Μπορεί η επαναστατική αριστερά να βγει ενισχυμένη μέσα στη σημερινή περίοδο και αν ναι, με ποιον τρόπο;
Η στροφή αριστερά και η ριζοσπαστικοποίηση που ξεπήδησε έντονα από το 2008 και μετά, δεν τελειώνει με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Το μαζικό ρεύμα προς την αριστερά δεν έχει σταματήσει. Το ζήτημα είναι να υπάρξει αριστερή εναλλακτική στην κατρακύλα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και αυτό είναι στην ημερήσια διάταξη.
Οι αντικειμενικές συνθήκες εξακολουθούν να υπάρχουν. Παγκόσμια ο καπιταλισμός δεν έχει σταθεροποιηθεί από την κρίση του 2007-08. Οι πολιτικές «ποσοτικής χαλάρωσης» των κεντρικών τραπεζών που πρόσφεραν φθηνό χρήμα στις τράπεζες έχουν δημιουργήσει μια νέα κερδοσκοπική φούσκα η οποία ήδη απειλεί να σκάσει.
Ταυτόχρονα οξύνονται οι ανταγωνισμοί ανάμεσα στα βασικά κέντρα του παγκόσμιου καπιταλισμού. Οι εντάσεις στο τρίγωνο ΗΠΑ-Κίνα-ΕΕ-Ρωσία είναι ορατές και ακόμα πιο ορατές στη Συρία και στον ευρύτερο χώρο της Μ Ανατολής.και επηρρεάζουν την περιοχή μας από τα Βαλκάνια ως την Ανατολικη Μεσόγειο.
Ακόμη περισσότερο η εικόνα της κρίσης και της αστάθειας ισχύει για έναν αδύναμο καπιταλισμό όπως ο ελληνικός. Δεν βρισκόμαστε μπροστά σε μια "κανονικότητα" σταθεροποίησης του πολιτικού συστήματος, ούτε της οικονομικής κατάστασης όπως υποστηρίζουν ο Τσίπρας και ο Τσακαλώτος.
Ακόμα και αν όλες οι προβλέψεις τους επιβεβαιωθούν δεν πρόκειται να υπάρξει έξοδος από την κρίση χρέους. Η άνοδος των επιτοκίων δημιουργεί μεγάλα προβλήματα χρέους σε μια σειρά από χώρες, πόσο μάλλον στην Ελλάδα. Αντίστοιχα, η όξυνση ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Μια στραβοτιμονιά στο Αιγαίο μπορεί να εκτοξεύσει τα επιτόκια και τα spread.
Σε κάθε περίπτωση, τα «γρήγορα» κλεισίματα των μνημονιακών αξιολογήσεων δεν είναι περίπατος για την κυβέρνηση. Τα προαπαιτούμενα περιλαμβάνουν νέες σκληρές επιθέσεις όπως το χτύπημα στο δικαίωμα στην απεργία, την κλιμάκωση των πλειστηριασμών για να μην απαιτηθεί νέα ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, ιδιωτικοποιήσεις φιλέτων όπως οι μονάδες της ΔΕΗ, το νερό και οι συγκοινωνίες.
Εργατική τάξη
Αυτές οι επιθέσεις έχουν αντίπαλο, η εργατική τάξη δεν κάθεται με σταυρωμένα τα χέρια, ο υποκειμενικός παράγοντας είναι εδώ. Οι αγώνες που ξεσπάνε επηρεάζουν τους συσχετισμούς, παράδειγμα η μεγάλη απεργία των δήμων που σταμάτησε τις απολύσεις. Ξανά και ξανά φάνηκε ότι η κυβέρνηση είναι ευάλωτη στις απεργίες γι’ άυτό άλλωστε προώθησε την τροπολογία για τη δυνατότητα των πρωτοβάθμιων σωματείων να παίρνουν απεργιακές αποφάσεις. Ακόμη περισσότερο φάνηκε ότι η εργατική τάξη μπορεί να ξεπερνά τα εμπόδια που βάζουν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες. Παράδειγμα, η μάχη ενάντια στο πολυνομοσχέδιο, που η απεργία κλιμακώθηκε με πρωτοβουλία των εργαζομένων στο ΜΕΤΡΟ.
