Οι Γυναίκες αποφασίζουν για το σώμα τους
Η αφίσα ενάντια στις εκτρώσεις που αναρτήθηκε σε σταθμούς του Μετρό την περασμένη εβδομάδα, καθώς και το πρωτοσέλιδο του Sportime τρεις εβδομάδες νωρίτερα είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου της σεξιστικής επίθεσης ενάντια στο δικαίωμα των γυναικών στην αυτοδιάθεση του σώματός τους. Η εκστρατεία αυτή έχει πανευρωπαϊκές διαστάσεις και διπλό στόχο: να πισωγυρίσει τις κατακτήσεις του γυναικείου κινήματος και να κουκουλώσει τη διάλυση του κοινωνικού κράτους.w
Το δικαίωμα στην έκτρωση είναι από τα πιο κεντρικά αιτήματα του γυναικείου κινήματος. Στην Ιρλανδία η «όγδοη τροπολογία» του Συντάγματος που αναγνώριζε ίσα δικαιώματα για τα αγέννητα παιδιά και με αυτόν τον τρόπο ποινικοποιούσε τις αμβλώσεις, καταργήθηκε το 2018 μετά από δημοψήφισμα με ένα συντριπτικό 66%. Σε εργατογειτονιές του Δουβλίνου το ποσοστό υπέρ της νομιμοποίησης της έκτρωσης έφτασε το 90%. Στην Πολωνία δυο χρόνια νωρίτερα μαζικές διαδηλώσεις σε μια σειρά πόλεις κατάφεραν να αναγκάσουν την κυβέρνηση να αποσύρει ένα νομοσχέδιο απαγόρευσης των εκτρώσεων. Παρόμοια, στην Ισπανία το 2014 η κυβέρνηση αναγκάστηκε κάτω από την πίεση μαζικών κινητοποιήσεων να πάρει πίσω ένα νομοσχέδιο που θα απαγόρευε τις εκτρώσεις εκτός αν η εγκυμοσύνη ήταν αποδεδειγμένα αποτέλεσμα βιασμού.
Ιδεολογική επίθεση
Η έκτρωση δεν είναι καν νόμιμη σε μια σειρά χώρες, τα πισωγυρίσματα ελλοχεύουν στις χώρες που είναι νόμιμη και η πρόσβαση σε ασφαλείς δωρεάν εκτρώσεις αμφισβητείται. Πάνω σε όλα αυτά, έρχεται να προστεθεί και η ιδεολογική αμφισβήτηση του δικαιώματος στην έκτρωση. Το άνοιγμα της δήθεν συζήτησης για το «αγέννητο παιδί» περιλαμβάνει από εκδηλώσεις υπέρ της απαγόρευσης των εκτρώσεων (σαν αυτή που έγινε πρόπερσι στο Πολεμικό Μουσείο από θρησκευτικές οργανώσεις στην οποία συμμετείχε ο Παναγιώταρος) μέχρι το ότι ο νόμος δεν προστατεύει τις γυναίκες που θέλουν να κάνουν έκτρωση από την ιδεολογική αντίθεση ορισμένων γιατρών και τους δίνει το περιθώριο να αρνηθούν να την εκτελέσουν.
Η αφίσα ενάντια στις εκτρώσεις κατέβηκε μέσα σε μόλις μια ημέρα κάτω από τις αντιδράσεις. Ωστόσο κάποιοι από τους απολογητές της έλεγαν ότι δεν είναι παρά μια «άποψη», ότι δεν καλεί σε απαγόρευση των εκτρώσεων. Είναι όμως απλά μια άποψη; Οι γυναίκες τον καιρό της κρίσης έχουν νιώσει στο πετσί τους την επιστροφή μιας ολόκληρης ρητορικής για τον «προορισμό» τους: να γίνουν μάνες, να προσφέρουν ανιδιοτελώς φροντίδα στα παιδιά και τους συζύγους τους, να φέρουν σε πέρας το καθήκον που τους ανέθεσε η «φύση». Η συνέχεια είναι κάθε είδους συναισθηματικοί εκβιασμοί (ότι το έμβρυο έχει καρδιά που χτυπάει κλπ). Η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος είναι η πυρά που στήνεται κάθε φορά που μια νεαρή μάνα παρατάει το νεογέννητό της, ή τότε που μια μητέρα ανάπηρου παιδιού το σκότωσε και αυτοκτόνησε –χωρίς να μπαίνει στη συζήτηση το κατά πόσον αυτές οι γυναίκες είχαν τη στήριξη που χρειάζονταν για να μεγαλώσουν αυτά τα παιδιά.
