Με μια μεγάλη διαδήλωση στο πλαίσιο της 24ωρης πανελλαδικής απεργίας στις 10 Οκτώβρη συνέχισαν τη μάχη οι εργαζόμενοι στα δημόσια νοσοκομεία, διεκδικώντας μαζικές προσλήψεις, αύξηση της χρηματοδότησης και μονιμοποίηση των συμβασιούχων. 

Οι απεργοί συγκεντρώθηκαν από νωρίς το πρωί στα προαύλια των νοσοκομείων τους, έχοντας στο πλευρό τους συμπαραστάτες από την Εργατική Αλληλεγγύη και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. 

Η κεντρική συγκέντρωση πραγματοποιήθηκε έξω από τα νοσοκομεία Παίδων απ' όπου ξεκίνησε μια μεγάλη διαδήλωση που γινόταν ακόμα μαζικότερη όσο προχώραγε, καθώς αρκετά σωματεία ενώνονταν στη διαδρομή. 

Μεγάλο ήταν το μπλοκ του Συντονιστικού Νοσοκομείων που συγκέντρωσε μια σειρά σωματεία όπως του Αγ.Σάββα, του Γεννηματάς, του ΓΟΝΚ, του Αγλ. Κυριακού, των συμβασιούχων ΟΑΕΔ από το νοσοκομείο της Νίκαιας, εργαζόμενους από το Αγ. Όλγα, το Αττικό, τον Ερυθρό αλλά κι από άλλες πόλεις όπως τη Θεσσαλονίκη - του ΨΝΘ και του Ιπποκράτειου και του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου του Ρίου. Αξιοσημείωτη και η παρουσία των απεργών από το Λαϊκό, το Ελπίς, τον Ευαγγελισμό, το Θριάσειο, το ΕΚΑΒ και την Ένωση Τραυματιοφορέων που είχαν οργανωμένη παρουσία, αλλά κι εργαζομένων από αρκετά ακόμα νοσοκομεία που διαδήλωσαν με το πανό της ΠΟΕΔΗΝ. 

Η σύμβασή μας λήγει σε δύο μήνες. Θα βγει προκήρυξη ΑΣΕΠ και μας λένε ότι δεν έχουμε το δικαιώμα να κάνουμε αίτηση επειδή η σύμβασή μας ξεπερνάει τους 22 μήνες και δεν έχουμε τρίμηνο ανεργίας. Οι περισσότερες συναδέλφισσες είναι πάνω από 15 και 20 χρόνια στη δουλειά κι αυτή τη στιγμή κινδυνεύουμε να χάσουμε τη δουλειά μας, τα σπίτια μας, τα πάντα. Τόσα χρόνια δουλεύουμε σε ένα ειδικό νοσοκομείο όπως είναι το ψυχιατρικό, έχουμε εκπαιδευτεί, κάνουμε σεμινάρια κλπ. Αν απολυθούμε θα έχει συνολικά πρόβλημα το νοσοκομείο – όχι μόνο εμείς – αλλά και οι μόνιμοι συνάδελφοι και οι ασθενείς. Το παλεύουμε όμως. Χτες κάναμε στάση εργασίας, σήμερα απεργούμε κι αύριο έχουμε ξανά στάση εργασίας. 