Τα προχωρήματα υπάρχουν και στα πολιτικά ζητήματα. Την άνοδο της ακροδεξιάς και των φασιστών που εμφανίζεται απειλητική κάτω από τις πολιτικές ρατσισμού και λιτότητας που εφαρμόζουν οι κυβερνήσεις σε μια σειρά από χώρες της Ευρώπης, το αντιφασιστικό κίνημα στην Ελλάδα έχει καταφέρει να την μπλοκάρει, κάνοντας πολλούς να μιλάνε για «ελληνικό παράδοξο».Η ριζοσπαστικοποίηση φάνηκε και από τα φτωχά αποτελέσματα της απόπειρας της ακροδεξιάς και της δεξιάς να παίξουν το χαρτί του εθνικισμού με το μακεδονικό. Ακόμη και στις δημοσκοπήσεις, η απογοήτευση προς τον ΣΥΡΙΖΑ μετατοπίζεται προς τα αριστερά και όχι προς τα δεξιά.
Το πραγματικό ερώτημα είναι τι κάνει η Αριστερά για να ενισχύσει την εργατική αντίσταση και να της δώσει προοπτική.
Πρώτο, χρειάζεται να οργανώσει τις αντιστάσεις της εργατικής τάξης ενάντια στα μνημόνια, τον φασισμό, τον ρατσισμό, τον εθνικισμό, τον σεξισμό. Το ΣΕΚ βγαίνει από το 2017 με πολλές πρωτοβουλίες σε αυτήν την κατεύθυνση. Έχουμε συμβολή και στο ξεδίπλωμα του απεργιακού κινήματος, με το Συντονισμό Ενάντια στα Μνημόνια και το Συντονιστικό των Νοσοκομείων, και στο αντιφασιστικό και αντιρατσιστικό κίνημα όπως έδειξαν οι επιτυχημένες πρωτοβουλίες της ΚΕΕΡΦΑ σε όλη τη χώρα. Δώσαμε ταυτόχρονα ώθηση στις αναζητήσεις της Αριστεράς με τις εκδηλώσεις για τα 100 χρόνια της Ρώσικης επανάστασης πέρσι και φέτος για την επέτειο του 1968.
Δεύτερο, χρειάζεται ενιαιομετωπική δράση που να οδηγεί σε νίκες και με αυτόν τον τρόπο να δίνει εναλλακτική λύση σε ένα μεγάλο κομμάτι κόσμου που επηρεάζεται από τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά δεν ταυτίζεται με τη μνημονιακή και συνολικότερη κατρακύλα του.
Ανάμεσα στην πολιτική στρατοπέδων του Μουζάλα και το αντιρατσιστικό κίνημα, ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ είναι με το κίνημα. Όταν ο Τόσκας στέλνει τα ΜΑΤ να προστατεύσουν τα γραφεία της Χ.Α, ο κόσμος του διαδηλώνει ενάντια στους φασίστες. Όταν ο «κυβερνητικός εταίρος» Καμένος ξεπλένει τον Μιχαλολιάκο στα εθνικιστικά συλλαλητήρια αυτός ο κόσμος λέει μπράβο σε αυτούς που λένε όχι στα εθνικιστικά συλλαλητήρια. Η αντικαπιταλιστική αριστερά μπορεί να τον κερδίσει και το ίδιο ισχύει με τον κόσμο της υπόλοιπης αριστεράς. Στο σεχταρισμό της ηγεσίας του ΚΚΕ δεν απαντάμε με σεχταρισμό αλλά ενισχύοντας την κοινή δράση πάνω σε όλα τα μέτωπα.
Τρίτο, ενισχύουμε και αναδεικνύουμε το μέτωπο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε πρωτοπόρα δύναμη της αριστερής εναλλακτικής. Είναι βασική επιλογή μας να βοηθήσουμε την ΑΝΤΑΡΣΥΑ να βγει από την 4η Συνδιάσκεψή της ενωμένη και καλύτερα εξοπλισμένη για να παίξει τον προωθητικό ρόλο που της αξίζει. Επιμένουμε ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν πρέπει να υποχωρήσει από το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμά της και τον μετωπικό χαρακτήρα της που αγκαλιάζει δυνάμεις με διαφορετικές προελεύσεις. Έχουμε επίγνωση των δυσκολιών που αντιμετωπίζει αυτή η προσπάθεια. Το προχώρημα πέρα από τα όρια του κοινοβουλευτικού δρόμου είναι στην ημερήσια διάταξη μέσα από τις εμπειρίες του κόσμου που αντιστέκεται στις επιθέσεις της "Πρώτη φορά" Αριστεράς. Αλλά είναι ταυτόχρονα ένα τεράστιο εγχείρημα.
Το επαναστατικό κόμμα σήμερα
Στήριγμα για όλα αυτά είναι ένα δυνατό Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα.