Τέτοιες επιθέσεις δεν είναι αποτέλεσμα οπισθοδρομικών απόψεων στα “μυαλά του κόσμου” έτσι γενικά και αόριστα. Πίσω από την καμπάνια που στήθηκε στο Μετρό βρίσκεται η Ινές Λυκούδη, δημοτική σύμβουλος του Μπακογιάννη. Για το εξώφυλλο της Sportime έδωσε συγχαρητήρια ο Άδωνις Γεωργιάδης λέγοντας «το να έχουμε διπλάσιες εκτρώσεις από γεννήσεις γεννά ζητήματα επιβίωσης του Έθνους μας». Ούτε την άρνηση αναισθησιολόγων στη Σάμο το 2018 να δουλέψουν για μια έκτρωση μπορούμε να τη χρεώσουμε μόνο στις ατομικές τους πεποιθήσεις. Οι κωδικοί που δικαιολογούν τη διαδικασία της έκτρωσης στον ΕΟΠΥΥ συμπεριλαμβάνουν μόνο παθογόνους παράγοντες, παρά το γεγονός ότι σύμφωνα με τον νόμο η έκτρωση είναι επιλογή. Η ΝΔ με το που ανέλαβε την κυβέρνηση το 2019 κατάργησε τη Γενική Γραμματεία Ισότητας Φύλων και την αντικατέστησε με τη Γενική Γραμματεία Οικογενειακής Πολιτικής και Ισότητας Φύλων -μια κίνηση που οι ίδιοι/ες οι εργαζόμενοι/ες στη γραμματεία θεωρούν υποχώρηση στον συντηρητισμό και υποβάθμιση.
Το δικαίωμα στην έκτρωση κερδήθηκε από το μεγαλειώδες κίνημα της μεταπολίτευσης που πάλεψε για χρόνια και τελικά ανάγκασε την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ να το νομοθετήσει. Εκείνη την κατάκτηση θέλει να ξηλώσει η επίθεση ενάντια σε αυτό το δικαίωμα. Η απλήρωτη οικιακή εργασία είναι η οικονομικότερη επιλογή του καπιταλισμού για την αναπαραγωγή της εργατικής τάξης. Όσο μεγαλύτερο μέρος αυτής της φροντίδας αναλαμβάνουν τα νοικοκυριά, τόσο μικρότερο μέρος είναι υποχρεωμένο να αναλάβει το κοινωνικό κράτος. Ειδικά σε μια περίοδο κρίσης που οι από πάνω επιλέγουν συνειδητά να διαλύσουν όλο και περισσότερο τις κοινωνικές παροχές, η ρητορική της γυναικείας «φύσης» που βρίσκει την έκφρασή της στο σπίτι, στη φροντίδα κλπ είναι για την άρχουσα τάξη η καλύτερη κάλυψη για τις επιθέσεις τους: είτε κλείνοντας υπηρεσίες, είτε απολύοντας προσωπικό και συρρικνώνοντάς τις σε βαθμό που είναι πια τελείως απαξιωμένες, είτε δίνοντάς τις σε ιδιώτες.
Δεν μπορεί λοιπόν μια γυναίκα να επιλέγει τι θα κάνει με το σώμα της: η έκτρωση μπαίνει στο στόχαστρο γιατί ακριβώς η αυτοδιάθεση αποτελεί την αμφισβήτηση ότι την αναπαραγωγή της εργατικής τάξης πρέπει να την αναλάβουν οι ίδιες οι εργατικές οικογένειες και πιο συγκεκριμένα οι γυναίκες.