Έχουμε κατέβει σήμερα από το ΓΟΝΚ για να διεκδικήσουμε μαζικές μόνιμες προσλήψεις και να μην απολυθεί κανείς συμβασιούχος, να δοθούν λεφτά στην Υγεία. Τέρμα η κοροϊδία. Όσα μας πήραν τα μνημόνια τόσα χρόνια να μας τα δώσουν πίσω. Στο νοσοκομείο μας υπάρχουν πάρα πολλές ελλείψεις. Οι επικουρικοί και οι συμβασιούχοι εκτελούν ένα πάρα πολύ σημαντικό έργο. Χωρίς αυτούς πραγματικά θα υπήρχε πρόβλημα στη λειτουργία του νοσκομείου, που εξυπηρετεί πάρα πολύ κόσμο, καρκινοπαθείς. Πολλές συμβάσεις τελειώνουν τέλος του έτους, ο κίνδυνος είναι πολύ ορατός. Γι'αυτό είμαστε εδώ και διαδηλώνουμε. Γιατί έχουμε δει ότι οι αγώνες μπορούν να έχουν αποτέλεσμα. Δουλέψαμε την επιτυχία της απεργίας και το κατέβασμά μας στη διαδήλωση όλο το προηγούμενο διάστημα, με εξορμήσεις και συζητήσεις. Εξηγήσαμε ότι ή θα παλέψουμε όλοι μαζί, ή θα χάσουμε και είδαμε ότι οι συνάδελφοι ανταποκρίθηκαν. Θα πρέπει να συνεχίσουμε. Μέχρι να νικήσουμε και να ικανοποιηθούν οι διεκδικήσεις μας θα είμαστε στο δρόμο. 

Είμαστε 13 συμβασιούχες τραυματιοφορείς στο Κρατικό της Νίκαιας, που σύμφωνα με τους ίδιους τους μόνιμους συναδέλφους, είμαστε απαραίτητες. Κι όμως αυτή τη στιγμή κινδυνεύουμε να τελειώσει το πρόγραμμα του ΟΑΕΔ και να πάμε σπίτια μας. Ο μέσος όρος ηλικίας μας είναι 40-45 χρόνων, άντε να βρεις δουλειά μετά. Γι'αυτό κι απεργούμε σήμερα, παρά τις πιέσεις που μπήκαν ότι δεν μας καλύπτει η απεργία και τέτοια. Αλλά δεν μασήσαμε. Θα συνεχίσουμε μέχρι τη νίκη. Έχουμε ακόμα δρόμο μπροστά μας.

Εγώ είμαι μόνιμη εδώ και 35 χρόνια, αλλά απεργώ στο πλευρό των συναδελφισσών συμβασιούχων. Οι πιο πολλές στο μπλοκ μας είναι τραπεζοκόμες. Με τον καινούργιο χρόνο απολύονται όλες. 30 συμβασιούχες και μένουν μόνο 6 μόνιμοι. Να δω μετά ποιός θα ταΐζει τους ασθενείς. Κι όχι μόνο. Αντίστοιχα και ποιός θα καθαρίζει το νοσοκομείο κλπ. Έτσι και φύγουν οι συμβασιούχοι από το Λαϊκό, θα νεκρώσει το νοσοκομείο. Πρέπει να μείνουν όλοι και να πάρουν κι άλλους. Δεν θα μπούμε σε διαδικασία να ανακυκλώσουμε την ανεργία. Δεν λέμε αμα φύγουν αυτές να ρθουν άλλες στη θέση τους. Να μείνουν όλοι και να έρθουν ακόμα περισσότεροι. Οι ανάγκες είναι μεγάλες. Σήμερα δίνουμε μια συνέχεια στον αγώνα μας με την απεργία κι από δω και πέρα θα δουν τι έχει να γίνει.

Να σου πω μερικά παραδείγματα για τις διεκδικήσεις μας. Έρχονται τα κορίτσια του ΟΑΕΔ και μόλις εκπαιδευτούν και μάθουν τη δουλειά, λήγει η σύμβασή τους. Εγώ είμαι μόνιμη. Έχουμε κι εμείς πρόβλημα με αυτή την κατάσταση. Δίνουμε ολόκληρη μάχη να μάθουμε τη δουλειά σε αυτά τα παιδιά και μετά από λίγο τα διώχνουν και ξαναμένουμε μόνοι μας στη βάρδια. Μία νοσηλεύτρια για 30 ασθενείς. Δεν βγαίνει με τίποτα, χρειάζεται να κάνουμε υπεράνθρωπες προσπάθειες για να βγει η δουλειά. Και μιλάμε για εντατικοποίηση της δουλειάς, χωρίς σαββατοκύριακα, χωρίς αργίες... τίποτα. Τα κορίτσια αυτά χρειάζονται και πρέπει να μείνουν στη δουλειά ως μόνιμο προσωπικό.