Εκδήλωση για την πάλη ενάντια στην καταπίεση των γυναικών και την απεργιακή 8 Μάρτη 2020 οργάνωσε στο συνέδριο της ΑΔΕΔΥ η Κίνηση για την απεργιακή 8 Μάρτη. Τη συζήτηση άνοιξαν η Μαρία Αμπελιώτη, εργαζόμενη στο δήμο Αθήνας, η Τιάνα Ανδρέου, εργαζόμενη στην Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς και μέλος του ΔΣ της ΟΣΥΟ και η Αργυρή Ερωτοκρίτου, μέλος του ΔΣ του Συλλόγου Εργαζομένων ΓΝΑ Γεννηματάς.
Σαν Κίνηση για την απεργιακή 8 Μάρτη θέλουμε να ανοίξει η συζήτηση για την απελευθέρωση των γυναικών μέσα στους χώρους δουλειάς. Η περσινή μας προσπάθεια λέει ότι οι εκδηλώσεις που οργανώσαμε ήταν βήμα για τις εργαζόμενες και τους εργαζόμενους για να συζητήσουμε και για να μπουν οι δικές τους εμπειρίες.
Έχουμε πέντε μήνες κυβέρνηση της ΝΔ και τα μέτρα που παίρνει εκτός από μέτρα λιτότητας είναι και σεξιστικά. Πρώτα απ' όλα, η επίθεση στους συμβασιούχους και οι εξαγγελίες περί απολύσεων. Αν δούμε τα νούμερα, η μεγάλη πλειοψηφία των συμβασιούχων είναι γυναίκες. Οι αναπληρώτριες εκπαιδευτικοί, οι καθαρίστριες, οι νοσηλεύτριες είναι μόνο μερικά παραδείγματα. Οι απολύσεις και η επίθεση στους συμβασιούχους είναι επίθεση στις γυναίκες.
Δεύτερον, η προσπάθεια να τσακίσουν τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας είναι επίθεση στις γυναίκες. Στις ΣΣΕ κατοχυρώνονται κατακτήσεις των γυναικών όπως οι άδειες κύησης, μητρότητας, διάφορα επιδόματα κλπ. Με το τσάκισμα των ΣΣΕ καταργούνται κι όλες αυτές οι κατακτήσεις.
Είναι σεξιστικό το μέτρο που λέει ότι θα παίρνουν εφάπαξ επίδομα οι γυναίκες κάτω των 30 που κάνουν παιδί. Μας λένε ότι η θέση μας είναι μέσα στο σπίτι να γεννάμε και να τα μεγαλώνουμε. Και είναι και ρατσιστικό ταυτόχρονα διότι είναι ένα μέτρο που αφορά όσες έχουν ΑΜΚΑ και η κυβέρνηση κόβει τον ΑΜΚΑ από πρόσφυγες και μετανάστριες.
Είναι λοιπόν μια κυβέρνηση που εντείνει το σεξισμό καθώς επιτίθεται για να πολλαπλασιάσει συνολικά την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης.
Φέτος είναι μια μεγάλη επέτειος. 110 χρόνια από το συνέδριο που με πρόταση της Κλάρας Τσέτκιν ορίστηκε η 8 Μάρτη ως ημέρα πάλης για τα δικαιώματα της Γυναίκας. Μέσα στην αριστερά της εποχής γινόταν μια τεράστια διαμάχη για το πως έχουμε να παλέψουμε γι' αυτό το ζήτημα. Υπήρχαν όλων των ειδών οι απόψεις όπως αυτές των αστών φεμινιστριών που έλεγαν ότι οι γυναίκες είμαστε ένα ενιαίο κομμάτι απέναντι στους άντρες. Οι επαναστάτριες της εποχής έβαζαν ότι χρειάζεται να παλέψουμε για τα δικαιώματα της γυναίκας σαν εργάτριες ταυτόχρονα με την πάλη ενάντια σε ένα ολόκληρο σύστημα.
Ψωμί και ειρήνη
Μιλάμε για μια περίοδο που οι γυναίκες έμπαιναν μαζικά στην παραγωγή κι άνοιγαν ζητήματα όπως το αν θα γράφονται οι γυναίκες στα συνδικάτα. Δεν ξεχνάμε ότι στις 8 Μάρτη του 1917 ξεκινάει η επανάσταση στη Ρωσία με την απεργία που βγήκαν οι γυναίκες και ξεσήκωσαν όλη την εργατική τάξη, ζητώντας ψωμί και ειρήνη και ξεκινώντας την έφοδο στον ουρανό.