Κινδυνεύει το Έθνος;
Χέρι χέρι με την αμφισβήτηση της αυτοδιάθεσης πάει και η συζήτηση για την υπογεννητικότητα με όλα τα συμπεράσματα και τις προτάσεις που τη συνοδεύουν στην κυρίαρχη αφήγηση. Μια σειρά δημοσιεύματα το τελευταίο διάστημα, εγχώρια και διεθνή, συνοδευόμενα από τις αντίστοιχες έρευνες κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, γιατί ο πληθυσμός της Ευρώπης γερνάει. Πράγματι, τα στοιχεία δείχνουν ότι ο μέσος όρος ηλικίας της Ευρώπης είναι ο μεγαλύτερος παγκοσμίως, καθώς και ότι ο αριθμός παιδιών ανά γυναίκα έχει πέσει κάτω από τον αριθμό συντήρησης του πληθυσμού και διαρκώς μειώνεται.
Οι Financial Times αφιερώνουν ένα άρθρο στις οικονομικές συνέπειες της γήρανσης του πληθυσμού, καθώς η αναλογία εργαζόμενου και μη εργαζόμενου πληθυσμού ολοένα και θα μικραίνει. Αντίστοιχο άρθρο της Καθημερινής προειδοποιεί ότι οι τάσεις που επικρατούν αυτή τη στιγμή στην απόκτηση παιδιών (λιγότερα παιδιά, μεγαλύτερη ηλικία μητέρας) έχουν σαν αποτέλεσμα τη μείωση και τη γήρανση του πληθυσμού. Τα δημοσιεύματα αυτά κάνουν την παραδοχή ότι ύστερα από τόσα χρόνια κρίσης, η οικονομία δεν μπορεί να ανακάμψει χωρίς εργατικά χέρια, από τα οποία η Ευρώπη έτσι όπως πάει δεν θα διαθέτει αρκετά.
Σε άλλο δημοσίευμα οι Financial Times προειδοποιούν ότι η ενίσχυση του πληθυσμού θα είχε σαν πιο προφανή λύση την εισερχόμενη μετανάστευση, αλλά, εφόσον σ' αυτό υπάρχει «απροθυμία» από τις πολιτικές ηγεσίες, καλό είναι τουλάχιστον να αποφευχθούν οι «επικλήσεις σε παραδοσιακές αξίες» και να προτιμηθεί η επέκταση του κράτους πρόνοιας. Το άρθρο αυτό αποκαλύπτει τρία πράγματα. Πρώτο, ότι το αφήγημα ότι «δεν χωράμε» λόγω κρίσης έρχεται σε ευθεία αντίθεση με το γεγονός ότι η κρίση δεν γίνεται να ξεπεραστεί χωρίς εργατικά χέρια. Δεύτερο ότι οι ρατσιστικές κυβερνήσεις αρνούνται να δεχτούν το καλωσόρισμα των προσφύγων και των μεταναστών σαν λύση. Τρίτο, ότι η τακτική της επίθεσης στα δικαιώματα των γυναικών δεν είναι αποδοτική.
Αντιστάσεις
Γιατί άραγε; «Όταν αναγκάζονται να επιλέξουν ανάμεσα στο μεγάλωμα παιδιών και στην καριέρα, οι γυναίκες συνήθως επιλέγουν το δεύτερο», αναφέρει το άρθρο. Αυτό που το άρθρο δεν παραδέχεται είναι ότι οι αντιστάσεις του γυναικείου κινήματος δεν αφήνουν ούτε το κράτος πρόνοιας να διαλυθεί, ούτε τις αντιδραστικές ιδέες τύπου «πατρίς – θρησκεία – οικογένεια» να επιστρέψουν.
Μετά από 10 χρόνια κρίσης και με τις βασικές συνταγές να έχουν αποτύχει, οι άρχουσες τάξεις της Ευρώπης βρίσκονται αντιμέτωπες με το ενδεχόμενο μιας νέας κρίσης. Η Νέα Δημοκρατία έγινε κυβέρνηση πάνω σε υποσχέσεις για την «ανάπτυξη» που θα φέρουν οι επενδυτές κι αυτή η εικόνα έχει γρήγορα γίνει καπνός. Τώρα το μόνο που έχει να «προσφέρει» η κυβέρνηση είναι λιτότητα, διάλυση και καταστολή. Δεν μπορεί –και δεν θέλει- να ακολουθήσει την συμβουλή των Financial Times για περισσότερο κοινωνικό κράτος. Τόσο γιατί αυτό έρχεται σε αντίθεση με τις κεντρικές επιλογές της για ιδιωτικοποιήσεις και μείωση των υπηρεσιών όσο και γιατί αυτό θα αποτελέσει υποχώρηση της ΝΔ απέναντι στα αιτήματα που το εργατικό κίνημα παλεύει –να τα πάρουμε όλα πίσω.
