Διαβεβαιώσεις από το υπουργείο Δικαιοσύνης ότι θα έχει άμεσα πρόσβαση στο Πανεπιστήμιο έλαβε ο Βασίλης Δημάκης. Μετά από αυτή την εξέλιξη, ο κρατούμενος φοιτητής στο Πολιτικό της Νομικής αποφάσισε να διακόψει την πολυήμερη απεργίας πείνας και δίψας στην οποία είχε προχωρήσει το τελευταίο διάστημα προασπίζοντας το δικαίωμά του στη μόρφωση.

Έπρεπε βέβαια να φτάσει κυριολεκτικά στο “παρά πέντε”, με τη ζωή του να βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο, για να κινηθεί το υπουργείο Δικαιοσύνης και να ικανοποιήσει το αίτημά του για φοίτηση στο Πανεπιστήμιο με ηλεκτρονικό βραχιολάκι -το οποίο το συμβούλιο των φυλακών και όλα τα αρμόδια κρατικά όργανα απέρριπταν συνεχόμενα και χωρίς πειστική αιτιολόγηση. 

Η ανακοίνωση του υπουργείου  με την οποία τονίζει “τη σταθερή του δέσμευση στην υποστήριξη της εκπαίδευσης των κρατουμένων, με πολιτικές και έργα σε όλες τις φυλακές της χώρας” δεν στηρίζεται πουθενά. Ήταν ο ίδιος ο απεργός πείνας και δίψας καθώς και το κίνημα συμπαράστασης που ξεδιπλώθηκε στο πλευρό του -από τους συμφοιτητές του και τους πανεπιστημιακούς του δασκάλους μέχρι τους γιατρούς, τους εκπαιδευτικούς και όλον τον κόσμο που υπερασπίζεται το δικαίωμα όλων στη μόρφωση- που πέτυχαν την ικανοποίηση του αιτήματός του.

Η περίπτωση του Δημάκη αναδεικνύει συνολικά την εκδικητική στάση των αρμόδιων αρχών απέναντι στους κρατουμένους καθώς και τη συστηματική παραβίαση των δικαιωμάτων των τελευταίων. Οι άδειες, οποιουδήποτε είδους, είναι κεκτημένο δικαίωμα των κρατουμένων και όχι “δωράκι” του κάθε συμβουλίου που το παραχωρεί ή το στερεί χωρίς καμία δικαιολογία. Αν ο Δημάκης, που είχε όλες τις προϋποθέσεις για την εκπαιδευτική άδεια, έπρεπε να διακινδυνέψει τη ζωή του για να την πάρει, τότε δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι παραβιάσεις είναι θεσμός. Μόνο με τη δράση του μαζικού κινήματος θα κατακτήσουμε ξανά τα παραβιασμένα δικαιώματα των κρατούμενων.