Την καταπίεση της γυναίκας την παλεύουμε μαζί γυναίκες κι άντρες της εργατικής τάξης. Γι' αυτό παρεμβαίνουμε στο συνέδριο και λέμε ότι η ΑΔΕΔΥ πρέπει να πάρει απόφαση για τις 8 Μάρτη. Γι' αυτό βάζουμε το ίδιο ζήτημα στα σωματεία μας. Για να κερδίσουμε ότι τα βάρη της αναπαραγωγής και η φροντίδα της οικογένειας δεν θα φορτώνονται στη γυναίκα. Κι αυτό σημαίνει δημόσιοι δωρεάν και καθολικά προσβάσιμοι παιδικοί σταθμοί με 24ωρη λειτουργία. Γηροκομεία. Δημόσιες δομές για κακοποιημένες γυναίκες.
Μάχη απέναντι στη βία κατά των γυναικών. Στις 23 του μήνα έγινε μια μεγάλη διαδήλωση στο κέντρο της Αθήνας ενάντια στη βία κατά των γυναικών. Χρειάζεται να απαντήσουμε στο ερώτημα από που προέρχεται αυτή η βία. Η απάντηση δεν είναι απλά “από τους άντρες”. Είναι βία που τροφοδοτείται από το ίδιο το σύστημα. Αρκεί να ανοίξει κανείς την τηλεόρασή του και θα το καταλάβει. Θα δει μηνύματα που λένε ότι η σεξουαλική παρενόχληση δεν είναι καν παρενόχληση. Είναι κάτι που μπορούμε να σπάμε και πλάκα. Σε αυτό αν προσθέσουμε και όλα τα σεξιστικά στερεότυπα που αναπαράγονται από την εκπαίδευση και την εκκλησία θα έχουμε μια πιο καθαρή εικόνα για τις ρίζες της βίας κατά των γυναικών. Ο καπιταλισμός έχει ανάγκη την καταπίεση για να είναι πιο εύκολη η εκμετάλλευση.
Έχουμε λοιπόν μπροστά μας τέσσερις μήνες για να οργανώσουμε μια απεργιακή 8 Μάρτη μεγαλύτερη και σε περισσότερες πόλεις. Διεκδικούμε από όλα τα σωματεία να υιοθετήσουν το ψήφισμα και να οργανώσουν συζητήσεις στους χώρους δουλειάς για να φτάσουμε σε μια επιτυχημένη 8 Μάρτη.
Το πρώτο πράγμα που διαπίστωσα όταν ήρθα στο συνέδριο της ΑΔΕΔΥ ήταν το ποσοστό της αντιπροσώπευσης αντρών και γυναικών τόσο στο προεδρείο όσο και στους συνέδρους. Μιλάμε για ένα συντριπτικό ποσοστό αντρών. Είναι αντιστρόφως ανάλογο σε σχέση με το ποσοστό των γυναικών που εργάζονται στο δημόσιο τομέα.
Ο εργασιακός χώρος από τον οποίο προέρχομαι αποτελεί εξαίρεση. Οι περισσότερες εργαζόμενες είμαστε γυναίκες, οι περισσότερες διευθυντικές θέσεις είναι σε γυναίκες, ακόμα και στο σωματείο είμαστε εκλεγμένες 4 γυναίκες κι ένας άντρας. Αυτή η εξαίρεση ωστόσο επιβεβαιώνει τον κανόνα και προφανώς ακόμα και για εμάς στην Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς δεν σημαίνει ότι βιώνουμε κάτι διαφορετικό από τις υπόλοιπες γυναίκες συναδέλφους σε σχέση με τα οικογενειακά βάρη, με τις δυσκολίες της καθημερινότητας. Σε πολλές περιπτώσεις το γεγονός ότι σε κάποιες υπηρεσίες του δημοσίου έχουμε κατακτήσει μεγαλύτερους μισθούς, συνεπάγεται ότι τα παιδιά μας δεν έχουν πρόσβαση στους παιδικούς σταθμούς. Διεκδικούμε δημόσιους δωρεάν παιδικούς σταθμούς για όλα τα παιδιά των εργαζομένων. Εκεί πρέπει να πέφτει το βάρος των συνδικάτων κι όχι σε επιδόματα που τελικά θα καταλήγουν σε ιδιωτικούς παιδικούς σταθμούς.