Αυτό που της μένει λοιπόν είναι αυτή η σεξιστική επίθεση –η επιστροφή στις «παραδοσιακές αξίες», στην οποία το εργατικό κίνημα με τις γυναίκες μπροστά αντιστέκεται. Όσο παραδέχεται το φαινόμενο του brain drain (φυγή των πτυχιούχων στο εξωτερικό) τόσο αναγκάζεται να στρέφει τη ρητορική της προς το φαινόμενο της υπογεννητικότητας και να παριστάνει ότι το «έθνος» απειλείται με συρρίκνωση. Το μέτρο της επιδότησης ελληνίδων γυναικών έως 30 ετών που θα αποκτήσουν παιδιά μέσα στο 2020 είναι κάτι παραπάνω από εμπαιγμός.
Εκτός από σεξιστικό μήνυμα που λέει ότι δουλειά μιας νέας γυναίκας είναι να κάνει παιδιά πριν καλά καλά αποκατασταθεί επαγγελματικά, είναι και ρατσιστικό. Από κοντά έρχονται οι ισλαμοφοβικές κορώνες της αλλοίωσης του πληθυσμού, της «ισλαμοποίησης» της Ευρώπης και της Ελλάδας. Χιλιάδες μωρά έχουν γεννηθεί στα hot spot και τα στρατόπεδα προσφύγων, χιλιάδες μικρά παιδιά δεν πηγαίνουν νηπιαγωγείο και σχολείο και, φυσικά, χιλιάδες νέοι άνθρωποι, ειδικευμένοι και ανειδίκευτοι, στερούνται μιας ευκαιρίας να δουλέψουν αξιοπρεπώς ώστε να μπορέσουν να ζήσουν οι ίδιοι αλλά και να παράξουν όσα η κοινωνία μας χρειάζεται για να καλυφθούν όλες οι ανάγκες. Τα εργατικά χέρια που όλοι παραδέχονται ότι χρειάζονται για να ξεπεραστεί η κρίση υπάρχουν, αλλά κάθονται άπραγα, δέχονται καταστολή και υφίστανται δολοφονικές πολιτικές.
Αυτόν τον σεξιστικό και ρατσιστικό κατήφορο δεν μπορεί να τον ξεπλύνει η εκλογή γυναίκας για τη θέση της Προέδρου της Δημοκρατίας. Το εργατικό κίνημα είναι το μόνο που έχει εδώ και χρόνια διατυπώσει και διεκδικήσει τη λύση: ανοιχτά σύνορα και πόλεις στους πρόσφυγες, μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού σε όλες τις υπηρεσίες, στοπ στις ιδιωτικοποιήσεις της ενέργειας, των Πανεπιστημίων, των υπηρεσιών καθαριότητας των Δήμων, επανακρατικοποίηση του ΟΤΕ, του ΟΣΕ και των υπόλοιπων μεγάλων επιχειρήσεων που δόθηκαν σαν φιλέτα.
Και φυσικά, μετά την πρώτη απεργιακή 8 Μάρτη, διεθνή ημέρα των Γυναικών, το 2019, έχει μπει στην ημερήσια διάταξη η γνήσια εργατική εναλλακτική των γυναικών: τα βάρη της αναπαραγωγής και της φροντίδας να τα αναλάβει το κράτος. Με παιδικούς σταθμούς 24ωρης λειτουργίας στους χώρους εργασίας, ΚΑΠΗ σε κάθε γειτονιά, επέκταση της Βοήθειας στο Σπίτι, μόνιμη και σταθερή εργασία για όλες και όλους, ίσες αποδοχές, πρόσβαση στην αντισύλληψη και σε ασφαλείς εκτρώσεις, στήριξη των μονογονεϊκών οικογενειών.
