνοδο των ναζί στη Γερμανία. Αλλά είχε και μεγάλα άλματα του εργατικού κινήματος στην καρδιά της κρίσης στα μέσα της δεκαετίας του ´30. Είχαμε τις μεγάλες καταλήψεις των εργοστασίων στις ΗΠΑ, τις μαζικές απεργίες και καταλήψεις τον Ιούνη του ´36 στη Γαλλία, την αντιφασιστική επανάσταση στην Ισπανία.

Το δίδαγμα είναι ξεκάθαρο. Αυτό που βιώνουμε σήμερα είναι μια μακρά κρίση, ήδη εξελίσσεται τα τελευταία τρία χρόνια. Εχει περάσει μια σειρά από διαφορετικά στάδια. Η κρίση που βλέπουμε στην Ευρωζώνη και την Ελλάδα είναι το πιο πρόσφατο στάδιό της που θα ξεδιπλωθεί το επόμενο διάστημα. Η περίοδος που έχουμε μπροστά μας θα έχει ήττες και πισωγυρίσματα. Οπως θα δούμε και κοινωνικές εκρήξεις και μαζική άνοδο των αγώνων. Δε χρειάζεται να σας το πω, ήδη βιώνετε μια τέτοια έκρηξη στην Ελλάδα. Η εξέλιξη αυτών των αγώνων θα δώσει την ευκαιρία στην αντικαπιταλιστική αριστερά να παρέμβει και να προβληθεί σαν ηγετική δύναμη. Αυτό όμως προϋποθέτει να κινηθεί γρήγορα γιατί τα γεγονότα κινούνται γρήγορα.

Ομως επίσης πρέπει να κατανοήσουμε ότι η πολιτική δυναμική με την οποία οι εργάτες αντιστέκονται μπορεί να είναι πολύ σύνθετη. Ενα παράδειγμα είναι ο διπλός ρόλος που παίζει η σοσιαλδημοκρατία σε αυτή τη διαδικασία. Μία πλευρά αυτού του ρόλου είδαμε στις Βρετανία τις τελευταίες δέκα μέρες. Οι εκλογές ήταν μια μεγάλη έκπληξη. Ολοι πίστευαν ότι το Εργατικό Κόμμα θα καταστρεφόταν ολοσχερώς στις εκλογές. Ομως δε συνέβη. Οι συντηρητικοί δεν πήραν την πλειοψηφία στο κοινοβούλιο και το Εργατικό Κόμμα διατήρησε τον πυρήνα των εργατικών του ψήφων. Αυτό είναι η μια πλευρά της σοσιαλδημοκρατίας, ότι ακόμα και η πιο δεξιά, η πιο ξεφτιλισμένη της εκδοχή μπορεί να ξανακερδίσει τις ψήφους της εργατικής τάξης. Εδώ στην Ελλάδα έχετε την άλλη πλευρά. Το ΠΑΣΟΚ κέρδισε τις εκλογές παίζοντας το ίδιο παιχνίδι με πολύ πιο αποτελεσματικό τρόπο. Ομως στη συνέχεια εξαπέλυσε τις πιο βάρβαρες επιθέσεις ενάντια στην ίδια του τη βάση. Αυτός ο διπλός ρόλος δεν έχει τελειώσει. Η αντικαπιταλιστική αριστερά που παραμένει στις αρχές της χρειάζεται να καταλάβει πώς να παρεμβαίνει μέσα στην αντιφατικότητα της σοσιαλδημοκρατίας για να κερδίσει τμήματα της τάξης.

Πρόκληση

Υπάρχει και κάτι επίσης σημαντικό. Να πολεμήσουμε τον δικό μας σεχταρισμό. Σήμερα είχα τη σπάνια εμπειρία να δω την κινητοποίηση του ΚΚΕ. Ηταν μια εντυπωσιακή κινητοποίηση. Πολύ οργανωμένη, πολύ εργατική, πολύ μαχητική. Πρέπει να καταλάβουμε ότι η φύση και ο παρατεταμένος χαρακτήρας της κρίσης θα οδηγήσει στον αγώνα πολύ μεγαλύτερο εύρος κόσμου που ξεπερνάει το μέγεθος ακόμα και της πιο μεγάλης αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Η πρόκληση είναι να κατανοήσουμε τις δυνατότητες που ανοίγουν και να δώσουμε τις δυνάμεις μας να γίνουμε κομμάτι του κινήματος. Κι αυτό να το κάνουμε με τρόπο αποφασιστικό και μαχητικό. Και πρέπει να μετακινηθούμε από το αμιγώς εθνικό επίπεδο.

