“Ο κρατικός μηχανισμός λειτούργησε στην εντέλεια”, ήταν η μόνιμη επωδός των κυβερνητικών στελεχών που βρέθηκαν στη Λέσβο μετά τον μεγάλο σεισμό των 6.3 ρίχτερ που χτύπησε το νησί το απόγευμα της Δευτέρας 12 Ιούνη αφήνοντας πίσω του μια 45χρονη γυναίκα νεκρή καταπλακωμένη από τα ερείπια του σπιτιού της, κατεστραμμένο εντελώς ένα χωριό, τη Βρίσα και ζημιές στα γύρω χωριά της νότιας Λέσβου. Συνολικά πάνω από 700 σπίτια βρέθηκαν στο κόκκινο και κρίθηκαν ακατάλληλα για να κατοικηθούν.
Προφανώς κανείς από όλους αυτούς δεν μπορεί να μας εξηγήσει γιατί ο ένας και μοναδικός τραυματίας, ο Γιώργος Βαλήλης σύζυγος της άτυχης γυναίκας, χρειάστηκε να δανειστεί χρήματα, να βγάλει εισιτήριο με το πλοίο της γραμμής για να φτάσει να νοσηλευτεί στο ΚΑΤ. Όπως κατήγγειλε ο ίδιος παρά το ότι στο νοσοκομείο της Λέσβου έκριναν πως χρειαζόταν η μεταφορά του σε νοσοκομείο της Αθήνας, εντούτοις δεν υπήρχε η δυνατότητα και αναγκάστηκε να μετακινηθεί μόνος του και μάλιστα με δικά του έξοδα. “Δεν θα μπορούσε το κράτος να προσφέρει δωρεάν εισιτήριο, μια καμπίνα για μεταφορά στην Αθήνα; Εμένα δεν μου έμεινε τίποτα. Θάφτηκαν όλα κάτω από τα ερείπια. Εξάλλου δεν είμαστε πάρα πολλοί αυτοί που πάθαμε τέτοιες καταστροφές. Τι θα γινόταν αν η καταστροφή ήταν μεγαλύτερη;» αναρωτιέται ο Γ. Βαλήλης, ο οποίος κατήγγειλε πως ούτε στον Πειραιά τον περίμενε ασθενοφόρο για τη μεταφορά του στο ΚΑΤ.
“Η πραγματικότητα είναι πως οι ζημιές περιορίστηκαν κατά κύριο λόγο στη Βρίσα. Δεν υπήρχαν πολλοί τραυματίες. Το σχολείο του χωριού που κατέρρευσε ολοσχερώς δεν λειτουργούσε εκείνη την ώρα. Οι λιγοστοί κάτοικοι, κυρίως μεγάλης ηλικίας, που ζουν στο νησί μετακινήθηκαν σε σπίτια συγγενών, εξοχικές κατοικίες στα Βατερά ενώ χρειάστηκαν σχεδόν δυο μέρες μέχρι να αναγκαστεί η κρατική μηχανή να ανοίξει κάποια από τα κλειστά ξενοδοχεία της περιοχής και να παρέχει στέγη σε όσους δεν είχαν που να μείνουν” τονίζει ο Νίκος Μανάβης, δημοσιογράφος στη Λέσβο μιλώντας στην Εργατική Αλληλεγγύη.
Καμία προστασία
“Το βασικό ζήτημα είναι πως ενώ γνωρίζουμε πως η Λέσβος, όπως και όλα τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, είναι σεισμογενή δεν έχει γίνει η παραμικρή προσπάθεια αντισεισμικής προστασίας, ακόμα και σε βασικά ζητήματα ενημέρωσης. Η Βρίσα είχε καταστραφεί ξανά από αντίστοιχο σεισμό το 1845. Βρίσκεται πάνω σε σεισμικό ρήγμα και η επικινδυνότητα της περιοχής για τέτοιου είδους φαινόμενα είναι πολύ μεγάλη. Η ολοκληρωτική κατάρρευση του σχολείου της Βρίσας αποδεικνύει πως θα μπορούσαμε να έχουμε μια πολύ μεγάλη καταστροφή. Σήμερα η κυβέρνηση έρχεται να υποσχεθεί παροχή δανείων σε όσους έχασαν τα σπίτια τους. Όμως γνωρίζουμε πολύ καλά πως οι κάτοικοι αυτών των χωριών έχουν υποστεί τρομερή συρρίκνωση στα εισοδήματά τους και δεν έχουν τη δυνατότητα να αποπληρώσουν την οποιαδήποτε ανοικοδόμηση του χωριού. Σήμερα η Βρίσα, αν δεν παρέμβει η κρατική μηχανή, δεν έχει τη δυνατότητα ανοικοδόμησης”, αναφέρει ο Νίκος Μανάβης.
Η πολιτική προστασία έχει δεχτεί τεράστιο πλήγμα από τα μνημόνια. Μπροστά στην λαίλαπα του χρέους το κοινωνικό κράτος έχει αποψιλωθεί. Το βλέπουμε με τους σεισμούς, το βλέπουμε με τις φωτιές, το αντιλαμβανόμαστε με τις πλημμύρες και κάθε είδους “φυσική καταστροφή”. Δεν είναι καθόλου τυχαίο πως οι “φυσικές καταστροφές” έχουν ταξικά αποτελέσματα εξαθλιώνοντας και καταστρέφοντας τους φτωχούς. H πιο μεγάλη καταστροφή για τους εργαζόμενους και τη νεολαία, είναι τα μνημόνια που συνεχίζει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.