Η διαλυτική κρίση που υπάρχει στη ΓΣΕΕ συνεχίστηκε με την αποτυχία της νέας προσπάθειας που έκανε η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ, για Συνέδριο στην Ρόδο στις 4 Απρίλη. Οι καταγγελίες για “συνδικαλιστική μαφία” και "τραμπούκους με λοστάρια” δίνουν και παίρνουν χωρίς όμως να ανοίγουν την πραγματική συζήτηση για αυτήν την διαλυτική κρίση και την διέξοδο από αυτήν προς όφελος των εργαζόμενων.
Χρειάζεται να ξεκινήσουμε από την αφετηρία ότι αυτοί που είναι χαρούμενοι με αυτές τις εξελίξεις είναι τα αφεντικά, η ΝΔ και η κυβέρνηση. Στα γραφεία του ΣΕΒ και της ΝΔ τρίβουν τα χέρια τους. Για τα αφεντικά και τη δεξιά, τα συνδικάτα αποτελούν βασικό εχθρό και η προσπάθεια να τα τσακίσουν και να τα αποδυναμώσουν αποτελεί στρατηγικό στόχο. Περισσεύει λοιπόν η υποκρισία όταν η ΝΔ ρίχνει δάκρυα για τα συνδικάτα. Αντίστοιχα, η κυβέρνηση μίλησε για την ανάγκη να αναδειχθεί το “πραγματικό εργατικό κίνημα”, αυτό το οποίο πριν από δύο χρόνια όμως, η ίδια προσπάθησε να το χτυπήσει, περνώντας νόμο για τον περιορισμό του δικαιώματος στην απεργία.
Η πραγματικότητα είναι ότι η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ, προσπάθησε να στήσει μια διαδικασία συνεδρίου που να εξασφάλιζε το να επανεκλεγούν οι ίδιες πλειοψηφίες στην διοίκηση της ΓΣΕΕ. Το κατ' ευφημισμό Συνέδριο, ήταν ημερήσιο, χωρίς χρόνο για ομιλίες συνέδρων, χωρίς κάλυψη από δημοσιογράφους, με σεκιουριτάδες για τον έλεγχο του χώρου και εκκλήσεις στην αστυνομία για προστασία.
Όλα αυτά από μόνα τους δείχνουν με τον πιο ανάγλυφο τρόπο, την κρίση στην οποία βρίσκεται η συνδικαλιστική γραφειοκρατία εδώ και καιρό. Εδώ και χρόνια η συνδικαλιστική ηγεσία έχει αποδεχτεί τα μνημόνια και έχει αρνηθεί την σύγκρουση με τις πολιτικές των εργοδοτών και των κυβερνήσεων. Έχει αφήσει τους εργαζόμενους που παλεύουν ενάντια στους μνημονιακούς φραγμούς, αβοήθητους χωρίς συντονισμό. Γι αυτό το λόγο, για να διατηρήσουν τον έλεγχό τους στην ηγεσία της ΓΣΕΕ δεν μπορούν να ελπίζουν μονάχα στη στήριξη τους από τους εργαζομένους, αλλά χρησιμοποιούν και κάθε είδους κομπίνες, κόλπα, ακόμη και νοθείες. Και στο τέλος όταν αυτά δεν αρκούν, έρχονται οι σεκιουριτάδες, η αστυνομία και οι αντιδημοκρατικές διαδικασίες.
Η απάντηση στην κατρακύλα της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας δεν μπορεί να είναι η μάχη για τον έλεγχό της, όπως μας προτείνει το ΠΑΜΕ. Η πραγματικότητα είναι ότι και οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ μοιράζονται με την ηγεσία της ΓΣΕΕ την άποψη ότι οι εργαζόμενοι δεν έχουν την δύναμη να απεργήσουν μαζικά, να συντονιστούν, να νικήσουν ανατρέποντας τις μνημονιακές πολιτικές. Αυτό που μπορούν να κάνουν είναι να στηρίξουν τους "σωστούς" συνδικαλιστές στα σωματεία για να αλλάξουν οι συσχετισμοί. Γι’ αυτό και στην πραγματικότητα η πρόταση του ΠΑΜΕ ήταν συμβολικοί αγώνες.
Απέναντι στην κατρακύλα της ηγεσίας της ΓΣΕΕ και της αδιέξοδης τακτικής του ΠΑΜΕ, η διέξοδος βρίσκεται σε διαφορετικό δρόμο.
Στην οργάνωση από τα κάτω των χώρων δουλειάς, με την συγκρότηση επιτροπών βάσης παντού που να συσπειρώνουν και να οργανώνουν τον μαχητικό κόσμο των σωματείων και των κλάδων. Στην απεργιακή κλιμάκωση των αγώνων. Απεργίες που να σπάνε την μνημονιακή ομαλότητα και να κερδίζουν, όπως για παράδειγμα κάνουν οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία, καταφέρνοντας να κρατήσουν στη δουλειά χιλιάδες συμβασιούχους. Στο συντονισμό των μαχόμενων κομματιών σε ένα κοινό μέτωπο πάλης που έχει τη δύναμη να βγάζει απεργιακές κινητοποιήσεις όπως έγινε πρόσφατα στις 8 Μάρτη και να αναγκάζει και τις συνδικαλιστικές ηγεσίες να προσαρμόζονται στις διαθέσεις του κόσμου.
Αν οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ έδιναν σε αυτήν την προοπτική, την μισή ενεργεία, δύναμη και πόρους που έδωσαν για τα συνέδρια της ΓΣΕΕ, το τοπίο στο συνδικαλιστικό κίνημα θα ήταν διαφορετικό ακόμη και σε επίπεδο συσχετισμών στην ηγεσία της ΓΣΕΕ.