Εχουμε πλέον μια εμπειρία κινητοποιήσεων σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Οι οργανώσεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς πρέπει να συνεργαστούν. Συμφωνώ ότι η πρωτοβουλία για το κοινό κείμενο είναι παράδειγμα προς αυτή την κατεύθυνση. Γιατί σκιαγράφησε τα στοιχεία μιας αντικαπιταλιστικής απάντησης. Ο Αλέν έβαλε χρήσιμα παραδείγματα για το τι χαρακτήρα μπορούν να έχουν αυτές οι πρωτοβουλίες. Η αντικαπιταλιστική αριστερά μπορεί συντονισμένα να πάρει ακόμα περισσότερες. Είναι κάτι που πρέπει να δουλέψουμε σκληρά. Πρέπει να σιγουρέψουμε πώς με κανένα τρόπο δε θα χάσουμε την ιστορική ευκαιρία που έχουμε λόγω της κρίσης. Να κάνουμε ένα μεγάλο βήμα προς μια εναλλακτική οργάνωση του κόσμου που να κάνει τον καπιταλισμό να μοιάζει με άσχημη μνήμη από το παρελθόν.

ΣΤΕΦΑΝ ΤΣΙΦΛΕ, Marx 21, Γερμανία

Η αντίδραση των ΜΜΕ της Γερμανίας στην κρίση ήταν ένα κύμα εθνικιστικής προπαγάνδας. Εφημερίδες και κανάλια εμφάνιζαν συνέχεια την προπαγάνδα για τους τεμπέληδες Ελληνες. Η Αριστερά στη Γερμανία, η Die Linke, πέρασε με επιτυχία αυτή τη δοκιμασία. Πριν 8 μέρες έγινε μεγάλη συζήτηση στο γερμανικό κοινοβούλιο για το πακέτο βοήθειας προς την Ελλάδα, δηλαδή για το πακέτο περικοπών της Μέρκελ και του ΔΝΤ. Η Αριστερά ήταν το μόνο κόμμα που τάχτηκε ενάντια.

Το 2003 ο Σρέντερ ο καγκελάριος τότε της χώρας, εκλεγμένος με το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, ανακοίνωσε ένα πρόγραμμα που ονομαζόταν Ατζέντα 2010 κι ο στόχος ήταν να εκσυγχρονίσουμε το σύστημα μέσα και την αξιοπιστία του προς τα έξω. Η στρατηγική ήταν πολύ ξεκάθαρη. Ηθελαν να απαλύνουν το πρόβλημα φορτώνοντας το στους εργάτες της Γερμανίας και του υπόλοιπου κόσμου. Η συνθήκη της Λισαβόνας είναι μια άμεση απόρροια αυτής της πολιτικής. Τί σημαίνει αυτό; Οτι το ευρώ πρέπει να παραμείνει ένα ισχυρό νόμισμα και η ευρωζώνη ένας κλειστός χώρος για να είναι μια αγορά για τα γερμανικά προϊόντα. Η εργατική τάξη να υποστεί τέτοια λιτότητα που καμιά χώρα να μην μπορεί να την ανταγωνιστεί.

Το αποτέλεσμα ήταν το πιο άγριο πακέτο περικοπών στην ιστορία της Γερμανίας. Είχαν επιτυχία σε ένα σημείο. Κατάφεραν να κάνουν τη Γερμανία πρωταθλητή σε εξαγωγές. Αλλά ο καπιταλισμός δεν είναι τόσο απλό σύστημα. Οταν υπάρχει εμπορικό πλεόνασμα σε μία χώρα αυτό σημαίνει αυτόματα εμπορικό έλλειμμα σε μια άλλη. Κάποιος στο τέλος πρέπει να πληρώσει. Η δική μας κυβέρνηση θέλει να πάει ο λογαριασμός στους εργάτες της Γερμανίας και της Ελλάδας. Η συζήτηση στο γερμανικό κοινοβούλιο έδειξε την τεράστια απόσταση ανάμεσα σε αυτά που σκέφτεται η κυβέρνηση και η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου. Τονίσαμε ότι αν υλοποιηθούν οι δραστικές περικοπές στην Ελλάδα, το επόμενο πακέτο θα έρθει σε μας.

