Το 46ο τεύχος του περιοδικού ΕΝΕΚΕΝ κυκλοφορεί με ένα μεγάλο αφιέρωμα στα εκατόχρονα της Ρώσικης Επανάστασης, επιχειρώντας με τη σειρά του να συμβάλλει στην πλούσια συζήτηση που έχει ανοίξει. Πρόκειται για μια αρκετά ενδιαφέρουσα προσπάθεια, η οποία μπορεί να ξεκινάει από διαφορετικές πολιτικές αφετηρίες, αλλά καταπιάνεται με ειλικρίνεια με κάποια από τα σημαντικότερα ερωτήματα που συνοδεύουν την κορυφαία αυτή στιγμή του εικοστού αιώνα.
Η εισαγωγή γίνεται από τον Πάνο Γκαργκάνα ο οποίος δίνει μια συνοπτική εικόνα της επαναστατικής διαδικασίας που έλαβε χώρα στη Ρωσία το 1917, πέρα από τους μύθους που συχνά ακούγονται για αυτή. Απέναντι στις θεωρίες που υποστηρίζουν ότι η επανάσταση δεν ήταν παρά ένα μπολσεβίκικο πραξικόπημα, το κείμενο φωτίζει τις σαρωτικές αλλαγές που έφερε η απελευθερωτική έκρηξη του Οκτώβρη και τον ενθουσιασμό που προκάλεσε στα εργατικά κινήματα διεθνώς. Ο Παναγιώτης Μαυροειδής στέκεται στην αντίστροφη πορεία που επιτελείται από την επανάσταση στην καπιταλιστική παλινόρθωση, τονίζοντας αφενός τις δυνατότητες που άνοιξε η επανάσταση και η μεταβατική περίοδος που την ακολούθησε, αφετέρου τα σημαντικά προβλήματα που προέκυψαν με την απομόνωση σε μια μόνο χώρα και την ανάπτυξη ενός γραφειοκρατικού κρατικού μηχανισμού, ξένου προς την εργατική τάξη και τα συμφέροντά της. Η Catherine Samary από την πλευρά της, υπενθυμίζει ότι ολόκληρος ο εικοστός αιώνας φέρει τη σφραγίδα μιας Διαρκούς Επανάστασης, η οποία παρά τις ήττες και τις αποτυχίες των επιμέρους εγχειρημάτων δεν έπαψε να επιβεβαιώνει τη δυνατότητα επαναστατικής αλλαγής της κοινωνίας τόσο στην καπιταλιστική Δύση όσο και στα σταλινικά καθεστώτα.
Εξαιρετικά επίκαιρο είναι το κείμενο του Λέοντα Τρότσκι «Κυνισμός και Δημαγωγία», καθώς μοιάζει να απαντά από το μακρινό 1931 στη θεωρία που λανσάρει η ΕΕ για τον εαυτό της ως αντίβαρο στις δυνάμεις του «Λαϊκισμού», είτε αυτός έχει ακροδεξιό είτε αριστερό πρόσημο. Με τα λόγια του συγγραφέα: «...το ψέμα στην πολιτική, όπως και στην καθημερινή ζωή, αποτελεί λειτουργικό στοιχείο της ταξικής δομής της κοινωνίας. Οι καταπιεστές ανάγουν το ψέμα σε σύστημα που προκαλεί σύγχυση στις μάζες, ώστε να διατηρήσουν την κυριαρχία τους… Η επανάσταση αρχίζει, δίνοντας στα πράγματα και στις κοινωνικές σχέσεις τα αληθινά τους ονόματα».
Στο τελευταίο από τα σχετικά άρθρα, ο Λέανδρος Μπόλαρης απαντάει στις κατηγορίες περί οπορτουνισμού που εκτοξεύτηκαν από τις στήλες του Ριζοσπάστη απέναντι σε όσους βλέπουν τη σταλινική περίοδο όχι ως συνέχεια του Οκτώβρη, αλλά ως κοινωνική αντεπανάσταση. Το κείμενο συνοδεύει μια σειρά συγκλονιστικών φωτογραφιών, που είχαν δημοσιευτεί και σε παλαιότερο τεύχος της Εργατικής Αλληλεγγύης, από τους ηγέτες των μπολσεβίκων λίγο πριν οδηγηθούν στο εκτελεστικό απόσπασμα κατά τις Δίκες της Μόσχας.
Από το υπόλοιπο περιεχόμενο ξεχωριστό ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα κείμενα του Γιάννη Τσιτσίμη για την ψυχολογία του φασισμού και του Πέτρου Θεοδωρίδη για τον τρόμο, την αθλιότητα και τα όνειρα στο Γ΄ Ράιχ. Στο editorial ο Γιώργος Γιαννόπουλος αντιπαραθέτει το κόκκινο νήμα της επανάστασης απέναντι στην τυφλή διαλεκτική του αίματος, που σκορπάει κατά την επίθεσή του ο νεοφιλελευθερισμός, από τη βία μέσα στην οικογένεια, μέχρι τις πλημμύρες στη Μάντρα και τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στη Συρία.