Για την οργάνωση της απεργιακής 8 Μάρτη φέτος ανοίγονται μεγαλύτερες δυνατότητες, ακόμα και σε χώρους σαν το Υπουργείο Οικονομικών που εργάζομαι, όπου πέρυσι δεν κατεβήκαμε πολλοί. Το γεγονός ότι φέτος έχουμε εκλεγεί στο Δ.Σ της Ομοσπονδίας, είμαστε πιο δυνατοί στο σωματείο, μας δίνει παραπάνω δυνατότητες να το οργανώσουμε συνολικά στο Υπουργείο. Είμαστε άλλωστε ένας χώρος που μέσα στα συνδικαλιστικά αιτήματα των εργαζόμενων υπάρχουν τα αιτήματα του κινήματος των γυναικών.
Βάζουμε λοιπόν στόχο ότι έναν χώρο εργασίας σαν το Υπουργείο Οικονομικών θα τον κατεβάσουμε πολύ πιο μαζικά κι οργανωμένα στις 8 Μάρτη.
Με τις γυναίκες στην πρώτη γραμμή και την Κίνηση για την απεργιακή 8 Μάρτη, φέτος μαζί με τους άνδρες συναδέλφους, τα σωματεία και την ΑΔΕΔΥ, πετύχαμε την πραγματοποίηση απεργιακής κινητοποίησης. Συνεχίζουμε δυναμικά με την έμπνευση της φετινής χρονιάς, που είδαμε την έκρηξη των αγώνων από Χιλή έως το Λίβανο.
Πολλές γυναικείες οργανώσεις συντονίζονται, οργανώνονται και παλεύουν ενάντια στο νέο “ορισμό” του βιασμού και της σεξουαλικής παρενόχλησης που ρίχνει στα μαλακά τους βιαστές. Αντιστεκόμαστε μαζικά στις σεξιστικές επιθέσεις που δεχόμαστε, απαιτούμε αυτοδιάθεση και αυτοδιαχείριση του σώματός μας, διεκδικούμε το δικαίωμά μας για ίση αμοιβή για ίση εργασία σε σχέση με τους άνδρες συναδέλφους μας, που τους θέλουμε μαζί στους αγώνες μας.
Μέσα στα συνδικάτα συγκροτούνται επιτροπές γυναικών διεκδικώντας την κατοχύρωση των εργασιακών τους δικαιωμάτων.
Ορμώμενες και από το πνευματικό κληροδότημα της Ρόζας Λούξεμπουργκ, τονίζουμε πως οι μάζες, γυναίκες και άνδρες από κοινού, είναι το αποφασιστικό στοιχείο, είναι ο βράχος πάνω στον οποίο θα κτισθεί η τελική νίκη της επανάστασης. Με όπλα τη μαζική απεργία, το επαναστατικό κόμμα και τα συνδικάτα μας, πάντα οι γυναίκες στην πρώτη γραμμή. Από το Λίβανο και τη Χιλή, έως τη Βραζιλία, το Χονγκ Κονγκ, τη Βολιβία και το Παρίσι, οι γυναίκες που έχουν μπει μαζικά στους χώρους εργασίας και στα Πανεπιστήμια, πρωτοστατούν στις εξεγέρσεις.
Στην Ελλάδα, από την εξέγερση του Πολυτεχνείου μέχρι σήμερα, οι μάχες των γυναικών κόντραραν όλο το ιδεολογικό υπόβαθρο που τους επιβάλλει η άρχουσα τάξη. Σήμερα, η συνεχιζόμενη οικονομική κρίση καθώς και η επίθεση στα μέσα επιβίωσης της εργατικής τάξης δημιουργεί εκείνες τις επαναστατικές διεργασίες, οι οποίες αναγκάζουν το γυναικείο κίνημα να προχωρά αγωνιζόμενο.
Το σύστημα μας λέει ότι η αναπαραγωγή είναι η πιο σημαντική δραστηριότητά μας και πρέπει να την αναλάβουν κατά αποκλειστικότητα οι γυναίκες. Επεκτείνοντας την κυριαρχία της αγοράς σε κάθε περιοχή του πλανήτη το υψηλότερο τίμημα το πληρώνουμε εμείς οι γυναίκες. Γι’ αυτό οφείλουμε να αντιστεκόμαστε. Οφείλουμε να δώσουμε τις μάχες όλοι μαζί. Από κοινού γυναίκες και άνδρες.