Ιστορικό σημείο

Η αντίσταση στην Ατζέντα 2010 έδωσε τη δυνατότητα να υπάρχει η Die Linke. Μέσα από την αντίσταση στις περικοπές καταφέραμε να φτάσουμε σε ένα ιστορικό σημείο. Για πρώτη φορά στη μεταπολεμική ιστορία καταφέραμε να σπάσουμε μια σημαντική μειονότητα από το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα και να δημιουργήσουμε ένα νέο κόμμα που έχει τη δυναμική να σπάσει την κυριαρχία της σοσιαλδημοκρατίας στα συνδικάτα. Είναι μια δυνατότητα, δεν έχει ακόμα συμβεί. 

Το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα ψηφίζει υπέρ του πολέμου στο Αφγανιστάν, υπέρ του πακέτου περικοπών στην Ελλάδα. Εχουμε τα ισχυρότερα συνδικάτα στον κόσμο και το χαμηλότερο αριθμό απεργιών. Η τελευταία γενική απεργία στη χώρα ήταν το 1920. Ο λόγος γι´αυτό είναι η ηγεμονία της σοσιαλδημοκρατίας, το γεγονός ότι το συνδικαλιστικό κίνημα είναι ισχυρό αλλά από την άλλη ιδεολογικά προσκολλημένο στον καπιταλισμό. Η διαδικασία για να σπάσουμε αυτή την ηγεμονία έχει αρχίσει. Το βασικό ερώτημα είναι αν θα καταφέρουμε να οργανώσουμε συγκεκριμένα την αντίσταση.

Η εμπειρία που έχετε είναι πάρα πολύ σημαντική για μας. Η αντίσταση στην Ελλάδα είναι πολύ σημαντική για την εξέλιξη των αγώνων στη Γερμανία. Δεν μπορώ να προβλέψω που θα βρισκόμαστε σε 5 ή 10 χρόνια. Γιατί από τη μια μεριά η Die Linke προήλθε από ένα κίνημα ενάντια στη νεοφιλελεύθερη Ατζέντα 2010 αλλά από την άλλη είναι ένα ρεφορμιστικό κόμμα. Αυτό σημαίνει ότι οι εξελίξεις στους ταξικούς αγώνες θα παίξουν αποφασιστικό ρόλο. Γι´αυτό θέλω να σας ευχαριστήσω για αυτά που κάνετε αυτή τη στιγμή.

ΑΓΓΕΛΟΣ ΧΑΓΙΟΣ, ΝΑΡ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Αγαπητοί σύντροφοι της αριστεράς από την Ευρώπη, συντρόφισσες και σύντροφοι του ΣΕΚ, πραγματικά η σημερινή συνάντηση και συζήτηση γίνεται σε μια ξεχωριστή συγκυρία για όλη την Ευρώπη αλλά και τη χώρα μας ιδιαίτερα. Η απεργία στις 5 Μάη, κατά τη γνώμη μας, με τα στοιχεία της μαζικότητας και των πολιτικών χαρακτηριστικών της, αποτέλεσε ένα ξεχωριστό σταθμό στην ιστορία του εργατικού κινήματος. Εδειξε ότι η εργατική τάξη μπορεί να μην υποκύψει στην 8μηνη ιδεολογική τρομοκρατία του χρέους και των ελλειμμάτων που εξαπέλυσε η χούντα στην οποία ηγείται η ελληνική σοσιαλδημοκρατία, η αστικά μεταλλαγμένη σοσιαλδημοκρατία της χώρας μας. Χούντα της κυβέρνησης, του πολιτικού συστήματος με τη ΕΕ και το ΔΝΤ.

Η άλλη Ελλάδα, το έθνος των εργαζομένων έδειξε μια δυνατότητα να αποτελέσει τον παίχτη στο μεγάλο παιχνίδι της ταξικής πάλης, σε μια γιγαντιαία σύγκρουση που επιβάλει η καπιταλιστική κρίση. Αυτό που προωθούμε και αγωνιζόμαστε και συμβάλλουμε με όλες μας τις δυνάμεις η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και όλες οι δυνάμεις της ριζοσπαστικής και αντικαπιταλιστικής αριστεράς είναι να υπάρξει ένα εργατικό κίνημα αντίστασης και ανατροπής.

