Η είδηση του θανάτου της 50χρονης Γκαϊανέ Κασαρτζιάν από την Αρμενία, εργαζόμενης ως αποκλειστικής νοσηλεύτριας, που πήδηξε το πρωί του Σαββάτου 29/6 από τον πρώτο όροφο του Γενικού Κρατικού Νίκαιας γιατί φοβήθηκε ότι θα συλληφθεί επειδή δεν είχε νόμιμα χαρτιά, εξόργισε την εργατική τάξη όλης της χώρας.
“Ο άδικος χαμός της 50χρονης μετανάστριας από την Αρμενία, που κατέληξε νεκρή στα επείγοντα του νοσοκομείου της Νίκαιας δεν ήταν αυτοκτονία, ούτε ατύχημα. Ήταν αποτέλεσμα της απόγνωσής της μπροστά στην επικείμενη σύλληψή της από την αστυνομία γιατί ήταν «παράνομη» αποκλειστική νοσηλεύτρια και βεβαίως μετανάστρια. Οι ευθύνες για τον θάνατο της βαραίνουν την ηγεσία του υπουργείου Υγείας, τη διοίκηση του Νοσοκομείου της Νίκαιας που διέταξε τους σεκιουριτάδες να κάνουν έλεγχο για «τις παράνομες» και φυσικά το κύκλωμα των «εργολάβων» -δηλαδή των νταβατζήδων της Υγείας -που ελέγχουν χιλιάδες αποκλειστικές νοσηλεύτριες, κυρίως γυναικες”, αναφέρεται σε ανακοίνωση που εξέδωσε το Συντονιστικό Νοσοκομείων.
“Η περίφημη εγκύκλιος του Άδωνι, που επανέφερε ο Πολάκης (διατάζοντας μάλιστα τις νοσηλεύτριες του Ε.Σ.Υ. να καταγγέλλουν οι ίδιες τις «παράνομες», δηλαδή να τις καταδίδουν), όχι μόνο δεν λύνει κανένα πρόβλημα, αντίθετα λύνει τα χέρια στις διοικήσεις να βάζουν την αστυνομία μέσα στα ιδρύματα και όποιον πάρει ο χάρος. Δεν ξεχνάμε εξάλλου ότι επί εποχής Σαμαροβενιζέλων τον ρόλο της «σκούπας» στα νοσοκομεία ανέλαβε η Χρυσή Αυγή, και απέτυχε παταγωδώς, γιατί τους κυνηγήσαμε και τους πετάξαμε έξω.
Η λύση είναι προφανής: Άμεσα μαζικές προσλήψεις μόνιμου νοσηλευτικού προσωπικού, με όλα τα δικαιώματα σε ασφάλιση, ρεπό, άδειες. Ξήλωμα του κυκλώματος των εργολάβων–νταβατζήδων μέσα στα νοσοκομεία. Ταυτόχρονα χρειάζεται να δοθούν χαρτιά (άδεια παραμονής κτλ) αλλά και εκπαίδευση και πιστοποίηση σε όλες τις γυναίκες, έρμαια των εργολάβων τους. Δεν πρέπει ούτε η εμπειρία τους να πάει χαμένη, ούτε να έρθουν σε αντιπαράθεση με τις «νόμιμες» αποκλειστικές.
Ο αγώνας είναι κοινός ενάντια στην μαύρη εργασία και το μπλοκάκι αλλά και κοινός με όλο το υπόλοιπο προσωπικό των δημόσιων νοσοκομείων που βρίσκεται στους δρόμους εδώ και τρία χρόνια, απαιτώντας μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων και μαζικές προσλήψεις”.
Στο έλεος των εργολαβικών
“Αργά ή γρήγορα θα συνέβαινε κάτι τέτοιο αφού τα νοσοκομεία έχουν αφεθεί στο έλεος εργολαβικών γραφείων που θησαυρίζουν στις πλάτες μεταναστριών που δουλεύουν ατελείωτες ώρες, ανασφάλιστες, με πολύ χαμηλά μεροκάματα και κάτω από απειλές και εκβιασμούς. Για να πηδήξει κάποιος από το μπαλκόνι σκέψου τι πίεση έχει φάει”, αναφέρει στην ΕΑ η Χρύσα Μπαλωμένου, αποκλειστική νοσηλεύτρια στο Κρατικό της Νίκαιας.