Το ΣΕΚ με την δράση του και τις πρωτοβουλίες του όλα τα προηγούμενα χρόνια έχει κάνει διαφορά στο προχώρημα της τάξης μας και των αγώνων της. Παίξαμε ρόλο στην ανάπτυξη του αντιφασιστικού κινήματος που φράζει το δρόμο στην εκτίναξη της ακροδεξιάς. Έχουμε συμβάλει στην οργάνωση των αντιστάσεων του εργατικού κινήματος στις λυσαλέες επιθέσεις της άρχουσας τάξης και των "εταίρων" της. Είμαστε ιδρυτική συνιστώσα της αντικαπιταλιστικής αριστεράς που έδωσε και δίνει ώθηση με το πρόγραμμά της στη ριζοσπαστικοποίηση του εργατικού κινήματος πέρα από τα όρια του ρεφορμισμού.
Σήμερα το κόμμα μας έχει να στηριχτεί για την ανάπτυξή του και τη συγκρότηση μιας μεγάλης επαναστατικής αριστεράς στην Ελλάδα σε τρία πράγματα. Το πρώτο είναι η παράδοση και οι αρχές των Μπολσεβίκων, το δεύτερο η εμπειρία του ΣΕΚ που κοντεύει στα 50 χρόνια από το ξεκίνημά του και το τρίτο οι απαντήσεις μας στις προκλήσεις της νέας χρονιάς. Οι εκδηλώσεις για 100χρονα του ΣΕΚΕ δεν είναι επετειακές, είναι κληρονομιά της παράδοσης των Μπολσεβίκων, ζωντανή απόδειξη για το πόσο μεγάλη διαφορά κάνει ένα επαναστατικό κόμμα της εργατικής τάξης. Η αναφορά στα 50 χρόνια από τον Μάη 1968 επίσης δεν είναι νοσταλγία. Το κόμμα μας είναι κομάτι της επαναστατικής Αριστεράς που ξεπήδησε τότε και στηρίχτηκε σε συγκεκριμένες βασικές επιλογές: στην κεντρικότητα της εργατικής τάξης σαν υποκείμενο της επαναστατικής αλλαγής και στην επιμονή στις αρχές του Λένιν για τη συγκρότηση του επαναστατικού κόμματος της εργατικής πρωτοπορίας. Το 2018 μας βάζει νέους στόχους:
Ο πρώτος είναι το αριθμητικό μας μεγάλωμα. Κάθε νέος σύντροφος είναι μια τεράστια δυναμική γιατί σημαίνει άνοιγμα σε νέους χώρους δουλειάς, σχολές, σχολεία, γειτονιές, σημαίνει δυνατότητα για το ξεδίπλωμα νέων αντιστάσεων. Ζητάμε μαζικές στρατολογίες για να μπορέσουμε να καθορίσουμε τις εξελίξεις, να μετρηθούμε με την Ιστορία.
Χρειαζόμαστε πυρήνες εξωστρεφείς, ανοιχτούς σε όλη τη ριζοσπαστικοποίηση και συνδεδεμένους με τις μάχες που δίνονται σε κάθε εργασιακό χώρο, σχολή, σχολείο, γειτονιά. Πυρήνες που να παίρνουν πρωτοβουλίες δράσης και συζήτησης πάνω στο αντιφασιστικό, στο αντιρατσιστικό, σε όλα τα μέτωπα.
Αυτό το άπλωμα της επιρροής μπορεί και πρέπει να μεταφράζεται σε ένα ολόκληρο τοπικό δίκτυο που έχει προσβάσεις στους εργατικούς χώρους, στα σωματεία, στην αριστερή πολιτικοποίηση, τις κινήσεις και τις οργανώσεις της στην περιοχή. Παντού όπου έχουμε τοπικούς πυρήνες, βάζουμε στόχο να αποτελούν το κέντρο για ένα τέτοιο δίκτυο που δίνει τον τόνο και στην πολιτική συζήτηση και στην κοινή δράση.
Όπλο μας για αυτό το άνοιγμα είναι η Εργατική Αλληλεγγύη. Η οργάνωση των πουλημάτων, των συνεργείων που πάνε στους εργατικούς χώρους, στις σχολές και στις πλατείες, η σχέση με τα άτομα που την αγοράζουν, οι πρωτοβουλίες που οργανώνουμε μαζί τους, όλα αυτά μαζί είναι η χειροπιαστή σύνδεση με τις εργατικές πρωτοπορίες που δίνουν δύναμη στο κίνημα, στην επαναστατική του πτέρυγα και στην ανατρεπτική προοπτική του.