Στο δρόμο για τις 8 Μάρτη
Η εκκλησία, τα σχολεία και η κυτταρική οικογένεια προσπαθούν να εξασφαλίσουν ότι η κατωτερότητα του γυναικείου φύλου και η υποταγή είναι φυσιολογική περνώντας τη μέσα από τις συνειδήσεις των ανθρώπων. Με την πρωτοβουλία μας αθλητικής φυλλάδας που βρωμάει βαρβατίλα, η εκκλησία μέσω της «ημέρας του αγέννητου παιδιού» και της εμφάνισης του κινήματος «υπέρ της ζωής», οδήγησε στο φαιδρό πρωτοσέλιδο και στα ψεύτικα στατιστικά στοιχεία για τις αμβλώσεις.
Την πρωτοβουλία την επαίνεσε ο ιδανικός εκπρόσωπος του τραμπισμού στην Ελλάδα, ο Άδωνις Γεωργιάδης. Σε ανάρτησή του στο τουίτερ έγραψε: «Συγχαίρω την εφημερίδα παρά τις αντιδράσεις. Στην Ελλάδα δεν αμφισβητείται το δικαίωμα της γυναίκας στην άμβλωση, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν αντιλαμβανόμαστε ότι το να έχουμε διπλάσιες εκτρώσεις από γεννήσεις, γεννά ζητήματα για την επιβίωση του έθνους μας». Το δικαίωμα δεν αμφισβητείται, ωστόσο όταν ένας υπουργός επικαλείται ψευδή στοιχεία για να υποστηρίξει ότι «το έθνος κινδυνεύει» και ότι έχουμε διπλάσιες εκτρώσεις από γεννήσεις, είναι γελοίο. Με τα τελευταία επίσημα στοιχεία έχουμε περίπου 17.000 αμβλώσεις και 100.000 γεννήσεις το χρόνο. Και φυσικά τα στοιχεία δεν αφορούν τις ελληνίδες μόνο. Αλλά γιατί να αφήσουμε την αλήθεια να χαλάσει ένα σκοτεινό μύθο;
Στήριξη στις γυναίκες
Στην υποκρισία, στο στιγματισμό, στο σεξισμό και στην εκστρατεία μίσους κατά των γυναικών οφείλουμε να αντισταθούμε όχι μόνο για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας αλλά και για να αναζητηθούν λύσεις. Το κράτος οφείλει να αναλάβει τις ευθύνες του και να στηρίξει όσες θέλουν να αποκτήσουν παιδί. Με βοήθεια στις μητέρες με ελαστικό ωράριο εργασίας. Με 24ωρους παιδικούς σταθμούς. Με ολοήμερα σχολεία και προσλήψεις του απαραίτητου επιστημονικού προσωπικού σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης. Με τη δημιουργία και τη συντήρηση όλων των γηροκομείων. Με μέριμνα για τα γεννημένα και παρατημένα παιδιά των μαιευτηρίων. Μέριμνα και φροντίδα για τα προσφυγόπουλα. Να δημιουργήσει δομές για τις κακοποιημένες γυναίκες και όχι μόνο δομές για ελληνίδες. Πλήρη υγειονομική κάλυψη για τη μάνα και το παιδί σε όλες όσες κατοικούν στην Ελλάδα. Να μεριμνήσει για τον οικογενειακό προγραμματισμό και την ενημέρωση των οικονομικά ασθενέστερων ομάδων της Ελλάδας, όπως είναι οι Ρομά.
Μετά από χρόνια αγώνων, οι από πάνω έχουν βάλει στόχο τα δικαιώματα των γυναικών που θεωρούν ότι είναι υπό διαπραγμάτευση. Όμως αποδείχθηκε ότι από τη Χιλή, τη Βολιβία, τη Γαλλία, το Λίβανο οι γυναίκες πάλεψαν μαζί με τους άνδρες και βρίσκονται στην ίδια γραμμή. Σήμερα, στη μεγαλύτερη κρίση του καπιταλισμού, οι κυβερνήσεις έρχονται να ξαναφορτώσουν στη γυναίκα τα βάρη της κρίσης και της σεξιστικής καταπίεσης, ξεκινώντας με την καμπάνια του Τραμπ κατά των εκτρώσεων. Απαγόρευσε στις ΜΚΟ τη χρηματοδότηση, ούτως ώστε να μην έχουν τη δυνατότητα να παρέχουν υπηρεσίες οικογενειακού προγραμματισμού όπως είναι η αντισύλληψη και η άμβλωση.