“Το πρωί της Δευτέρας 1/7 όσες αποκλειστικές βρισκόμασταν στο νοσοκομείο με τη λήξη της βάρδιάς μας αποφασίσαμε να πραγματοποιήσουμε κινητοποίηση. Ταυτόχρονα θέλαμε να δώσουμε συνέντευξη Τύπου για να εξηγήσουμε ότι αυτό που συνέβη στο Κρατικό της Νίκαιας είναι η τραγική απόδειξη της αδιαφορίας που έχουμε συναντήσει όλα αυτά τα χρόνια. Και είχε σημασία αυτή η κινητοποίηση γιατί αποδεικνύει στην πράξη πως εγγεγραμμένες και μη εγγεγραμμένες αποκλειστικές παλεύουμε στην ουσία για το ίδιο πράγμα. Για να εξασφαλίσουμε την επιβίωσή μας με έναν αξιοπρεπή μισθό.
Η δουλειά μας είναι πολύ δύσκολη, πάντα σχεδόν νυχτερινή, κακοπληρωμένη και χωρίς πραγματική εξασφάλιση για την επόμενη μέρα. Οι εγγεγραμμένες αποκλειστικές παίρνουμε 60 ευρώ τη βραδιά εκ των οποίων τα μισά πάνε στην αυτασφάλιση. Ταυτόχρονα οι περισσότερες από εμάς δεν κάνουμε πάνω από 10 μεροκάματα το μήνα.
Η συναδέλφισσα μετανάστρια δεν ήταν εγγεγραμμένη στους πιστοποιημένους καταλόγους των αποκλειστικών νοσοκόμων. Τα τελευταία χρόνια έχουμε διαπιστώσει ότι γίνεται ένας χαμός από γραφεία που μοιράζουν κάρτες στις εφημερίες προκειμένου να προωθήσουν πιο φθηνές υπηρεσίες με μαύρη εργασία. Από τη μεριά μας το σωματείο μας έχει κάνει πολλές φορές καταγγελίες αλλά συναντάμε την πλήρη αδιαφορία αλλά και απειλές από τους μπράβους και τους νταβατζήδες των παράνομων γραφείων. Σαν εγγεγραμμένες αποκλειστικές δεν θέλουμε να μπούμε σε αντιπαράθεση με τις μη εγγεγραμμένες συναδέλφισσες. Κατανοούμε τη θέση τους. Αν εμείς δεχόμαστε όλη αυτή την πίεση και τις απειλές από τους νταβατζήδες των γραφείων σκέψου τι αντιμετωπίζουν αυτές οι γυναίκες που εργάζονται ατελείωτα κρατώντας δυο, τρεις και τέσσερις ασθενείς το ίδιο βράδυ για λίγα ευρώ.
Ο θάνατος της Γκαϊανέ μας στενοχώρησε και μας εξόργισε. Πλέον το αίτημα για να πετάξουμε τους νταβατζήδες έξω από τα νοσοκομεία γίνεται ακόμα πιο αποφασιστικό. Το θέμα δεν είναι να έρθουμε σε αντιπαράθεση με αυτές τις γυναίκες, αλλά ποιοι κρύβονται πίσω από όλα αυτά και εμπορεύονται τον ανθρώπινο πόνο. Είμαστε εργαζόμενες γυναίκες, μετανάστριες και ελληνίδες και δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα η μια από την άλλη.
Ανοίγει επίσης η συζήτηση για το τι κάνουμε από εδώ και πέρα. Είναι πλέον ξεκάθαρο πως δεν γίνεται να είμαστε εξωτερικές εργαζόμενες με μπλοκάκια μέσα στο δημόσιο σύστημα Υγείας. Εξυπηρετούμε βασικές ανάγκες φύλαξης των ασθενών και χρειάζεται να γίνουμε κομμάτι του δυναμικού του νοσοκομείου. Να απορροφηθούμε με κάποιο τρόπο από το σύστημα Υγείας με προσλήψεις σαν μόνιμο προσωπικό”.