Στη χώρα μας οι πάνω δυσκολεύονται να διαχειριστούν τους κάτω και ψάχνονται, συγκρούονται οι πολιτικοί με τους επιχειρηματίες. Νέα σοσιαλδημοκρατικά σχέδια μπλέκονται σε αυτά. Η εξέλιξη του μαζικού εργατικού αγώνα δε θα είναι ευθύγραμμη και δε θα κλιμακώνεται όλο και πιο μαζικά όλο πιο μαχητικά και πολιτικά από μόνη της. Θα έχει πισωγυρίσματα και φάσεις και εδώ τίθεται στο ζήτημα της ύπαρξης στρατηγικής, πολιτικού προγράμματος και υποκειμένου που αυτή την ιστορική δυνατότητα ανατροπής που είδαμε με τα μάτια μας στις μάχες, να την κάνουμε πραγματικότητα. 

Αριστερά

Αυτή είναι η πρόκληση σήμερα για την αντικαπιταλιστική, επαναστατική, νέα κομμουνιστική αριστερά. Και σε αυτό πρέπει να εργαστούμε. Εχουμε κίνημα εκατομμυρίων εργαζομένων με πολιτικά χαρακτηριστικά που μπορεί να ανατρέψει την επίθεση και να ανοίξει το δρόμο για μια άλλη κοινωνία. Σε αυτές τις μάζες αρχίζει να τίθεται το ερώτημα αν υπάρχει εναλλακτική λύση, άλλου πολιτικού χώρου έκφρασης των εργατικών συμφερόντων. Εδω είναι η ιστορική δυνατότητα της επαναστατικής αριστεράς και οφείλουμε με αίσθημα ευθύνης και αυτοκριτικής και επίγνωσης των αδυναμιών μας να δουλέψουμε.

Χρειάζεται ο διάλογος, η εμβάθυνση και η συγκρότηση νέας στρατηγικής που θα θέτει στο πρωτοπόρο μαχόμενο εργατικό κομμάτι τη δυνατότητα άλλης κοινωνίας, μια νέας κομμουνιστική προοπτικής που θα ανατρέπει το όραμα του σοσιαλισμού όπως το θέτει ο Περισσός ή όπως το ξεφτιλίζει η αστική ιδεολογία και θα υπερβαίνει και τη διαχειριστική λογική του ΣΥΡΙΖΑ. Δεύτερον πολιτικό χρειάζεται αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα με το οποίο θα παρέμβει η αντικαπιταλιστική αριστερά. Είναι ανάγκη να ενισχύσει την αντικαπιταλιστική πτέρυγα όχι για να τη χωρίσει από τους εργαζόμενους αλλά για να τους ενώσει σε ανώτερο επίπεδο αντίστασης. Κατάργηση και άρνηση πληρωμής του χρέους, δεν πληρώνουμε, δεν είναι δικό μας το χρέος. Να περάσουν στο δημόσιο οι τράπεζες με κοινωνικό εργατικό έλεγχο. Και αυτά εμείς πρέπει να τα συνδέσουμε με τρόπο ζωντανό με δύο κρίσιμα ζητήματα. Πρώτον, ότι η προώθηση μιας τέτοιας αντίδρασης, απαιτεί σύγκρουση με την ελληνική σοσιαλδημοκρατία. Δεύτερον, να αποκαλύψουμε το ρόλο της ΕΕ, αυτού του ιμπεριαλιστικού μηχανισμού και του πραξικοπήματος που πάει να επιβάλει παντού. Στη βάση αυτή να συμβάλουμε σε μια διεθνιστική κοινή εργατική αντικαπιταλιστική πάλη σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι ένα βήμα σημαντικό για να επιδράσουμε στις διεργασίες διαφοροποίησης που γίνονται σε κόσμο της βάσης του ΠΑΣΟΚ και της Αριστεράς για μια νέα ανώτερη συγκρότηση πολιτικού αντικαπιταλιστικού πόλου με επαναστατική προοπτική. Είμαι αισιόδοξος για αυτή τη δυνατότητα και ανήσυχος για το πόσο γρήγορα και σε βάθος θα δράσουμε ποιοτικά και ποσοτικά σε αυτό το επίπεδο. Αυτή είναι η πρόκληση και η συμβολή μας για να υπάρξει μια άλλη κοινωνία πέρα από τον καπιταλισμό, άλλη Ευρώπη πέρα από την ΕΕ, Ευρώπη διεθνιστική, εργατική, σοσιαλιστική.