Μόλις γεννηθεί το παιδί είναι μόνο του. Δεν τους νοιάζει η φροντίδα του παιδιού, πώς και πού περνά τη μέρα του, η διατροφή του και πώς εξασφαλίζονται τα σχολικά γεύματα, τα μεσημεριανά, τα βραδινά, οι αρρώστιες, η μάθηση, οι δραστηριότητες και γενικά όλος ο αγώνας της επιβίωσης που απασχολεί αποκλειστικά ή τη μονογονεϊκή ή τη διευρυμένη οικογένεια. Όταν άρχισαν οι απολύσεις στα εργοστάσια, στις ΔΕΚΟ, στους Δήμους, στις τράπεζες, στο ευρύτερο Δημόσιο, ό,τι μεταρρύθμιση υπήρχε για να εξασφαλίσει τα δικαιώματα των γυναικών, άρχισε να μετατρέπεται σε ισότητα προς τα κάτω και των δύο φύλων. Αν τελικά παρ’ όλες τις δυσκολίες αποφασίσει κάποιος να κάνει παιδί του φεύγει η ψυχή για να το μεγαλώσει παρόλο που είναι δικαίωμα αδιαπραγμάτευτο.
Το αίτημα «κάτω τα χέρια», που εδώ και είκοσι χρόνια έχει πάρει ιστορικές διαστάσεις, αποτελεί το βασικό στοιχείο μιας μάχης που αφορά όλη την εργατική τάξη και χρειάζεται να ξαναγίνει υπόθεση όλων των σωματείων και των συνδικάτων σε κάθε χώρο δουλειάς. Διεκδικούμε το δικαίωμα της κάθε γυναίκας να αποφασίζει πότε θέλει να κάνει παιδί και πότε να κάνει δωρεάν και ασφαλή έκτρωση.
Μετά την επιτυχημένη οργάνωση της περσινής 8 Μάρτη και στο Δήμο της Αθήνας που εργάζομαι, με αφορμή και τη συμπλήρωση των 110 χρόνων από την καθιέρωση αυτής της ημερομηνίας ως παγκόσμια μέρα των γυναικών –κι εδώ πρέπει να μνημονεύσουμε την Κλάρα Τσέτκιν- καλούμε και φέτος όλες τις γυναίκες σε αγώνες και διεκδικήσεις βροντοφωνάζοντας ότι αντιτασσόμαστε και πολεμάμε ενάντια στον απαρχαιωμένο θεσμό στον οποίο η γυναίκα επιτελεί την πιο μονότονη και ανιαρή δουλειά από τα νιάτα μέχρι το θάνατό της. Πολεμάμε για μια πραγματικά απελευθερωμένη κοινωνική πραγματικότητα με πρωταγωνίστριες τις γυναίκες, για να πάρουμε πίσω τα κλεμμένα και για να δυναμώσουμε το εργατικό κίνημα.
Aπό την εισήγηση της Μαρίας Αμπελιώτη στη Συνέλευση του Συντονισμού 19 Γενάρη
Εκδηλώσεις
Οργανώνουμε την απεργιακή 8 Μάρτη
Στους εργατικούς χώρους
ΓΕΝΝΗΜΑΤΑΣ
ΠΕΜΠΤΗ 6/2, 1μμ
ΑΓ. ΣΑΒΒΑΣ
ΠΕΜΠΤΗ 6/2
αμφιθέατρο 1μμ
ΕΡΥΘΡΟΣ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 7/2
αμφιθέατρο 2μμ
ΕΡΤ
ΤΡΙΤΗ 18/2
αίθουσα ΠΟΣΠΕΡΤ, 1μμ
ΑΓΙΑ ΟΛΓΑ
ΠΕΜΠΤΗ 20/2, 1.30μμ
ΑΓΛΑΪΑ ΚΥΡΙΑΚΟΥ
ΠΕΜΠΤΗ 20/2
αίθ. διδασκαλίας, ισόγειο 1μμ
Στις γειτονιές
ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ
ΤΕΤΑΡΤΗ 12/2, 7μμ
ΚΕΡΑΤΣΙΝΙ
ΠΕΜΠΤΗ 27/2
καφέ Square 7μμ